ਆਪਃ ਪੂਤਾਃ ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਤੂष੍ਣੀਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਯੇਤਿ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਾ ਹ੍ਯਾਹੁਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਚੁਪਚਾਪ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲੀ ਆਹੁਤੀ ਜੀਵਨ-ਸਵਾਸ ਲਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਪਾਨਾਯ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਚ ਵ੍ਯਾਨਾਯੇਤਿ ਤਥਾ ਪਰਾ ਉਦਾਨਾਯ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਮਾਨਾਯੇਤਿ ਪਞ੍ਚਮੀ
ਦੂਜੀ ਆਹੁਤੀ ਅਪਾਨ ਲਈ, ਤੀਜੀ ਵੀਯਾਨ ਲਈ, ਚੌਥੀ ਉਦਾਨ ਲਈ ਅਤੇ ਪੰਜਵੀਂ ਸਮਾਨ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰੈਃ ਪृਥਗ੍ਘੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੇषਂ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਕਾਮਤਃ ਅਪਃ ਪੁਨਃ ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਆਚਮ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਹਰ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਮਨ ਚਾਹੇ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਰਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼ਾਨ੍ਤਕਃ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵੈ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਣ ਏਵਮਾਪ੍ਯਾਯਯੇਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੀਵਨ-ਸਵਾਸਾਂ ਦੀ ਗੰਢ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਹੈ; ਰੁਦ੍ਰ ਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਵੇੜਦਾ ਹੈ; ਰੁਦ੍ਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਵਾਸ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣੇ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਮਯਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਯ ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਜੁਹੋਤ੍ਯਮृਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਜੀਵਨ-ਸਵਾਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਜੀਵਨ-ਸਵਾਸ ਰੂਪ ਹਨ; ਜੀਵਨ-ਸਵਾਸ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਵਿਸ਼ੇਹ ਮਾਮੀਸ਼ ਸ੍ਵਾਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਨੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਂ ਪਞ੍ਚਾਹੁਤੀਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਭੁਃ ਪ੍ਰੀਣਾਤੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਆ ਜਾਵੋ—'ਸਵਾਹਾ'—ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਆਤਮਾ ਲਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪੰਜ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।
ਪੁਰੁषੋ ऽਸਿ ਪੁਰੇ ਸ਼ੇषੇ ਤ੍ਵਂ ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਪ੍ਰਮਾਣਤਃ ਆਸ਼੍ਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਚਾਙ੍ਗੁष੍ਠਮ੍ ਈਸ਼ਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਅੰਗੂਠੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੋ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਭੁਃ ਪ੍ਰੀਣਾਤੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਮਸਿ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਪੁਰੋ ਵृषਾ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ; ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹੋ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵੱਧਣ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਹੋ।
ਮृਦੁਸ੍ਤ੍ਵਮਨ੍ਨਮਸ੍ਮਭ੍ਯਮ੍ ਏਤਦਸ੍ਤੁ ਹੁਤਂ ਤਵ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗੁਣਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਨਰਮ ਹੋਵੋ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਹਵਨ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਵੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਬਾਰੇ।
ਯੋਗਾਚਾਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਃ ਪੁਰਾ ਏਵਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਹ ਯੋਗ ਦੀ ਰੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਦੱਸੀ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਦਾ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮਲਿਪ੍ਤਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਭਸਮ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਦੈਵੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਵਾ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
—ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਯਦਨੁष੍ਠਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪਰੇਤ੍ਯ ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਾਯ ਵੈ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਰ੍ਥਂ ਸਂਚਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਸੀ—ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਾਰ ਦਾ ਸੰਖੇਪ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਦਯਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸ਼ੌਚਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਪਦਮ੍ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਥਾਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਨਾਵਸੀਦਤਿ
ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਥੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ।
ਮਾਨਾਵਮਾਨੌ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਤਾਵੇਵਾਹੁਰ੍ ਵਿषਾਮृਤੇ ਅਵਮਾਨੋ ऽਮृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਮਾਨੋ ਵਿषਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਨਮਾਨ ਤੇ ਅਪਮਾਨ—ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਅਪਮਾਨ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚਾ ਸਨਮਾਨ ਵਿਸ਼ ਹੈ।
ਗੁਰੋਰਪਿ ਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਸੇਤ੍ ਨਿਯਮੇष੍ਵਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਯਮੇषੁ ਚ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ ਰਹੇ; ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਚੁਸਤ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਵ-ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਟਿਕਾ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਨੁਜ੍ਞਾਂ ਤਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਵਿਰੋਧੇਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਰੇਤ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਅਮਲ ਕਰੇ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੀਵੇ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਃਪੂਤਂ ਚਰੇਨ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਜਲਂ ਪਿਬੇਤ੍ ਸਤ੍ਯਪੂਤਂ ਵਦੇਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਨਃਪੂਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ ਰਸਤਾ ਤੁਰੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣਿਆ ਪਾਣੀ ਪੀਏ, ਸਚ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੇ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਗृਹ੍ਯਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪਾਪਂ षਣ੍ਮਾਸਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਭਵੇਤ੍ ਏਕਾਹਂ ਤਤ੍ਸਮਂ ਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਅਪੂਤਂ ਯਜ੍ਜਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੱਛੀ ਖਾਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਇਕ ਦਿਨ 'ਚ ਅਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪੂਤੋਦਕਪਾਨੇ ਤੁ ਜਪੇਚ੍ਚ ਸ਼ਤਪਞ੍ਚਕਮ੍ ਅਘੋਰਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਅਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਘੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੌ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਂਭੁਂ ਘृਤਸ੍ਨਾਨਾਦਿਵਿਸ੍ਤਰੈਃ ਤ੍ਰਿਧਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਆਤਿਥ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਯਜ੍ਞੇषੁ ਨ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋਗਵਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਏਵਂ ਹ੍ਯਹਿਂਸਕੋ ਯੋਗੀ ਭਵੇਦਿਤਿ ਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਅਤਿਥਿ-ਸਤਕਾਰ, ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਜਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗੀ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨੌ ਵਿਧੂਮੇ ऽਤ੍ਯਙ੍ਗਾਰੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਭੁਕ੍ਤਵਜ੍ਜਨੇ ਚਰੇਤ੍ਤੁ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਤੁ ਤੇष੍ਵੇਵ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਸਿਆਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗੇ ਜੋ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਜਾਂ ਜਲਦੇ ਕੋਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਮੰਗੇ।
ਅਥੈਨਮ੍ ਅਵਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰੇ ਪਰਿਭਵਨ੍ਤਿ ਚ ਤਥਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮਮਦੂषਯਨ੍
ਜੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਣ ਜਾਂ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਖ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੰਗੇ, ਸਤਕਾਰੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚਰੇਦ੍ਵਨਸ੍ਥੇषੁ ਯਾਯਾਵਰਗृਹੇषੁ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਾ ਹੀਯਂ ਵृਤ੍ਤਿਰਸ੍ਯੋਪਜਾਯਤੇ
ਭਿਖ ਵਣ-ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਰਾਂ 'ਚ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ ਢੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਢੰਗ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਗृਹਸ੍ਥੇषੁ ਸ਼ੀਲੀਨੇषੁ ਚਰੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੇषੁ ਦਾਨ੍ਤੇषੁ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਸੰਜਮੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗੀ ਜਾਵੇ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਅਦੁष੍ਟਾਪਤਿਤੇषੁ ਚ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਚਰ੍ਯਾ ਹਿ ਵਰ੍ਣੇषੁ ਜਘਨ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਭਿਖ ਮੰਗੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਜੀਵਿਕਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਯਵਾਗੂਸ੍ਤਕ੍ਰਂ ਵਾ ਪਯੋ ਯਾਵਕਮੇਵ ਚ ਫਲਮੂਲਾਦਿ ਪਕ੍ਵਂ ਵਾ ਕਣਪਿਣ੍ਯਾਕਸਕ੍ਤਵਃ
ਭਿਖ ਵਿੱਚ ਜੌ ਦੀ ਖੀਰ, ਛਾਸ, ਦੁੱਧ, ਜੌ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਰੁੱਖੀ ਪੀਠ ਦੀ ਰੋਟੀ ਆਦਿ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵ ਤੇ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਯੋਗਿਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਃ ਆਹਾਰਾਸ੍ਤੇषੁ ਸਿਦ੍ਧੇषੁ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਹਾਰ ਦੱਸੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਪੂਰਨ ਹੋਈ ਭਿਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।