ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਾਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਕਿਂ ਤੁ ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੇ

—ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁੱਝ ਸਿੱਖਿਆ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।

ਭਵੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸਂਦੇਹਸ੍ ਤਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਅਯੋਗ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਭਾਵ ਵਿਚ ਭਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਭਗਵਾਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਭਕਤ ਦੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਵਿਵਿਧਂ ਤਮਃ ਜ੍ਞਾਨਮਧ੍ਯਾਪਨਂ ਹੋਮੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਪਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍

ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ: ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਹਵਨ, ਧਿਆਨ, ਯਜ, ਤਪ, ਪਾਠ—

ਦਾਨਮਧ੍ਯਯਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਭਕ੍ਤ੍ਯੈ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਸ਼ਤੈਸ੍ ਤਥਾ

—ਦਾਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਠ, ਇਹ ਸਭ ਭਾਵ-ਭਕਤੀ ਲਈ ਹਨ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਉਪਵਾਸ—

ਮਾਸੋਪਵਾਸੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮੁਨਿਵਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਅਭਕ੍ਤਾ ਭਗਵਤ੍ਯਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲੋਕੇ ਗਿਰਿਗੁਹਾਸ਼ਯੇ

—ਤੇ ਹੋਰ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਪਵਾਸ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਭਕਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—

ਪਤਨ੍ਤਿ ਚਾਤ੍ਮਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤੋ ਭਾਵੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਨृਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

—ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਭਕਤ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਕਤਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਆਦਿ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਨ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ

ਭਕਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਣੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਲਈ ਵੀ।

ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਏਵ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਬਲਸੌਭਾਗ੍ਯਮੇਵ ਚ ਭਵੇਨ ਚ ਤਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋਮਾਂ ਪਿਨਾਕਿਨਾ

ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਨੀ ਬਲ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਮਾ ਨੂੰ ਪਿਨਾਕੀ ਨੇ ਦੇਖ ਕੇ।

ਦੇਵ੍ਯੈ ਦੇਵੇਨ ਮਧੁਰਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਪੁਰਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਸਮਾਸੀਨਾ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ, ਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ, ਜਦ ਰੁਦਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਸਨ।

ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਰੁਦ੍ਰਮਾਹੇਦਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਕੇਨ ਵਸ਼੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵ ਪੂਜ੍ਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ, ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?

ਤਪਸਾ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਵਾਪਿ ਯੋਗੇਨੇਹ ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਹ੍ਯਾਲੋਕ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍

ਕੀ ਇਹ ਤਪ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੱਸੋ।

ਆਹ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਤਿਲਕਃ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਵਦਨਾਂ ਹਸਨ੍ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾਥ ਮੇਨਯਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਗਿਰੇਰ੍ਗਾਂ ਕਥਿਤਾਂ ਪੁਰਾ

ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੈਨਾ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਚਿਰਕਾਲਸ੍ਥਿਤਿਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਿਰੌ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਦੇਵਿ ਲਬ੍ਧਾ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ

ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਲੰਮੀ ਹਾਜਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ।

ਸ੍ਥਾਨਾਰ੍ਥਂ ਕਥਿਤਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਿਸ੍ਮृਤੇਹ ਵਿਲਾਸਿਨਿ ਪੁਰਾ ਪਿਤਾਮਹੇਨਾਪਿ ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਵਤਾਂ ਵਰੇ

ਇਸ ਥਾਂ ਦੀ خاطر, ਮਾਂ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੀ; ਪਹਿਲਾਂ, ਪਿਤਾਮਹ ਵੀ, ਸਵਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।

ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਵੈ ਪृष੍ਟੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਕਂ ਤ੍ਵਹਮ੍ ਸ਼੍ਵੇਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਵਰ੍ਣੇਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪੇ ਤੁ ਮਾਂ ਸ਼ੁਭੇ

ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਦੇਖਣ ਲਈ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, ਸੁਚੱਜੀ, ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਚਿੱਟੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।

ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਂ ਤਥਾ ਰਕ੍ਤੇ ਰਕ੍ਤਂ ਵਾਮਂ ਪਿਤਾਮਹਃ ਪੀਤੇ ਤਤ੍ਪੁਰੁषਂ ਪੀਤਮ੍ ਅਘੋਰੇ ਕृष੍ਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸਦਯੋਜਾਤਾ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਵਾਮਦੇਵ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਅਘੋਰਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।

ਈਸ਼ਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਖ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਤਦਾਹ ਮਾਮ੍

ਈਸ਼ਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ।

ਵਾਮ ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾਘੋਰ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦੇਵਦੇਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਕੇਨ ਵਸ਼੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵ ਧ੍ਯੇਯਃ ਕੁਤ੍ਰ ਘृਣਾਨਿਧੇ

ਵਾਮਦੇਵ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼, ਅਘੋਰਾ, ਸਦਯੋਜਾਤਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ — ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਜਰੀਏ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਵੇਖਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਰੋਤ?

ਦृਸ਼੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ ਤਥਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਅਵੋਚਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯੈਵੇਤਿ ਵਸ਼੍ਯੋ ਵਾਰਿਜਸਂਭਵ

ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਦੱਸ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ।

ਧ੍ਯੇਯੋ ਲਿਙ੍ਗੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪਯਸਾਂ ਨਿਧੌ ਪੂਜ੍ਯਃ ਪਞ੍ਚਾਸ੍ਯਰੂਪੇਣ ਪਵਿਤ੍ਰੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ

ਉਹ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯ ਦृष੍ਟੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾਣ੍ਡਜ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ ਸੋ ऽਪਿ ਮਾਮਾਹ ਭਾਵਾਰ੍ਥਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਮਯਾ ਪੁਰਾ

ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਭਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਅੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ। ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਭਾਵ ਦਾ ਅਰਥ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਭਾਵਂ ਭਾਵੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਮਾਂ ਹृਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਸ਼੍ਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਗਿਰੇਃ ਸੁਤੇ

ਭਾਵ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ।

ਪੂਜ੍ਯੋ ਲਿਙ੍ਗੇ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਧਰ੍ਮਃ ਪਰਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਹੁਤਂ ਤਪਃ

ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਧਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਰਧਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਨਿੱਘੀ ਧਰਮ ਹੈ; ਸ਼ਰਧਾ ਗਿਆਨ, ਹਵਨ, ਅਤੇ ਤਪ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਦृਸ਼੍ਯੋ ऽਹਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸਦਾ

ਸ਼ਰਧਾ ਹੀ ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।

ਕਥਂ ਵੈ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਵਾਮਦੇਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਦਯੋਜਾਤਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਵਾਮਦੇਵ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ?

ਅਘੋਰਂ ਚ ਤਥੇਸ਼ਾਨਂ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਏਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਕਃ ਕਲ੍ਪੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਲੋਹਿਤਃ

ਅਘੋਰਾ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਵੀ — ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਉਣਤੀਹਵਾਂ ਕਲਪ 'ਸ਼ਵੇਤਲੋਹਿਤ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਖਾਯੁਕ੍ਤਃ ਕੁਮਾਰਃ ਸ਼੍ਵੇਤਲੋਹਿਤਃ

ਉਸ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉੱਚੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਕੁਮਾਰਾ, 'ਸ਼ਵੇਤਲੋਹਿਤ', ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵੈ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਹੁੰ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲਿਆ।

ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਂ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰੋ ऽਭਵਤ੍ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਾਤ੍ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਵਨ੍ਦੇ ਦੇਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਦਯੋਜਾਤ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਸਤ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।