ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਾਮੀਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ ਜਾਯਤੇ ਮਾਨੁषਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਰੂਪਂ ਯਥਾਵਯਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੋਚੋ, 'ਮੈਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ'; ਫਿਰ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੂਪ ਤੇ ਉਮਰ ਹੋਵੇ।
ਵਾਯੁਃ ਸਂਭਵਤੇ ਖਾਤ੍ਤੁ ਵਾਤਾਦ੍ਭਵਤਿ ਵੈ ਜਲਮ੍ ਜਲਾਤ੍ ਸਮ੍ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਾਣਃ ਪ੍ਰਾਣਾਚ੍ਛੁਕ੍ਰਂ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਹਵਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਰਸ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਤਭਾਗਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ ਰੇਤੋਭਾਗਾਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਭਾਗਤੋ ऽਰ੍ਧਫਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਗਰ੍ਭੋ ਨਿषਿਚ੍ਯਤੇ
ਰੱਤ ਦੇ ਤੈਂਤੀ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਰਸ ਦੇ ਚੌਦਾਂ ਹਿੱਸੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਗਰਭ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਗਰ੍ਭਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ ਵਾਯੁਭਿਰ੍ ਵृਤਃ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਂ ਰੂਪਮਸ੍ਯੋਪਜਾਯਤੇ
ਫਿਰ, ਗਰਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੰਜ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹਰ ਅੰਗ ਦਾ ਅਕਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਮਾਤੁਰਾਹਾਰਾਤ੍ ਪੀਤਲੀਢਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਾਤ੍ ਨਾਭਿਦੇਸ਼ੇਨ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਆਧਾਰਾ ਹਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਮਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ, ਪਚੀ ਹੋਈ ਖੁਰਾਕ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਨਾਭੀ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ-ਹਵਾਵਾਂ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹਨ।
ਨਵਮਾਸਾਤ੍ ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਃ ਸਂਵੇष੍ਟਿਤਸ਼ਿਰੋਧਰਃ ਵੇष੍ਟਿਤਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਅਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਃ
ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਮੁੜੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਹੇੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੀਵ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨਵਮਾਸੋषਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯੋਨਿਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਦਵਾਙ੍ਮੁਖਃ ਤਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ ਨਿਰਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਜਣਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਥੱਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਚੈਵ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਚ੍ਛੇਦਨਂ ਤਥਾ ਤਾਡਨਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚੈਵ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ, ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਦੀ ਕੱਟਾਈ, ਮਾਰ-ਪਿੱਟ, ਤੇ ਪੀਪ ਤੇ ਰੱਤ ਖਾਣਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹ੍ਯਾਪਸ੍ਤੁ ਸਂਛਿਨ੍ਨਾਃ ਸਂਸ਼੍ਲੇष੍ਮਮ੍ ਉਪਯਾਨ੍ਤਿ ਵੈ ਤਥਾ ਛਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ ਚ ਭਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਯਾਤਨਾਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੱਟੇ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਯਾਤਨਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਜੀਵਾਸ੍ਤੁ ਤੈਃ ਪਾਪੈਸ੍ ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਯਂਕृਤੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯੁਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ੇषੈਰ੍ ਦੁਃਖਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵੇਤਰਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ, ਬਾਕੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਏਕੇਨੈਵ ਤੁ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵੈ ਜਨਮ੍ ਏਕੇਨੈਵ ਤੁ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਕृਤਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹ੍ਯੇਨਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮ੍ ਅਨੁਗਚ੍ਛਤਿ ਯਦਨੇਨ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦੇਨਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਮਵਿषਯੇषੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸਤਤਮਨਿष੍ਟਸਂਪ੍ਰਯੋਗੈਃ ਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰਿਗਤਵੇਦਨਾਃ ਸ਼ਰੀਰਾ ਬਹ੍ਵੀਭਿਃ ਸੁਭृਸ਼ਮਨਨ੍ਤਯਾਤਨਾਭਿਃ
