ਅਬ੍ਬਿਨ੍ਦੁਂ ਯਃ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਨ੍ਯਾਯਤੋ ਯਸ਼੍ਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਾਤ੍ਸ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਘਾਸ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾਮਰਣਗਰ੍ਭੇਭ੍ਯੋ ਭੀਤਸ੍ਯ ਨਰਕਾਦਿषੁ ਏਵਂ ਦਾਯਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਤਿ ਸਂਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਗਰਭ ਅਤੇ ਨਰਕ ਆਦਿ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਧਿਭਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਯੋਭਕ੍ਸ਼ਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਜੀਵਕ੍ਸ਼ੀਣਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਜੋ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਨ ਘਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਖ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਭਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸੁਕਰਤ ਦਾ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਭਸ੍ਮਸ਼ਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਚਾਰੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਯ ਇਚ੍ਛੇਤ੍ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਚਰੇਤ੍
ਭਿਖਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਸਵੇ, ਭਿਖ ਮੰਗੇ; ਜੋ ਉੱਚ ਦਰਜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਰੱਖੇ।
ਯੋਗਿਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਭਵੇਤ੍ ਏਕਂ ਦ੍ਵੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਵਾ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਕਰੇ।
ਅਸ੍ਤੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਅਲੋਭਸ੍ਤ੍ਯਾਗ ਏਵ ਚ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਮ੍ ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮਾ ਤ੍ਵਿਹ
ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਲੋਭ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਤਿਆਗ—ਇਹ ਪੰਜ ਵਰਤ ਹਨ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਲਈ; ਪਰ ਇੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਅਕ੍ਰੋਧੋ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਸ਼ੌਚਮਾਹਾਰਲਾਘਵਮ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯ ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਨਿਯਮਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਸਫਾਈ ਰੱਖਣੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਚ ਸਾਦਗੀ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਠ ਕਰਨਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਹਨ।
ਬੀਜਯੋਨਿਗੁਣਾ ਵਸ੍ਤੁਬਨ੍ਧਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ ਏਵ ਚ ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਪ ਇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਬੀਜ ਤੇ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ, ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਬੰਧਨ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ 'ਚ ਹਾਥੀ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਹੈ।
ਦੇਵੈਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਾਜ੍ਜਾਪ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮਾਹੁਸ਼੍ ਚ ਜਾਪ੍ਯਾਤ੍ ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਂਗਰਾਗਾਦਪੇਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸ੍ਯੋਪਲਮ੍ਭਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ, ਜਾਪ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਜਾਪ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਧਿਆਨ, ਤੇ ਜਦ ਇਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਦੀਵੀ ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ ਸਤ੍ਯਮਕਲ੍ਮषਤ੍ਵਂ ਮੌਨਂ ਚ ਭੂਤੇष੍ਵਖਿਲੇषੁ ਚਾਰ੍ਜਵਮ੍ ਅਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮਿਦਂ ਤਥਾ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਚਾਈ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਵਿਵਹਾਰ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਗਿਆਨ — ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਯੋਗਮਿਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮਲਾਃ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇਸ ਜੋੜ ਨੂੰ ਇੰਝ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ऽਭਿਮਤਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਅਙ੍ਕੁਸ਼ੇਨ ਨਿਵਾਰਿਤਃ ਏਤਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਦਗ੍ਧਬੀਜੋ ਹ੍ਯਕਲ੍ਮषਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਸਾੜ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਅੰਗੁਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਚਾਰਰਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰਿਪਾਲਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤਾਮਹੇਨੋਪਦਿष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਨਾਤਨਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮਿ ਵਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਧਾ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ — ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਗੁਰੂਪਦੇਸ਼ਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨਾਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਚੈਵ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਮ 'ਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਠਣ, ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਙ੍ਗਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤ੍ਰਿਧਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯੋਗੇਨ ਵਨ੍ਦ੍ਯੋ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗੁਰੁਃ
ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਨ੍ਦਨੀਯਾ ਵਿਜਾਨਤਾ ਆਜ੍ਞਾਭਙ੍ਗਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ ਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਵੰਦਨ ਕਰੇ; ਜੇ ਵਧੀਆ ਸਿਧੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਾ ਕਰੇ।
ਧਾਤੁਸ਼ੂਨ੍ਯਬਿਲਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਜੀਵਨਮ੍ ਵਿषਗ੍ਰਹਵਿਡਮ੍ਬਾਦੀਨ੍ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨਤਃ
ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਨਾ, ਜਿੱਥੇ ਧਾਤੂ ਨਹੀਂ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਖੇਤਰ, ਤੇ ਜਹਿਰੀਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤ, ਧੋਖਾ — ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੈਤਵਂ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਚ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਦਾ ਅਤਿਹਾਸਮ੍ ਅਵष੍ਟਮ੍ਭਂ ਲੀਲਾਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੋਖਾ, ਧਨ ਨਾਲ ਚਲਾਕੀ, ਚੁਗਲੀ, ਬਹੁਤ ਹੱਸਣਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ — ਇਹ ਸਭ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਗੁਰੂਣਾਮਪਿ ਸਂਨਿਧੌ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਚ ਅਯੁਕ੍ਤਂ ਵੈ ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਃ
ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ, ਉਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਉਲਟ ਕੋਈ ਗੱਲ ਜਾਂ ਕੰਮ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ 'ਚ ਅਣਉਚਿਤ ਕੁਝ — ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਦੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਅਨਿष੍ਟਂ ਨ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ਸਦਾ ਯਤੀਨਾਮਾਸਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਣ੍ਡਾਦ੍ਯਂ ਪਾਦੁਕੇ ਤਥਾ
ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਗੱਲ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਸੋਚੋ; ਯਤੀਆਂ ਦੀ ਆਸਨ, ਕਪੜਾ, ਡੰਡਾ, ਪਉੜੀਆਂ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਯਨਸ੍ਥਾਨਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਛਾਯਾਂ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ ਯਜ੍ਞੋਪਕਰਣਾਙ੍ਗਂ ਚ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ ਵੈ ਪਦੇਨ ਚ
ਮਾਲਾ, ਸੌਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਬਰਤਨ, ਛਾਂ, ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਮਾਨ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਚੋ।
ਦੇਵਦ੍ਰੋਹਂ ਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਾਦਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਯਾਯੁਤਂ ਜਪੇਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵਿਤਕਰਾ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਨਾ ਕਰੋ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਣਵ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ।
ਦੇਵਦ੍ਰੋਹਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹਾਤ੍ ਕੋਟਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ ਮਹਾਪਾਤਕਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਥੈਵ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵਿਤਕਰਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਵੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਕੀ ਚ ਤਦਰ੍ਧੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਵृਤ੍ਤਵਾਨ੍ਯਦਿ ਉਪਪਾਤਕਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਰ੍ਧੇਨੈਵ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਛੋਟੇ ਦੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨੇ, ਜੇ ਉਹ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਧ੍ਯਾਲੋਪੇ ਕृਤੇ ਵਿਪ੍ਰਃ ਤ੍ਰਿਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯੈਵ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ ਆਹ੍ਨਿਕਚ੍ਛੇਦਨੇ ਜਾਤੇ ਸ਼ਤਮੇਕਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਹੈ।
ਲਙ੍ਘਨੇ ਸਮਯਾਨਾਂ ਤੁ ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਅਵਾਚ੍ਯਵਾਚਨੇ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ, ਅਜੋਖਾ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਅਣਕਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਕੋਲੂਕਕਪੋਤਾਨਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਪਿ ਘਾਤਨੇ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕਾਂ, ਉਲੂ, ਕਬੂਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਃ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਤ੍ਤਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਮਰਣਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਨੈਵਮਾਤ੍ਮਵਿਦਾਮਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਚੋਦਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।