ਸ਼ਿਵਵਿਦ੍ਯਾਗੁਰੋਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਦृਸ਼ਂ ਫਲਮ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਮਯੋ ਹਿ ਸਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਸਗੁਣੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਵਾਪਿ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਹੇਤ੍ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਰ੍ਥੀ ਯਸ੍ਤੁ ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਲਙ੍ਘਯੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟੋਲਦਾ।
ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਪਾਲਕਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਤ੍ਤਿਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਜਾਂਦਾ, ਖੜਾ, ਸੌਂਦਾ ਜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗੁਰ੍ਵਨੁਜ੍ਞਯਾ ਗੁਰੋਰ੍ਦੇਵਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਨ ਯਥੇष੍ਟਾਸਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵੋ ਯਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਦੇਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਪਾਪਿਨਾ ਚ ਯਥਾਸਂਗਾਤ੍ ਤਤ੍ਪਾਪੈਃ ਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਸਿੱਧਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਮੰਦਰ ਹੈ। ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਦਾਚਾਰ੍ਯਸਂਗੇਨ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍ ਯਥੈਵ ਵਹ੍ਨਿਸਂਪਰ੍ਕਾਨ੍ ਮਲਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਾਰਯਾ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮੈਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਗੁਰੁਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ ਪਾਪਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਨਵਃ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਸਮੀਪਸ੍ਥੋ ਘृਤਕੁਂਭੋ ਵਿਲੀਯਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਖਣ ਦਾ ਘੜਾ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਪਾਪਂ ਵਿਲੀਯੇਤ ਆਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ਯਥਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਵਿष੍ਠਾਂ ਕਾष੍ਠਂ ਚ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਾਪ ਵੀ ਗਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਗੋਬਰ ਤੇ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਦਹਤ੍ਯੇਵਂ ਪਾਪਂ ਤਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਰਿਸ੍ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਥਾ
ਜਦ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮੁਨੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਂ ਤੁष੍ਟਾ ਗੁਰੌ ਤੁष੍ਟੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਗੁਰੋਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜਦ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਆਯੁਃਸ਼੍ਰੀਜ੍ਞਾਨਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਧਂ ਯੇ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ ਚ ਨਿष੍ਫਲਾਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਪਾਨ੍ਯਨਿਯਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਗੁਰੋਰ੍ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਵਦੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨਤਃ
ਇੱਥੇ ਜਪ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਦੇਦ੍ ਯਦਿ ਮਹਾਮੋਹਾਦ੍ ਰੌਰਵਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਚਿਤ੍ਤੇਨੈਵ ਚ ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਤਥਾ ਵਾਚਾ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਐਸਾ ਬੋਲ ਪਏ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਓ ਸਤਕਾਰੀਓ, ਮਨ, ਧਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ—
ਮਿਥ੍ਯਾ ਨ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦੇਵਿ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਚ ਗੁਰੋਃ ਸਦਾ ਦੁਰ੍ਗੁਣੇ ਖ੍ਯਾਪਿਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨੈਰ੍ਗੁਣ੍ਯਸ਼ਤਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਅਵਗੁਣ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਸੌ ਗੁਣਾ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੁਣੇ ਤੁ ਖ੍ਯਾਪਿਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਾਰ੍ਵਗੁਣ੍ਯਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ ਗੁਰੋਰ੍ਹਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਆਦਿष੍ਟੋ ਵਾ ਨ ਵਾ ਸਦਾ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁਣ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਚਾਹੇ ਹੁਕਮ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ।
ਅਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਗੁਰੋਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਗੁਰੋਰ੍ਹਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਜਾਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਲਈ ਭਲਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪਤਤ੍ਯਧੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ ਸਰ੍ਵਦੋਪਾਸ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦਨੀਯਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਣਾ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਮੀਪਸ੍ਥੋ ऽਪ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਦੇਤ੍ਤਦ੍ਵਿਮੁਖੋ ਗੁਰੁਮ੍ ਏਵਮਾਚਾਰਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪਪਰਾਯਣਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਮੋੜਨਾ; ਜਿਹੜਾ ਐਸਾ ਕਰਦਾ, ਭਗਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ—
ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਕਰੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਯੋਕ੍ਤੁਂ ਤਤੋ ऽਰ੍ਹਤਿ ਵਿਨਿਯੋਗਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਵਰਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੇ ਸਿਧ ਮੰਤਰ ਦੇ ਲਾਭ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਂ ਯਾਤਿ ਤਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਯੋਗਮਜਾਨਤਃ ਯਸ੍ਯ ਯੇਨ ਵਿਯੁਞ੍ਜੀਤ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਖਾਸ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਿਨਿਯੋਗਃ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯ ਐਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕਂ ਫਲਮ੍ ਵਿਨਿਯੋਗਜਮਾਯੁष੍ਯਮ੍ ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਤਨੁਨਿਤ੍ਯਤਾ
ਉਹ ਵਰਤੋਂ ਸਮਝਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਕਿ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਠੀਕ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣ ਏਵ ਚ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਭਿषੇਕਂ ਚ ਅਘਮਰ੍षਣਮੇਵ ਚ
ਰਾਜ, ਸਰਦਾਰੀ, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵੀ—
ਸ੍ਨਾਨੇ ਚ ਸਂਧ੍ਯਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਕਾਦਸ਼ੇਨ ਵੈ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪਰ੍ਵਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਪੇਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ ਸਮੇਂ, ਇੱਕਾਦਸ਼ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਲੱਖ ਜਪ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਦੂਰ੍ਵਾਙ੍ਕੁਰਾਸ੍ਤਿਲਾ ਵਾਣੀ ਗੁਡੂਚੀ ਘੁਟਿਕਾ ਤਥਾ
ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦੂਬ ਦੀ ਕਲੀਆਂ, ਤਿਲ, ਬੋਲੀ, ਗੁਡੂਚੀ ਤੇ ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਹੋਮਮਾਯੁष੍ਯਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜਪੇਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਯਂ ਸੁਧੀਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਕੇ ਦੋ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਦਿਨੇ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁष੍ਯਂ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਦਿਨੇ ऽਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪੀਪਲ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਪੇਦष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਸੋਮਮृਤ੍ਯੁਹਰੋ ਭਵੇਤ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਪੇਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਮਨਨ੍ਯਧੀਃ
ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਜਪ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਕੈਰष੍ਟਸ਼ਤਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਜੁਹ੍ਵਨ੍ਵ੍ਯਾਧੇਰ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਮਸ੍ਤਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਲਾਸ਼ਸਮਿਧੈਰ੍ ਨਰਃ
ਸੂਰਜ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਜਪ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹੁਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਨਿਰੋਗੀ ਮਨੁਜੋ ਭਵੇਤ੍ ਨਿਤ੍ਯਮष੍ਟਸ਼ਤਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਬੇਦ੍ ਅਮ੍ਭੋ ऽਰ੍ਕਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਜਪ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਔਦਰ੍ਯੈਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਮਾਸੇਨੈਕੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਏਕਾਦਸ਼ੇਨ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਚੈਵਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਪੇਟ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।