ਪਰਿਗ੍ਰਹਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਸ਼ੌਚਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਨਿਰਤਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਲਕੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਤਮ-ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਮਦ੍ਰਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਸੇਦ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਗੁਰੁਸਂਪਰ੍ਕਜਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤਿ ਤਥਾ ਧ੍ਯਾਤਾ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ।
ਨ ਚਾਭਿਮਨ੍ਯਤੇ ਯੋਗੀ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਨ ਘ੍ਰਾਤਿ ਨ ਸ਼ृਣੋਤ੍ਯੇਵ ਲੀਨਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਿ ਯਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਯੋਗੀ ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਸੁੰਘਦਾ, ਨਾ ਸੁਣਦਾ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਸ ਵੈ ਸਮਰਸਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ ਪਟਲੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾਰਿਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਛੂਹਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਤਾ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਰੀ ਹੈ।
ਵਾਹ੍ਨੇਯੇ ਕਾਲਰੁਦ੍ਰਾਖ੍ਯੋ ਵਾਯੁਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸੁषਿਰੇ ਸ ਸ਼ਿਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਦੇਵਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਾਲਰੁਦ੍ਰਾ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਵਾ ਦੇ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ; ਸੁੰਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਦੇਵੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਾਂ ਭਵ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ਰੁਦ੍ਰ ਏਵ ਤਥਾ ਵਹ੍ਨੌ ਉਗ੍ਰੋ ਵਾਯੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਰਵਾ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਵਾ; ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰਾ; ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਗ੍ਰਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਿਤ।
ਭੀਮਃ ਸੁषਿਰਨਾਕੇ ऽਸੌ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ਮਣ੍ਡਲੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਈਸ਼ਾਨਃ ਸੋਮਬਿਮ੍ਬੇ ਚ ਮਹਾਦੇਵ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਸੁੰਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭੀਮਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ; ਚੰਦ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਈਸ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਮਹਾਦੇਵ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਂਸਾਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਰ੍ਦੇਵਸ਼੍ ਚਾष੍ਟਧਾਹਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਕਾਠਿਨ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤਨੌ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਪਰਿਗੀਯਤੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇਵਤਾ ਅਠ ਵਜੂਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਰ੍ਣਾਖ੍ਯੋ ਵਹ੍ਨਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਸਂਚਰਤਿ ਤਦ੍ਵਾਯੁਃ ਸੁषਿਰਂ ਯਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਪਦਾਰਥ ਤਰਲ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਤੱਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰੰਗੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ; ਜੋ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ; ਜੋ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼।
ਤਦਾਕਾਸ਼ਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼ਬ੍ਦਜਂ ਵ੍ਯੋਮਸਂਭਵਮ੍ ਤਥੈਵ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਖ੍ਯਂ ਵਾਯੁਸਂਭਵਮ੍
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਗਿਆਨ ਜੋ ਛੂਹਣ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਂ ਵਾਹ੍ਨੇਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਆਪ੍ਯਂ ਰਸਮਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਗਨ੍ਧਾਖ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਭੂਯਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਰੂਪ ਅੱਗ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਸ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪਾਣੀ ਦਾ; ਜੋ ਗੰਧ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ। ਸੂਰਜ 'ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਰੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਵਾਮੇ ਸੋਮਂ ਹृਦਿ ਵਿਭੁਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਆਜਾਨੁ ਪृਥਿਵੀਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਆਨਾਭੇਰ੍ ਵਾਰਿਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸੱਜੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਹੈ; ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਘੁੱਟਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਤੱਤ; ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਚਕਰ।
ਆਕਣ੍ਠਂ ਵਹ੍ਨਿਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਲ੍ ਲਲਾਟਾਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਵੈ ਲਲਾਟਾਦ੍ਯਂ ਵ੍ਯੋਮਾਖ੍ਯਂ ਵਾ ਸ਼ਿਖਾਗ੍ਰਕਮ੍
