ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਰ੍ਤਤੇ ਤ੍ਵਸਕृਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਦਯਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਤਮਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨ੍ਯਾਯੇਨੈਵਾਗਤਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦਇਆ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਚਾਹੀਦੀ ਵਸਤੂ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—

ਤਤ੍ਤਦ੍ਗੁਣਵਤੇ ਦੇਯਂ ਦਾਤੁਸ੍ਤਦ੍ਦਾਨਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਦਾਨਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਮਿਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਕਨਿष੍ਠਜ੍ਯੇष੍ਠਮਧ੍ਯਮਮ੍

ਦਾਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਦੀ ਨੀਅਤ ਵੀ ਵੇਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਘੱਟ, ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਮੱਧਮ।

ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯਃ ਸਂਵਿਭਾਗਸ੍ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤਿਭ੍ਯਾਂ ਵਿਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਮਕਃ

ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਵੰਡਣਾ ਮੱਧਮ ਦਾਨ ਹੈ; ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਕਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਾਵਿਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਸ ਧਰ੍ਮਃ ਸਾਧੁਰੁਚ੍ਯਤੇ ਮਾਯਾਕਰ੍ਮਫਲਤ੍ਯਾਗੀ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ

ਜੋ ਧਰਮ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯੋਗੀ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਅਸਕ੍ਤੋ ਭਯਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿषਯੇषੁ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ

ਜੋ ਸਾਰੇ ਲਗਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਡਰ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ—

ਅਲੁਬ੍ਧਃ ਸਂਯਮੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ऽਪਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣੀਹ ਯਸ੍ਯ ਵੈ

ਜੋ ਲੋਭੀ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮੰਗੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ—

ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸ਼ਮਸ੍ਯੈਵ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਨੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨੋ ਹ੍ਯਨਿष੍ਟੇषੁ ਤਥੇष੍ਟਾਨ੍ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ

—ਝੂਠੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ, ਇਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਪ੍ਰੀਤਿਤਾਪਵਿषਾਦੇਭ੍ਯੋ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਰਕ੍ਤਤਾ ਸਂਨ੍ਯਾਸਃ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਨ੍ਯਾਸਃ ਕृਤਾਨਾਮਕृਤੈਃ ਸਹ

ਖੁਸ਼ੀ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਵਿਅਥਾ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਵੈਰਾਗ ਹੈ; ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੇ, ਇਹ ਸੰਨਿਆਸ ਹੈ।

ਕੁਸ਼ਲਾਕੁਸ਼ਲਾਨਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਹਾਣਂ ਨ੍ਯਾਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦ੍ਯਵਿਸ਼ੇषਾਨ੍ਤੇ ਵਿਕਾਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਚੇਤਨੇ

ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਸੰਨਿਆਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਿਰਜੀਵ ਬਦਲਾਅ ਵਿਚ, ਅਵਿਅਕਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤਰਹੀਨ ਤੱਕ—

ਚੇਤਨਾਚੇਤਨਾਨ੍ਯਤ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ ਏਵਂ ਤੁ ਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ

ਜੀਵ ਅਤੇ ਨਿਰਜੀਵ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ—

ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਾਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਕਿਂ ਤੁ ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੇ

—ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁੱਝ ਸਿੱਖਿਆ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।

ਭਵੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸਂਦੇਹਸ੍ ਤਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਅਯੋਗ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਭਾਵ ਵਿਚ ਭਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਭਗਵਾਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਭਕਤ ਦੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਵਿਵਿਧਂ ਤਮਃ ਜ੍ਞਾਨਮਧ੍ਯਾਪਨਂ ਹੋਮੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਪਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍

ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ: ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਹਵਨ, ਧਿਆਨ, ਯਜ, ਤਪ, ਪਾਠ—

ਦਾਨਮਧ੍ਯਯਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਭਕ੍ਤ੍ਯੈ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਸ਼ਤੈਸ੍ ਤਥਾ

—ਦਾਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਠ, ਇਹ ਸਭ ਭਾਵ-ਭਕਤੀ ਲਈ ਹਨ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਉਪਵਾਸ—

ਮਾਸੋਪਵਾਸੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮੁਨਿਵਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਅਭਕ੍ਤਾ ਭਗਵਤ੍ਯਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲੋਕੇ ਗਿਰਿਗੁਹਾਸ਼ਯੇ

—ਤੇ ਹੋਰ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਪਵਾਸ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਭਕਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—

ਪਤਨ੍ਤਿ ਚਾਤ੍ਮਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤੋ ਭਾਵੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਨृਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

—ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਭਕਤ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਕਤਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਆਦਿ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਨ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ

ਭਕਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਣੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਲਈ ਵੀ।

ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਏਵ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਬਲਸੌਭਾਗ੍ਯਮੇਵ ਚ ਭਵੇਨ ਚ ਤਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋਮਾਂ ਪਿਨਾਕਿਨਾ

ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਨੀ ਬਲ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਮਾ ਨੂੰ ਪਿਨਾਕੀ ਨੇ ਦੇਖ ਕੇ।

ਦੇਵ੍ਯੈ ਦੇਵੇਨ ਮਧੁਰਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਪੁਰਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਸਮਾਸੀਨਾ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ, ਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ, ਜਦ ਰੁਦਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਸਨ।

ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਰੁਦ੍ਰਮਾਹੇਦਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਕੇਨ ਵਸ਼੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵ ਪੂਜ੍ਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ, ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?

ਤਪਸਾ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਵਾਪਿ ਯੋਗੇਨੇਹ ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਹ੍ਯਾਲੋਕ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍

ਕੀ ਇਹ ਤਪ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੱਸੋ।

ਆਹ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਤਿਲਕਃ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਵਦਨਾਂ ਹਸਨ੍ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾਥ ਮੇਨਯਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਗਿਰੇਰ੍ਗਾਂ ਕਥਿਤਾਂ ਪੁਰਾ

ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੈਨਾ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਚਿਰਕਾਲਸ੍ਥਿਤਿਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਿਰੌ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਦੇਵਿ ਲਬ੍ਧਾ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ

ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਲੰਮੀ ਹਾਜਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ।

ਸ੍ਥਾਨਾਰ੍ਥਂ ਕਥਿਤਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਿਸ੍ਮृਤੇਹ ਵਿਲਾਸਿਨਿ ਪੁਰਾ ਪਿਤਾਮਹੇਨਾਪਿ ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਵਤਾਂ ਵਰੇ

ਇਸ ਥਾਂ ਦੀ خاطر, ਮਾਂ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੀ; ਪਹਿਲਾਂ, ਪਿਤਾਮਹ ਵੀ, ਸਵਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।

ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਵੈ ਪृष੍ਟੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਕਂ ਤ੍ਵਹਮ੍ ਸ਼੍ਵੇਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਵਰ੍ਣੇਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪੇ ਤੁ ਮਾਂ ਸ਼ੁਭੇ

ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਦੇਖਣ ਲਈ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, ਸੁਚੱਜੀ, ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਚਿੱਟੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।

ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਂ ਤਥਾ ਰਕ੍ਤੇ ਰਕ੍ਤਂ ਵਾਮਂ ਪਿਤਾਮਹਃ ਪੀਤੇ ਤਤ੍ਪੁਰੁषਂ ਪੀਤਮ੍ ਅਘੋਰੇ ਕृष੍ਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸਦਯੋਜਾਤਾ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਵਾਮਦੇਵ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਅਘੋਰਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।

ਈਸ਼ਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਖ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਤਦਾਹ ਮਾਮ੍

ਈਸ਼ਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ।

ਵਾਮ ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾਘੋਰ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦੇਵਦੇਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਕੇਨ ਵਸ਼੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵ ਧ੍ਯੇਯਃ ਕੁਤ੍ਰ ਘृਣਾਨਿਧੇ

ਵਾਮਦੇਵ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼, ਅਘੋਰਾ, ਸਦਯੋਜਾਤਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ — ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਜਰੀਏ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਵੇਖਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਰੋਤ?

ਦृਸ਼੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ ਤਥਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਅਵੋਚਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯੈਵੇਤਿ ਵਸ਼੍ਯੋ ਵਾਰਿਜਸਂਭਵ

ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਦੱਸ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ।