ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮਲਿਪ੍ਤਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਭਸਮ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਦੈਵੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਵਾ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
—ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਯਦਨੁष੍ਠਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪਰੇਤ੍ਯ ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਾਯ ਵੈ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਰ੍ਥਂ ਸਂਚਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਸੀ—ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਾਰ ਦਾ ਸੰਖੇਪ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਦਯਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸ਼ੌਚਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਪਦਮ੍ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਥਾਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਨਾਵਸੀਦਤਿ
ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਥੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ।
ਮਾਨਾਵਮਾਨੌ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਤਾਵੇਵਾਹੁਰ੍ ਵਿषਾਮृਤੇ ਅਵਮਾਨੋ ऽਮृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਮਾਨੋ ਵਿषਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਨਮਾਨ ਤੇ ਅਪਮਾਨ—ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਅਪਮਾਨ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚਾ ਸਨਮਾਨ ਵਿਸ਼ ਹੈ।
ਗੁਰੋਰਪਿ ਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਸੇਤ੍ ਨਿਯਮੇष੍ਵਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਯਮੇषੁ ਚ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ ਰਹੇ; ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਚੁਸਤ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਵ-ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਟਿਕਾ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਨੁਜ੍ਞਾਂ ਤਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਵਿਰੋਧੇਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਰੇਤ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਅਮਲ ਕਰੇ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੀਵੇ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਃਪੂਤਂ ਚਰੇਨ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਜਲਂ ਪਿਬੇਤ੍ ਸਤ੍ਯਪੂਤਂ ਵਦੇਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਨਃਪੂਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ ਰਸਤਾ ਤੁਰੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣਿਆ ਪਾਣੀ ਪੀਏ, ਸਚ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੇ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਗृਹ੍ਯਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪਾਪਂ षਣ੍ਮਾਸਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਭਵੇਤ੍ ਏਕਾਹਂ ਤਤ੍ਸਮਂ ਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਅਪੂਤਂ ਯਜ੍ਜਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੱਛੀ ਖਾਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਇਕ ਦਿਨ 'ਚ ਅਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪੂਤੋਦਕਪਾਨੇ ਤੁ ਜਪੇਚ੍ਚ ਸ਼ਤਪਞ੍ਚਕਮ੍ ਅਘੋਰਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਅਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਘੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੌ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਂਭੁਂ ਘृਤਸ੍ਨਾਨਾਦਿਵਿਸ੍ਤਰੈਃ ਤ੍ਰਿਧਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਆਤਿਥ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਯਜ੍ਞੇषੁ ਨ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋਗਵਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਏਵਂ ਹ੍ਯਹਿਂਸਕੋ ਯੋਗੀ ਭਵੇਦਿਤਿ ਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਅਤਿਥਿ-ਸਤਕਾਰ, ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਜਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗੀ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨੌ ਵਿਧੂਮੇ ऽਤ੍ਯਙ੍ਗਾਰੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਭੁਕ੍ਤਵਜ੍ਜਨੇ ਚਰੇਤ੍ਤੁ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਤੁ ਤੇष੍ਵੇਵ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਸਿਆਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗੇ ਜੋ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਜਾਂ ਜਲਦੇ ਕੋਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਮੰਗੇ।
ਅਥੈਨਮ੍ ਅਵਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰੇ ਪਰਿਭਵਨ੍ਤਿ ਚ ਤਥਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮਮਦੂषਯਨ੍
ਜੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਣ ਜਾਂ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਖ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੰਗੇ, ਸਤਕਾਰੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚਰੇਦ੍ਵਨਸ੍ਥੇषੁ ਯਾਯਾਵਰਗृਹੇषੁ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਾ ਹੀਯਂ ਵृਤ੍ਤਿਰਸ੍ਯੋਪਜਾਯਤੇ