ਗਲ ਤੱਕ ਅੱਗ ਦਾ ਤੱਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ; ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹਵਾ ਦਾ ਤੱਤ; ਮੱਥੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸਿਰੇ ਤੱਕ ਆਕਾਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਂਸਾਖ੍ਯਂ ਚ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਵ੍ਯੋਮਾਖ੍ਯੋ ਵ੍ਯੋਮਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕਃ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੰਸਾ ਨਾਮਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੋਰ ਉੱਚਾ। ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਿਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੱਢਲਾ ਮੰਨ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਜੀਵਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਜਸ਼੍ਚਾਥ ਤਮਃ ਪੁਨਃ ਮਹਾਂਸ੍ਤਥਾਭਿਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ
ਜੀਵ ਨਾ ਤਾਂ ਕੁਦਰਤ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਚੰਗੀ ਗੁਣਵੱਤਾ, ਨਾ ਰਜ, ਨਾ ਹਨੇਰਾ; ਨਾ ਮਹਾਨ ਤੱਤ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਨਾ ਸੁਖਮ ਤੱਤ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ।
ਵ੍ਯੋਮਾਦੀਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਨੈਵੇਹ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਦ੍ਯਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਣੁਰਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਅਸਲ ਸੱਚ ਵਿਚ, ਆਕਾਸ਼ ਆਦਿ ਤੱਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਆਪ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦੇਤਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ਭੀਤਸ਼੍ ਚ ਪਵਤੇ ਵਾਤ ਏਵ ਚ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਜ੍ਵਲਤ੍ਯਾਪੋ ਵਹਨ੍ਤਿ ਚ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਡਰ ਕੇ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ।
ਦਧਾਤਿ ਭੂਮਿਰਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਵਕਾਸ਼ਂ ਦਦਾਤਿ ਚ ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਧਰਤੀ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਇਉਂ ਹੀ ਸੋਚੋ।
ਤੇਨੈਵਾਧਿष੍ਠਿਤਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਸਰ੍ਵਰੂਪਮਯਃ ਸ਼ਰ੍ਵ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਭਵਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਹੀ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ; ਜਦੋਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਸਰਵ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ।
ਸਂਸਾਰਵਿषਤਪ੍ਤਾਨਾਂ ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਾਮृਤੇਨ ਵੈ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਲਾਜ ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਧਰ੍ਮੋਦ੍ਭਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਵੈਰਾਗ੍ਯਸਂਭਵਃ ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਤ੍ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍
ਗਿਆਨ ਸਿੱਧਾ ਧਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਵੈਰਾਗ੍ਯਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਯੋਗ ਸਿੱਧ ਹੋਣ ਤੇ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤਮੋਵਿਦ੍ਯਾਪਦਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਿਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਅਦਭੁਤ, ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਚੰਗੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ।
ਯਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਨਿष੍ਠੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਦਰ੍ਚਨਪਰਾਯਣਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਧਰ੍ਮਨਿष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਸਦੋਤ੍ਸਾਹੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਇਕਾਗਰ।
ਸਰ੍ਵਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਸਹੋ ਧੀਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ ऋਜੁਸ੍ਵਭਾਵਃ ਸਤਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਚਿਤ੍ਤੋ ਮृਦੁਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਡਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ।
ਅਮਾਨੀ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਞ੍ਛਾਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਧੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਸਦਾ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜੋ ਨਿਮਰ ਹੈ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਈਰਖਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ऋਣਤ੍ਰਯਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍ ਜਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚ ਗੁਰੋਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਪੂਣੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਕਦਮ-ਕਦਮ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਾਪਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਰਿਮਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ।
ਆਸਾਦ੍ਯ ਭਾਰਤਂ ਵਰ੍षਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਜ੍ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਂਪਰ੍ਕਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਯੋਗਵਿਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮੋ ऽਯਂ ਮਲਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਸ੍ਮਾਦਨੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਂਗੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ; ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ, ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨੀਤ ਨਾਲ—