ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਵਿਚ੍ਛੇਦੇ ਜਪੇਦष੍ਟਸ਼ਤਂ ਨਰਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਜੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅੱਠ ਸੌ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਡ੍ਵਰਾਹੈਸ਼੍ ਚ ਚਾਣ੍ਡਾਲੈਰ੍ ਦੁਰ੍ਜਨੈਃ ਕੁਕ੍ਕੁਟੈਰਪਿ ਸ੍ਪृष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾष੍ਟਸ਼ਤਂ ਜਪੇਤ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ ਚੰਡਾਲ, ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਜਾਂ ਮੁਰਗੇ ਵਲੋਂ ਛੂਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਖਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਠ ਸੌ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਜਪੇਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਾਯੁਤਂ ਨਰਃ ਪਾਤਕਾਨਾਂ ਤਦਰ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ, ਇਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਜਪਣਾ ਕਾਫੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਉਪਪਾਤਕਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਤਦਰ੍ਧਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਸ਼ੇषਾਣਾਮਪਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਜਪੇਤ੍ਪਞ੍ਚਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਦੂਜੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਜਪਣਾ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ, ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਬੋਧਪਰਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਬੋਧਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ ਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਨਾਕੁਲਃ
ਆਤਮ-ਬੋਧ ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਬੋਧ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁੱਝਾ ਰਾਜ਼—ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਵਾਯੁਜਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਨੁਜਃ ਸੁਖਮ੍ ਜਪੇਚ੍ਚ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਵਿਗृਹੀਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਪੰਜ ਵਾਯੂਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਤੇ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਿਜਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਰਾਨਨੇ ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤੋ ਜਪੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਮਨਾਕੁਲਃ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਯਾਣਾਂ ਚ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਯੋ ਜਪੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਚਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੌਥਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਾਮਿਹ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਵਿਜਯਂ ਮਨੁਜੋ ਲਭੇਤ੍ ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਨਃ ਸਂਯਮ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਚਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਜਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਰਣਾਨਾਂ ਵਰਾਨਨੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਲਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਜਪੇਨ ਕਮਲਾਨਨੇ
ਹੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਪਚੀਸ ਲੱਖ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਕਰਮ-ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਜਿੱਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਵਿਜਯਂ ਮਨੁਜੋ ਲਭੇਤ੍ ਮਧ੍ਯਰਾਤ੍ਰੇ ऽਤਿਨਿਰ੍ਵਾਤੇ ਜਪੇਦਯੁਤਮਾਦਰਾਤ੍
ਪੰਜਵੇਂ-ਪਚੀਸ ਤੱਤਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਾਬੂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਮੱਧ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਪੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਸੁਂਦਰਿ ਜਪੇਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਮਨਾਲਸ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਵਾਤੇ ਧ੍ਵਨਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰਏ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਆਲਸੀਪਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ, ਧੁਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਰਾਤ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ਿਵਯੋਃ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਅਨ੍ਧਕਾਰਵਿਨਾਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਦੀਪਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੱਧ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਦੀਵਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹृਦਯਾਨ੍ਤਰ੍ਬਹਿਰ੍ਵਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਜਪੇਦਯੁਤਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਚਾਹੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਾਹਰ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਪੰਨਤਾ ਲਈ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰੇ।
ਸਬੀਜਸਂਪੁਟਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪੇਚ੍ਛੁਚਿਃ ਮਤ੍ਸਾਯੁਜ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਕਿਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਬੀਜ ਸਮੇਤ ਤੇ ਸੰਪੁਟ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪੋ; ਭਗਤਿ ਵਾਲਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਚ੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਞ੍ਛੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਦੈਵੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਵਾ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ-ਕਰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ, ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜਪਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਤਮਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ ਵਿਰਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਧ੍ਯਾਨਯਜ੍ਞਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਿਰਕਤ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਧਿਆਨ-ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਸੂਤਾਦ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਯਜ੍ਞਮਸ਼ੇषਤਃ ਵਿਸ੍ਤਾਰਾਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਰਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸੂਤ ਤੇ ਹੋਰੋ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਰਕਤਾਂ ਲਈ ਧਿਆਨ-ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਥਾ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਵਿਸਥਾਰ ਵਿਚ ਦੱਸੋ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਤ੍ਰਿਣਾਮ੍ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਕਥਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗੁਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਸਂਹृਤ੍ਯ ਕਾਲਕੂਟਾਖ੍ਯਂ ਵਿषਂ ਵੈ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਗੁਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਸਹ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਾਲਕੂਟ ਨਾਮਕ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਂ ਗੁਹਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਅਸ੍ਤੁਵਂਸ਼੍ ਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨੀਲਕਣ੍ਠਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਸੰਯਮੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਗੁਫਾ-ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਨੀਲਕੰਠ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਕਾਲਕੂਟਾਖ੍ਯਂ ਸਂਹृਤਂ ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਅਤਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਵृषਧ੍ਵਜ
ਹੇ ਦੇਵ, ਕਾਲਕੂਟ ਨਾਮਕ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼ ਤੂੰ ਸਮੇਟ ਲਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਛ-ਧਾਰੀ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਨਨ੍ਦਨਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੀਲ-ਲੋਹਿਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸਨੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਮਨੇਨ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿषਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ਸਂਹਰੇਤ੍ਤਦ੍ਵਿषਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਸਮਰ੍ਥੋ ਹ੍ਯਨੇਨ ਕਿਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਇਸ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਵਿਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਜੋ ਉਸ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਯੋਗ ਹੈ—ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਨ ਵਿषਂ ਕਾਲਕੂਟਾਖ੍ਯਂ ਸਂਸਾਰੋ ਵਿषਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਂਹਰੇਤ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਕਾਲਕੂਟ ਨਾਮਕ ਵਿਸ਼ ਅਸਲ ਵਿਸ਼ ਨਹੀਂ; ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਵਿਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰੋ ਦ੍ਵਿਵਿਧਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਾਨੁਰੂਪਤਃ ਪੁਂਸਾਂ ਸਂਮੂਢਚਿਤ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਅਸਂਕ੍ਸ਼ੀਣਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਤਿ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਦੇ ਘਟਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਈषਣਾਰਾਗਦੋषੇਣ ਸਰ੍ਗੋ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਤਦ੍ਵਸ਼ਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੌ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁਵਰਤ, ਸਭ ਦਾ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਸਨ੍ਨਿਕृष੍ਟੇ ਤ੍ਵਰ੍ਥੇ ऽਪਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰਵਣਾਤ੍ਸਤਾਮ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਮੁਤ੍ਪਾਦਯਤ੍ਯੇਵ ਸਂਸਾਰੇ ਵਿਦੁषਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਸਬੰਧਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਮਝ ਜਰੂਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦृष੍ਟਾਨੁਸ਼੍ਰਵਿਕਂ ਦੁष੍ਟਮਿਤ੍ਯੁਭਯਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਰਕ੍ਤਃ ਸੋ ऽਭਿਧੀਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਰਕਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਅਤੇ ਸੁਣੀ ਗਈ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।