ਸਂਸਾਰਕਾਲਕੂਟਾਖ੍ਯਾਨ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਏਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਯੁष੍ਮਾਕਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯੈਵੇਹ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਂਗਾਦਿਹ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਏਵਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਯੋਗਂ ਕਥਿਤਂ ਤ੍ਵੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਤੁ
ਇਥੇ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੀ ਸਚਮੁਚ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ।
ਨ ਦੇਯਂ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਿਵੋਕ੍ਤਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯੋਗਿਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮਨਿष੍ਠਾਯ ਸੁਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਸਦਾ ਭਸਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸਂਸਾਰਸ਼ਮਨਂ ਨਰਃ ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਃ ਕੁਮਾਰਾਦ੍ਯਾਃ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵੈ ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਡਰ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਚੇਦਨਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਹੈਮਵਤ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਕ੍ਰੀਡਸੇ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭੋਗੈਃ ਕਥਂ ਵਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰੀਏ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੇਸ਼ਃ ਪਿਨਾਕੀ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਮ੍ ਅਂਬਿਕਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਨੀਲਕੰਠ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੱਸੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ੌ ਨ ਚੈਵੇਹ ਮਮ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ ਅਕਰ੍ਤਜ੍ਞਃ ਪਸ਼ੁਰ੍ਜੀਵੋ ਵਿਭੁਰ੍ਭੋਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਣੁਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਜੀਵ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਫਰਕ ਹੈ।
ਮਾਯੀ ਚ ਮਾਯਯਾ ਬਦ੍ਧਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਤੁ ਸਃ ਜ੍ਞਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਬਨ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜੀਵ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ, ਧਿਆਨ, ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਯਦੈਵਂ ਮਯਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਯਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ ਏषਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਹ੍ਯਹਂ ਵੇਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞੈषਾ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਇਹ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਹਚਾਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹਾਂ—ਇਹੀ ਬੁਧੀ, ਵੇਦ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਹੈ।
ਧृਤਿਰੇषਾ ਮਯਾ ਨਿष੍ਠਾ ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਤਥਾ ਇਚ੍ਛਾਖ੍ਯਾ ਚ ਤਥਾ ਹ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਦ੍ਵੇ ਵਿਦ੍ਯੇ ਨ ਚ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹੀ ਧੀਰਜ, ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਇੱਛਾ ਤੇ ਆਗਿਆ ਵੀ, ਇਹ ਦੋ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਹ੍ਯੇषਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਜੈਵੀ ਵਿਕृਤਿਸ਼੍ ਚ ਵਿਚਾਰਤਃ ਵਿਕਾਰੋ ਨੈਵ ਮਾਯੈषਾ ਸਦਸਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਮਾਇਆ ਕੋਈ ਰੂਪ-ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਜਾਂ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਮਮਾਜ੍ਞਾ ਮਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਨਾਤਨੀ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਜਗਤਾਮਭਯਪ੍ਰਦਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰੀ ਸਦੀਵੀ ਆਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਪੰਜ-ਮੁਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਹਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਜਗਤਾਂ ਹਿਤਮ੍ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤ੍ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਾਨਯਾ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਸ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ—ਸ਼ਿਵ—ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਸਤਾਈਂ (27) ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਆਪਿਆ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਭਵਾਨੀਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਲਗਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ; ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਭਵਾਨੀ ਚ ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਾਯਾਮਹਰਦਵ੍ਯਯਾ ਤੇ ਮਾਯਾਮਲਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਭਵਾਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਮਾਇਆ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੀਤਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦੇषਾ ਪਰਾ ਗਤਿਃ ਉਮਾਸ਼ਙ੍ਕਰਯੋਰ੍ਭੇਦੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ—ਉਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਸਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਵਿਧਾਸੌ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਿਤ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਯਦਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨਸਂਗਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਆਜ੍ਞਯਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਮਕੋਟਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮੋ ऽਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਭੂਤਵਿਵृਦ੍ਧਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਫਿਰ, ਮੁਕਤੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੈषਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥੋ ਜਾਯਮਾਨੋ ਵਾ ਬਾਲੋ ਵਾ ਤਰੁਣੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਜਣੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ।
ਵृਦ੍ਧੋ ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਅਣ੍ਡਜਸ਼੍ ਚੋਦ੍ਭਿਜ੍ਜੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਵੇਦਜੋ ਵਾਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਜੰਤੂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਵੇ, ਉਗਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਏष ਏਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ਕਰਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਿਵ, ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਭੂਰ੍ਭੂਵਃਸ੍ਵਰ੍ਮਹਸ਼੍ ਚੈਵ ਜਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਪਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸਤ੍ਯਲੋਕਸ੍ ਤਥਾਣ੍ਡਾਨਾਂ ਕੋਟਿਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ, ਮਹਾ ਲੋਕ, ਜਨ ਲੋਕ, ਤਪ ਲੋਕ, ਸਤ ਲੋਕ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ—
ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਤਥਾਣ੍ਡਾਵਰਣਾष੍ਟਕਮ੍ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ
—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਅੱਠ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਘੇਰੇ, ਸੱਤ ਟਾਪੂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ—
ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵਾਯੁਸ੍ਕਨ੍ਧੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਃ ਤਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਚ ਲੋਕੇषੁ ਵਸਨ੍ਤਿ ਚ ਚਰਾਚਰਾਃ
—ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਥੇ ਵੀ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਵਸਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਾਂਸ਼ਜਾ ਨੂਨਂ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵੇषਾਂ ਸ ਏਵ ਵੈ ਸਰ੍ਵੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਰੁषਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਭਵ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਰੁਦਰ ਹੀ ਹੈ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੂਤਂ ਤਥਾ ਜਾਤਂ ਬਹੁਧਾ ਰੁਦ੍ਰ ਏਵ ਸਃ ਰੁਦ੍ਰਾਜ੍ਞੈषਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਯਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰਂਬਿਕਾ
ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਸਿਰਫ ਰੁਦਰ ਹੀ ਹੈ। ਰੁਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਦੇਵੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਅੰਬਿਕਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਖੇਚਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਜਜਲ੍ਪੁਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਾਃ ਯਦਾਵਲੋਕ੍ਯ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਨਯਾਂਬਿਕਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਧ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਖੇਚਰਾਃ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਧ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੇਨ ਯੋਗੇਨ ਵੈ ਸੂਤ ਗੁਣਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਸਤਾਮਿਹ ਅਣਿਮਾਦਿਗੁਣੋਪੇਤਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵੇਹ ਯੋਗਿਨਃ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ਸੂਤ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਸੂਤ ਜੀ, ਕਿਸ ਯੋਗ ਨਾਲ ਇਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।