ਅਪੂਤੋਦਕਪਾਨੇ ਤੁ ਜਪੇਚ੍ਚ ਸ਼ਤਪਞ੍ਚਕਮ੍ ਅਘੋਰਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਅਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਘੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੌ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਂਭੁਂ ਘृਤਸ੍ਨਾਨਾਦਿਵਿਸ੍ਤਰੈਃ ਤ੍ਰਿਧਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਆਤਿਥ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਯਜ੍ਞੇषੁ ਨ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋਗਵਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਏਵਂ ਹ੍ਯਹਿਂਸਕੋ ਯੋਗੀ ਭਵੇਦਿਤਿ ਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਅਤਿਥਿ-ਸਤਕਾਰ, ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਜਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗੀ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨੌ ਵਿਧੂਮੇ ऽਤ੍ਯਙ੍ਗਾਰੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਭੁਕ੍ਤਵਜ੍ਜਨੇ ਚਰੇਤ੍ਤੁ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਤੁ ਤੇष੍ਵੇਵ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਸਿਆਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗੇ ਜੋ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਜਾਂ ਜਲਦੇ ਕੋਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਮੰਗੇ।
ਅਥੈਨਮ੍ ਅਵਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰੇ ਪਰਿਭਵਨ੍ਤਿ ਚ ਤਥਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮਮਦੂषਯਨ੍
ਜੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਣ ਜਾਂ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਖ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੰਗੇ, ਸਤਕਾਰੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚਰੇਦ੍ਵਨਸ੍ਥੇषੁ ਯਾਯਾਵਰਗृਹੇषੁ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਾ ਹੀਯਂ ਵृਤ੍ਤਿਰਸ੍ਯੋਪਜਾਯਤੇ
ਭਿਖ ਵਣ-ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਰਾਂ 'ਚ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ ਢੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਢੰਗ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਗृਹਸ੍ਥੇषੁ ਸ਼ੀਲੀਨੇषੁ ਚਰੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੇषੁ ਦਾਨ੍ਤੇषੁ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਸੰਜਮੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗੀ ਜਾਵੇ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਅਦੁष੍ਟਾਪਤਿਤੇषੁ ਚ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਚਰ੍ਯਾ ਹਿ ਵਰ੍ਣੇषੁ ਜਘਨ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਭਿਖ ਮੰਗੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਜੀਵਿਕਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਯਵਾਗੂਸ੍ਤਕ੍ਰਂ ਵਾ ਪਯੋ ਯਾਵਕਮੇਵ ਚ ਫਲਮੂਲਾਦਿ ਪਕ੍ਵਂ ਵਾ ਕਣਪਿਣ੍ਯਾਕਸਕ੍ਤਵਃ
ਭਿਖ ਵਿੱਚ ਜੌ ਦੀ ਖੀਰ, ਛਾਸ, ਦੁੱਧ, ਜੌ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਰੁੱਖੀ ਪੀਠ ਦੀ ਰੋਟੀ ਆਦਿ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵ ਤੇ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਯੋਗਿਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਃ ਆਹਾਰਾਸ੍ਤੇषੁ ਸਿਦ੍ਧੇषੁ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਹਾਰ ਦੱਸੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਪੂਰਨ ਹੋਈ ਭਿਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਬ੍ਬਿਨ੍ਦੁਂ ਯਃ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਨ੍ਯਾਯਤੋ ਯਸ਼੍ਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਾਤ੍ਸ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਘਾਸ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾਮਰਣਗਰ੍ਭੇਭ੍ਯੋ ਭੀਤਸ੍ਯ ਨਰਕਾਦਿषੁ ਏਵਂ ਦਾਯਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਤਿ ਸਂਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਗਰਭ ਅਤੇ ਨਰਕ ਆਦਿ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਧਿਭਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਯੋਭਕ੍ਸ਼ਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਜੀਵਕ੍ਸ਼ੀਣਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਜੋ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਨ ਘਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਖ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਭਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸੁਕਰਤ ਦਾ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਭਸ੍ਮਸ਼ਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਚਾਰੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਯ ਇਚ੍ਛੇਤ੍ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਚਰੇਤ੍
ਭਿਖਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਸਵੇ, ਭਿਖ ਮੰਗੇ; ਜੋ ਉੱਚ ਦਰਜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਰੱਖੇ।
ਯੋਗਿਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਭਵੇਤ੍ ਏਕਂ ਦ੍ਵੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਵਾ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਕਰੇ।
ਅਸ੍ਤੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਅਲੋਭਸ੍ਤ੍ਯਾਗ ਏਵ ਚ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਮ੍ ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮਾ ਤ੍ਵਿਹ
ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਲੋਭ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਤਿਆਗ—ਇਹ ਪੰਜ ਵਰਤ ਹਨ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਲਈ; ਪਰ ਇੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਅਕ੍ਰੋਧੋ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਸ਼ੌਚਮਾਹਾਰਲਾਘਵਮ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯ ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਨਿਯਮਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਸਫਾਈ ਰੱਖਣੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਚ ਸਾਦਗੀ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਠ ਕਰਨਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਹਨ।
ਬੀਜਯੋਨਿਗੁਣਾ ਵਸ੍ਤੁਬਨ੍ਧਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ ਏਵ ਚ ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਪ ਇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਬੀਜ ਤੇ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ, ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਬੰਧਨ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ 'ਚ ਹਾਥੀ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਹੈ।
ਦੇਵੈਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਾਜ੍ਜਾਪ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮਾਹੁਸ਼੍ ਚ ਜਾਪ੍ਯਾਤ੍ ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਂਗਰਾਗਾਦਪੇਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸ੍ਯੋਪਲਮ੍ਭਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ, ਜਾਪ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਜਾਪ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਧਿਆਨ, ਤੇ ਜਦ ਇਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਦੀਵੀ ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ ਸਤ੍ਯਮਕਲ੍ਮषਤ੍ਵਂ ਮੌਨਂ ਚ ਭੂਤੇष੍ਵਖਿਲੇषੁ ਚਾਰ੍ਜਵਮ੍ ਅਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮਿਦਂ ਤਥਾ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਚਾਈ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਵਿਵਹਾਰ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਗਿਆਨ — ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਯੋਗਮਿਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮਲਾਃ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇਸ ਜੋੜ ਨੂੰ ਇੰਝ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ऽਭਿਮਤਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਅਙ੍ਕੁਸ਼ੇਨ ਨਿਵਾਰਿਤਃ ਏਤਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਦਗ੍ਧਬੀਜੋ ਹ੍ਯਕਲ੍ਮषਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਸਾੜ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਅੰਗੁਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਚਾਰਰਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰਿਪਾਲਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤਾਮਹੇਨੋਪਦਿष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਨਾਤਨਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮਿ ਵਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਧਾ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ — ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਗੁਰੂਪਦੇਸ਼ਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨਾਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਚੈਵ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਮ 'ਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਠਣ, ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਙ੍ਗਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤ੍ਰਿਧਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯੋਗੇਨ ਵਨ੍ਦ੍ਯੋ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗੁਰੁਃ
ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਨ੍ਦਨੀਯਾ ਵਿਜਾਨਤਾ ਆਜ੍ਞਾਭਙ੍ਗਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ ਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਵੰਦਨ ਕਰੇ; ਜੇ ਵਧੀਆ ਸਿਧੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਾ ਕਰੇ।
ਧਾਤੁਸ਼ੂਨ੍ਯਬਿਲਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਜੀਵਨਮ੍ ਵਿषਗ੍ਰਹਵਿਡਮ੍ਬਾਦੀਨ੍ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨਤਃ
ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਨਾ, ਜਿੱਥੇ ਧਾਤੂ ਨਹੀਂ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਖੇਤਰ, ਤੇ ਜਹਿਰੀਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤ, ਧੋਖਾ — ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੈਤਵਂ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਚ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਦਾ ਅਤਿਹਾਸਮ੍ ਅਵष੍ਟਮ੍ਭਂ ਲੀਲਾਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੋਖਾ, ਧਨ ਨਾਲ ਚਲਾਕੀ, ਚੁਗਲੀ, ਬਹੁਤ ਹੱਸਣਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ — ਇਹ ਸਭ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਗੁਰੂਣਾਮਪਿ ਸਂਨਿਧੌ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਚ ਅਯੁਕ੍ਤਂ ਵੈ ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਃ
ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ, ਉਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਉਲਟ ਕੋਈ ਗੱਲ ਜਾਂ ਕੰਮ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ 'ਚ ਅਣਉਚਿਤ ਕੁਝ — ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।