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਰੁਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਮੰਦਭਾਗੀ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਰਦ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਯਦਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਨਿषੇਵਤੇ ਤਦਭ੍ਯਾਸੋ ਹਰਤ੍ਯੇਨਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਲ੍ਯਾਣਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਦਤ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਮਾਨ੍ਪ੍ਰਬਨ੍ਧਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ ਦੇਹਿਨਃ ਸਂਸਾਰਂ ਤਾਮਸਂ ਘੋਰਂ षਡ੍ਵਿਧਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੀਵ ਦਾ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਘੋਰ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨੁष੍ਯਾਤ੍ਪਸ਼ੁਭਾਵਸ਼੍ ਚ ਪਸ਼ੁਭਾਵਾਨ੍ ਮृਗੋ ਭਵੇਤ੍ ਮृਗਤ੍ਵਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਾਵਸ਼੍ ਚ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵ ਸਰੀਸृਪਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਸ਼ੂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ ਤੋਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੋਂ ਪੰਛੀ, ਤੇ ਪੰਛੀ ਤੋਂ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ।
ਸਰੀਸृਪਤ੍ਵਾਦ੍ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵੈ ਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਯਾਵਦ੍ ਉਨ੍ਮਿਲਤੇ ਜਨਃ
ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਪੌਦੇ ਦਾ ਰੂਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪੌਦੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਾਲਚਕ੍ਰਵਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਹਿ ਮਨੁष੍ਯਾਦਿਃ ਸਂਸਾਰਃ ਸ੍ਥਾਵਰਾਨ੍ਤਿਕਃ
ਇਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕੁਲਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਪੌਦੇ ਤੱਕ, ਇਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੁੜਦਾ ਹੈ।
ਵਿਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤਾਮਸੋ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਸਾਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਚੱਕਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਾਮਸੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਾਤਵਿਕ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਿਸ਼ਾਚਾਨ੍ਤਃ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਤੁ ਕੇਵਲਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਵਰੇ ਕੇਵਲਂ ਤਮਃ
ਜੋ ਚੱਕਰ ਪਿਸਾਚਾਂ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਸਤਵ ਹੈ, ਤੇ ਪੌਦੇ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਤਮਸ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਨਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭਕਂ ਰਜਃ ਮਰ੍ਮਸੁ ਛਿਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਵੇਦਨਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ
ਚੌਦਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰਜੋ ਗੁਣ ਆਧਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਦੇ ਮਰਮ ਤੇ ਚੋਟ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕਥਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਤਿ ਸਂਸਾਰਃ ਪੂਰ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਭਾਵਨਾਭਿਃ ਪ੍ਰਣੋਦਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਕੋਈ ਕਿਵੇਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ? ਸੰਸਾਰ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨੁषਂ ਭਜਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਵਿਧਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਸਦਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਚੌਦਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਰਭੇਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸਂਸਾਰਭਯਪੀਡਿਤਃ ਤਤਸ੍ਤਰਤਿ ਸਂਸਾਰਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਬਦਲ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸਤਤਂ ਯੁਕ੍ਤੋ ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਯੁਞ੍ਜਕਃ ਤਥਾ ਸਮਾਰਭੇਦ੍ਯੋਗਂ ਯਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਜੋੜੀ ਰਹੋ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋ, ਤੇ ਐਸਾ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੋ।
ਏष ਆਪਃ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਏष ਸੇਤੁਰਨੁਤ੍ਤਮਃ ਵਿਵृਤ੍ਯਾ ਹ੍ਯੇष ਸਂਭੇਦਾਦ੍ ਭੂਤਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ
ਇਹ ਪਰਮ ਜਲ ਹੈ, ਇਹ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਲ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਤੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਸਾਰ ਹੈ।
ਤਦੇਨਂ ਸੇਤੁਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਵੈ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍ ਹृਦਿਸ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਉਪਾਸੀਤ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਲ, ਆਤਮਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਜੋਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਨ੍ਤਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਿਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ ਅष੍ਟਧਾ ਚਾष੍ਟਧਾ ਚੈਵ ਤਥਾ ਚਾष੍ਟਵਿਧੇਨ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅੱਠ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਭੁਵਨਨਾਯਕਮ੍
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰੁਦਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹੁਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਾਹੁਤੀਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਗਤਮਾਨਸਃ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਹृਦਿਸ੍ਥਂ ਤੁ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਪੰਜ ਹਵਨ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅੱਗ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।