ਜ੍ਞਾਨਂ ਧਰ੍ਮੋਦ੍ਭਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਵੈਰਾਗ੍ਯਸਂਭਵਃ ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਤ੍ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍
ਗਿਆਨ ਸਿੱਧਾ ਧਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਵੈਰਾਗ੍ਯਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਯੋਗ ਸਿੱਧ ਹੋਣ ਤੇ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤਮੋਵਿਦ੍ਯਾਪਦਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਿਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਅਦਭੁਤ, ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਚੰਗੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ।
ਯਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਨਿष੍ਠੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਦਰ੍ਚਨਪਰਾਯਣਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਧਰ੍ਮਨਿष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਸਦੋਤ੍ਸਾਹੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਇਕਾਗਰ।
ਸਰ੍ਵਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਸਹੋ ਧੀਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ ऋਜੁਸ੍ਵਭਾਵਃ ਸਤਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਚਿਤ੍ਤੋ ਮृਦੁਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਡਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ।
ਅਮਾਨੀ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਞ੍ਛਾਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਧੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਸਦਾ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜੋ ਨਿਮਰ ਹੈ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਈਰਖਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ऋਣਤ੍ਰਯਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍ ਜਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚ ਗੁਰੋਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਪੂਣੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਕਦਮ-ਕਦਮ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਾਪਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਰਿਮਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ।
ਆਸਾਦ੍ਯ ਭਾਰਤਂ ਵਰ੍षਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਜ੍ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਂਪਰ੍ਕਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਯੋਗਵਿਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮੋ ऽਯਂ ਮਲਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਸ੍ਮਾਦਨੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਂਗੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ; ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ, ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨੀਤ ਨਾਲ—
ਸਂਸਾਰਕਾਲਕੂਟਾਖ੍ਯਾਨ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਏਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਯੁष੍ਮਾਕਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯੈਵੇਹ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਂਗਾਦਿਹ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਏਵਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਯੋਗਂ ਕਥਿਤਂ ਤ੍ਵੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਤੁ
ਇਥੇ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੀ ਸਚਮੁਚ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ।
ਨ ਦੇਯਂ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਿਵੋਕ੍ਤਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯੋਗਿਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮਨਿष੍ਠਾਯ ਸੁਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਸਦਾ ਭਸਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸਂਸਾਰਸ਼ਮਨਂ ਨਰਃ ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਃ ਕੁਮਾਰਾਦ੍ਯਾਃ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵੈ ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਡਰ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਚੇਦਨਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਹੈਮਵਤ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਕ੍ਰੀਡਸੇ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭੋਗੈਃ ਕਥਂ ਵਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰੀਏ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੇਸ਼ਃ ਪਿਨਾਕੀ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਮ੍ ਅਂਬਿਕਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਨੀਲਕੰਠ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੱਸੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ੌ ਨ ਚੈਵੇਹ ਮਮ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ ਅਕਰ੍ਤਜ੍ਞਃ ਪਸ਼ੁਰ੍ਜੀਵੋ ਵਿਭੁਰ੍ਭੋਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਣੁਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਜੀਵ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਫਰਕ ਹੈ।
ਮਾਯੀ ਚ ਮਾਯਯਾ ਬਦ੍ਧਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਤੁ ਸਃ ਜ੍ਞਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਬਨ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜੀਵ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ, ਧਿਆਨ, ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਯਦੈਵਂ ਮਯਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਯਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ ਏषਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਹ੍ਯਹਂ ਵੇਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞੈषਾ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਇਹ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਹਚਾਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹਾਂ—ਇਹੀ ਬੁਧੀ, ਵੇਦ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਹੈ।
ਧृਤਿਰੇषਾ ਮਯਾ ਨਿष੍ਠਾ ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਤਥਾ ਇਚ੍ਛਾਖ੍ਯਾ ਚ ਤਥਾ ਹ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਦ੍ਵੇ ਵਿਦ੍ਯੇ ਨ ਚ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹੀ ਧੀਰਜ, ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਇੱਛਾ ਤੇ ਆਗਿਆ ਵੀ, ਇਹ ਦੋ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਹ੍ਯੇषਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਜੈਵੀ ਵਿਕृਤਿਸ਼੍ ਚ ਵਿਚਾਰਤਃ ਵਿਕਾਰੋ ਨੈਵ ਮਾਯੈषਾ ਸਦਸਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਮਾਇਆ ਕੋਈ ਰੂਪ-ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਜਾਂ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਮਮਾਜ੍ਞਾ ਮਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਨਾਤਨੀ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਜਗਤਾਮਭਯਪ੍ਰਦਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰੀ ਸਦੀਵੀ ਆਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਪੰਜ-ਮੁਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਹਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਜਗਤਾਂ ਹਿਤਮ੍ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤ੍ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਾਨਯਾ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਸ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ—ਸ਼ਿਵ—ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਸਤਾਈਂ (27) ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਆਪਿਆ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਭਵਾਨੀਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਲਗਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ; ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਭਵਾਨੀ ਚ ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਾਯਾਮਹਰਦਵ੍ਯਯਾ ਤੇ ਮਾਯਾਮਲਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਭਵਾਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਮਾਇਆ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੀਤਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦੇषਾ ਪਰਾ ਗਤਿਃ ਉਮਾਸ਼ਙ੍ਕਰਯੋਰ੍ਭੇਦੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ—ਉਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਸਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਵਿਧਾਸੌ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਿਤ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਯਦਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨਸਂਗਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਆਜ੍ਞਯਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਮਕੋਟਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮੋ ऽਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਭੂਤਵਿਵृਦ੍ਧਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਫਿਰ, ਮੁਕਤੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੈषਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥੋ ਜਾਯਮਾਨੋ ਵਾ ਬਾਲੋ ਵਾ ਤਰੁਣੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਜਣੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ।