ਧृਤਿਰੇषਾ ਮਯਾ ਨਿष੍ਠਾ ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਤਥਾ ਇਚ੍ਛਾਖ੍ਯਾ ਚ ਤਥਾ ਹ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਦ੍ਵੇ ਵਿਦ੍ਯੇ ਨ ਚ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹੀ ਧੀਰਜ, ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਇੱਛਾ ਤੇ ਆਗਿਆ ਵੀ, ਇਹ ਦੋ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਹ੍ਯੇषਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਜੈਵੀ ਵਿਕृਤਿਸ਼੍ ਚ ਵਿਚਾਰਤਃ ਵਿਕਾਰੋ ਨੈਵ ਮਾਯੈषਾ ਸਦਸਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਮਾਇਆ ਕੋਈ ਰੂਪ-ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਜਾਂ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਮਮਾਜ੍ਞਾ ਮਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਨਾਤਨੀ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਜਗਤਾਮਭਯਪ੍ਰਦਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰੀ ਸਦੀਵੀ ਆਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਪੰਜ-ਮੁਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਹਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਜਗਤਾਂ ਹਿਤਮ੍ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤ੍ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਾਨਯਾ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਸ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ—ਸ਼ਿਵ—ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਸਤਾਈਂ (27) ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਆਪਿਆ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਭਵਾਨੀਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਲਗਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ; ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਭਵਾਨੀ ਚ ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਾਯਾਮਹਰਦਵ੍ਯਯਾ ਤੇ ਮਾਯਾਮਲਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਭਵਾਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਮਾਇਆ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੀਤਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦੇषਾ ਪਰਾ ਗਤਿਃ ਉਮਾਸ਼ਙ੍ਕਰਯੋਰ੍ਭੇਦੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ—ਉਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਸਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਵਿਧਾਸੌ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਿਤ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਯਦਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨਸਂਗਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਆਜ੍ਞਯਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਮਕੋਟਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮੋ ऽਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਭੂਤਵਿਵृਦ੍ਧਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਫਿਰ, ਮੁਕਤੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੈषਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥੋ ਜਾਯਮਾਨੋ ਵਾ ਬਾਲੋ ਵਾ ਤਰੁਣੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਜਣੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ।
ਵृਦ੍ਧੋ ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਅਣ੍ਡਜਸ਼੍ ਚੋਦ੍ਭਿਜ੍ਜੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਵੇਦਜੋ ਵਾਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਜੰਤੂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਵੇ, ਉਗਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਏष ਏਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ਕਰਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਿਵ, ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਭੂਰ੍ਭੂਵਃਸ੍ਵਰ੍ਮਹਸ਼੍ ਚੈਵ ਜਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਪਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸਤ੍ਯਲੋਕਸ੍ ਤਥਾਣ੍ਡਾਨਾਂ ਕੋਟਿਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ, ਮਹਾ ਲੋਕ, ਜਨ ਲੋਕ, ਤਪ ਲੋਕ, ਸਤ ਲੋਕ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ—
ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਤਥਾਣ੍ਡਾਵਰਣਾष੍ਟਕਮ੍ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ
—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਅੱਠ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਘੇਰੇ, ਸੱਤ ਟਾਪੂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ—
ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵਾਯੁਸ੍ਕਨ੍ਧੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਃ ਤਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਚ ਲੋਕੇषੁ ਵਸਨ੍ਤਿ ਚ ਚਰਾਚਰਾਃ
—ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਥੇ ਵੀ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਵਸਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਾਂਸ਼ਜਾ ਨੂਨਂ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵੇषਾਂ ਸ ਏਵ ਵੈ ਸਰ੍ਵੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਰੁषਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਭਵ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਰੁਦਰ ਹੀ ਹੈ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੂਤਂ ਤਥਾ ਜਾਤਂ ਬਹੁਧਾ ਰੁਦ੍ਰ ਏਵ ਸਃ ਰੁਦ੍ਰਾਜ੍ਞੈषਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਯਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰਂਬਿਕਾ
ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਸਿਰਫ ਰੁਦਰ ਹੀ ਹੈ। ਰੁਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਦੇਵੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਅੰਬਿਕਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਖੇਚਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਜਜਲ੍ਪੁਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਾਃ ਯਦਾਵਲੋਕ੍ਯ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਨਯਾਂਬਿਕਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਧ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਖੇਚਰਾਃ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਧ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੇਨ ਯੋਗੇਨ ਵੈ ਸੂਤ ਗੁਣਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਸਤਾਮਿਹ ਅਣਿਮਾਦਿਗੁਣੋਪੇਤਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵੇਹ ਯੋਗਿਨਃ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ਸੂਤ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਸੂਤ ਜੀ, ਕਿਸ ਯੋਗ ਨਾਲ ਇਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੋਗਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਪਞ੍ਚਧਾ ਸਂਸ੍ਮਰੇਦਾਦੌ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਯੋਗ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਵਿਚ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਦਾ-ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਯੇਚ੍ਚਾਸਨਂ ਪਦ੍ਮਂ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸਂਯੁਤਮ੍ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਚ੍ਛਕ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਅष੍ਟਧਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਪਦਮ ਆਸਨ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਛਬੀਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਅਠ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤਤਃ षੋਡਸ਼ਧਾ ਚੈਵ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਧਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ੍ਮਰੇਚ੍ ਚ ਤਤ੍ ਤਥਾ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਦੇਵਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ।
ਅष੍ਟਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਮਜਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਤਾਭਿਸ਼੍ਚਾष੍ਟਵਿਧਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚਤੁਃषष੍ਟਿਵਿਧਾਃ ਪੁਨਃ
ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਅਠ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਹ ਅਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੁਦਰ ਜੋ ਚੌਂਸਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤਯਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾ ਗੁਣਾष੍ਟਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਏਵਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਅਠ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਯੋਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ ਤਸ੍ਯਾਣਿਮਾਦਯੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਮਕੋਟਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ।
ਤਤ੍ਰਾष੍ਟਗੁਣਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਹ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਬੋਧਤ
ਉਥੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਠ ਰਾਜ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਮਝੋ।
ਅਣਿਮਾ ਲਘਿਮਾ ਚੈਵ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰੇਵ ਚ ਪ੍ਰਾਕਾਮ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਈਸ਼ਿਤ੍ਵਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਅਣਿਮਾ, ਲਘਿਮਾ, ਮਹਿਮਾ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਪ੍ਰਾਕਾਮਿਆ ਹਰ ਥਾਂ, ਤੇ ਈਸ਼ਿਤਾ ਹਰ ਥਾਂ—
ਵਸ਼ਿਤ੍ਵਮਥ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਾਵਸਾਯਿਤਾ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਾਰ੍ਵਕਾਮਿਕਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਕੂਮਤ ਕਰਨਾ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਚੀਜ਼ ਮਿਲ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਵੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਰਾਜ ਹੈ।
ਸਾਵਦ੍ਯਂ ਨਿਰਵਦ੍ਯਂ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਸਾਵਦ੍ਯਂ ਨਾਮ ਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚਭੂਤਾਤ੍ਮਕਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ: ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਔਗੁਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਔਗੁਣਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਸੁੱਕਮ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਔਗੁਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।