ਭਿਖ ਵਣ-ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਰਾਂ 'ਚ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ ਢੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਢੰਗ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਗृਹਸ੍ਥੇषੁ ਸ਼ੀਲੀਨੇषੁ ਚਰੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੇषੁ ਦਾਨ੍ਤੇषੁ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਸੰਜਮੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗੀ ਜਾਵੇ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਅਦੁष੍ਟਾਪਤਿਤੇषੁ ਚ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਚਰ੍ਯਾ ਹਿ ਵਰ੍ਣੇषੁ ਜਘਨ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਭਿਖ ਮੰਗੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਜੀਵਿਕਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਯਵਾਗੂਸ੍ਤਕ੍ਰਂ ਵਾ ਪਯੋ ਯਾਵਕਮੇਵ ਚ ਫਲਮੂਲਾਦਿ ਪਕ੍ਵਂ ਵਾ ਕਣਪਿਣ੍ਯਾਕਸਕ੍ਤਵਃ
ਭਿਖ ਵਿੱਚ ਜੌ ਦੀ ਖੀਰ, ਛਾਸ, ਦੁੱਧ, ਜੌ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਰੁੱਖੀ ਪੀਠ ਦੀ ਰੋਟੀ ਆਦਿ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵ ਤੇ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਯੋਗਿਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਃ ਆਹਾਰਾਸ੍ਤੇषੁ ਸਿਦ੍ਧੇषੁ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਹਾਰ ਦੱਸੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਪੂਰਨ ਹੋਈ ਭਿਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਬ੍ਬਿਨ੍ਦੁਂ ਯਃ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਨ੍ਯਾਯਤੋ ਯਸ਼੍ਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਾਤ੍ਸ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਘਾਸ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾਮਰਣਗਰ੍ਭੇਭ੍ਯੋ ਭੀਤਸ੍ਯ ਨਰਕਾਦਿषੁ ਏਵਂ ਦਾਯਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਤਿ ਸਂਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਗਰਭ ਅਤੇ ਨਰਕ ਆਦਿ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਧਿਭਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਯੋਭਕ੍ਸ਼ਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਜੀਵਕ੍ਸ਼ੀਣਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਜੋ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਨ ਘਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਖ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਭਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸੁਕਰਤ ਦਾ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਭਸ੍ਮਸ਼ਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਚਾਰੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਯ ਇਚ੍ਛੇਤ੍ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਚਰੇਤ੍
ਭਿਖਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਸਵੇ, ਭਿਖ ਮੰਗੇ; ਜੋ ਉੱਚ ਦਰਜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਰੱਖੇ।
ਯੋਗਿਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਭਵੇਤ੍ ਏਕਂ ਦ੍ਵੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਵਾ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਕਰੇ।
ਅਸ੍ਤੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਅਲੋਭਸ੍ਤ੍ਯਾਗ ਏਵ ਚ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਮ੍ ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮਾ ਤ੍ਵਿਹ
ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਲੋਭ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਤਿਆਗ—ਇਹ ਪੰਜ ਵਰਤ ਹਨ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਲਈ; ਪਰ ਇੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਅਕ੍ਰੋਧੋ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਸ਼ੌਚਮਾਹਾਰਲਾਘਵਮ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯ ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਨਿਯਮਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਸਫਾਈ ਰੱਖਣੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਚ ਸਾਦਗੀ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਠ ਕਰਨਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਹਨ।
ਬੀਜਯੋਨਿਗੁਣਾ ਵਸ੍ਤੁਬਨ੍ਧਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ ਏਵ ਚ ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਪ ਇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਬੀਜ ਤੇ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ, ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਬੰਧਨ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ 'ਚ ਹਾਥੀ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਹੈ।
ਦੇਵੈਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਾਜ੍ਜਾਪ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮਾਹੁਸ਼੍ ਚ ਜਾਪ੍ਯਾਤ੍ ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਂਗਰਾਗਾਦਪੇਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸ੍ਯੋਪਲਮ੍ਭਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ, ਜਾਪ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਜਾਪ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਧਿਆਨ, ਤੇ ਜਦ ਇਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਦੀਵੀ ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ ਸਤ੍ਯਮਕਲ੍ਮषਤ੍ਵਂ ਮੌਨਂ ਚ ਭੂਤੇष੍ਵਖਿਲੇषੁ ਚਾਰ੍ਜਵਮ੍ ਅਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮਿਦਂ ਤਥਾ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਚਾਈ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਵਿਵਹਾਰ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਗਿਆਨ — ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।