ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਕृਤਾਨਿ ਹਰਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਤੁ ਉष੍ਣੀषੀ ਕਞ੍ਚੁਕੀ ਨਗ੍ਨੋ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੋ ਮਲਾਵृਤਃ

ਜੇ ਇਹ ਹਵਾ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੱਗ, ਜੈਕਟ ਪਹਿਨੇ, ਨੰਗਾ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਮੈਲ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਵੇ,

ਅਪਵਿਤ੍ਰਕਰੋ ऽਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਨ ਜਪੇਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਰੋਧੋ ਮਦਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨਿष੍ਠੀਵਨਵਿਜृਮ੍ਭਣੇ

ਜੋ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹਲਚਲ ਕਰਦਾ, ਗੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਬਕਬਕ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਕਦੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ, ਨਸ਼ੇ, ਭੁੱਖ, ਸੁਸਤ, ਥੂਕਦਾ ਜਾਂ ਉਂਘਦਾ ਹੋਏ ਜਪ ਕਰਦਾ,

ਸ਼੍ਵਨੀਚਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਿਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰਲਾਪਾਸ੍ਤੇ ਜਪਦ੍ਵਿषਃ ਏਤੇषਾਂ ਸਂਭਵੇ ਵਾਪਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾਦਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਜੋ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖੇ, ਸੌਂਦਾ ਜਾਂ ਬਕਬਕ ਕਰਦਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਪ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ। ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਆਚਮ੍ਯ ਵਾ ਜਪੇਚ੍ਛੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਸਂਯਮਮ੍ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਕਾਃ

ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਜਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਸਾਹ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਕਰੇ। ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਚੰਦ, ਗ੍ਰਹ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ—

ਏਤੇ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਪਾਦੌ ਨ ਜਪੇਤ੍ ਕੁਕ੍ਕੁਟਾਸਨ ਏਵ ਚ

ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ। ਪੈਰ ਫੈਲਾਕੇ ਜਾਂ ਕੱਕੜ ਦੇ ਅਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਅਨਾਸਨਃ ਸ਼ਯਾਨੋ ਵਾ ਰਥ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸਨ੍ਨਿਧੌ ਰਕ੍ਤਭੂਮ੍ਯਾਂ ਚ ਖਟ੍ਵਾਯਾਂ ਨ ਜਪੇਜ੍ਜਾਪਕਸ੍ ਤਥਾ

ਬਿਨਾ ਅਸਨ ਦੇ, ਲੇਟ ਕੇ, ਸੜਕ 'ਤੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ 'ਤੇ ਜਾਂ ਖਟਿਆ 'ਤੇ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਆਸਨਸ੍ਥੋ ਜਪੇਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਗਤਮਾਨਸਃ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਂ ਵਾ ਚੈਲਂ ਤੌਲਮਥਾਪਿ ਵਾ

ਅਸਨ 'ਤੇ ਠੀਕ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅਰਥ 'ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸਨ ਰੇਸ਼ਮ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ, ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਰੂਈ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ,

ਦਾਰਵਂ ਤਾਲਪਰ੍ਣਂ ਵਾ ਆਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਤੁ ਗੁਰੋਃ ਪੂਜਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ

ਕੰਕ, ਤਾਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਦਾ ਵੀ ਅਸਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਯੋ ਗੁਰੁਃ ਸ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਯਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਯਥਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਥਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਤਥਾ ਗੁਰੁਃ

ਜੋ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਿਵ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ; ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਿਦਿਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਵਿਦ੍ਯਾਗੁਰੋਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਦृਸ਼ਂ ਫਲਮ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਮਯੋ ਹਿ ਸਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।

ਸਗੁਣੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਵਾਪਿ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਹੇਤ੍ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਰ੍ਥੀ ਯਸ੍ਤੁ ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਲਙ੍ਘਯੇਤ੍

ਚਾਹੇ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟੋਲਦਾ।

ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਪਾਲਕਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਤ੍ਤਿਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍

ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਜਾਂਦਾ, ਖੜਾ, ਸੌਂਦਾ ਜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,

ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗੁਰ੍ਵਨੁਜ੍ਞਯਾ ਗੁਰੋਰ੍ਦੇਵਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਨ ਯਥੇष੍ਟਾਸਨੋ ਭਵੇਤ੍

ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵੋ ਯਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਦੇਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਪਾਪਿਨਾ ਚ ਯਥਾਸਂਗਾਤ੍ ਤਤ੍ਪਾਪੈਃ ਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍

ਗੁਰੂ ਸਿੱਧਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਮੰਦਰ ਹੈ। ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਦ੍ਵਦਾਚਾਰ੍ਯਸਂਗੇਨ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍ ਯਥੈਵ ਵਹ੍ਨਿਸਂਪਰ੍ਕਾਨ੍ ਮਲਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਾਰਯਾ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮੈਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਤਥੈਵ ਗੁਰੁਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ ਪਾਪਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਨਵਃ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਸਮੀਪਸ੍ਥੋ ਘृਤਕੁਂਭੋ ਵਿਲੀਯਤੇ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਖਣ ਦਾ ਘੜਾ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਥਾ ਪਾਪਂ ਵਿਲੀਯੇਤ ਆਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ਯਥਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਵਿष੍ਠਾਂ ਕਾष੍ਠਂ ਚ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਾਪ ਵੀ ਗਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਗੋਬਰ ਤੇ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਗੁਰੁਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਦਹਤ੍ਯੇਵਂ ਪਾਪਂ ਤਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਰਿਸ੍ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਥਾ

ਜਦ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮੁਨੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਂ ਤੁष੍ਟਾ ਗੁਰੌ ਤੁष੍ਟੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਗੁਰੋਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍

ਜਦ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਆਯੁਃਸ਼੍ਰੀਜ੍ਞਾਨਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਧਂ ਯੇ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ ਚ ਨਿष੍ਫਲਾਃ

ਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਜਪਾਨ੍ਯਨਿਯਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਗੁਰੋਰ੍ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਵਦੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨਤਃ

ਇੱਥੇ ਜਪ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਵਦੇਦ੍ ਯਦਿ ਮਹਾਮੋਹਾਦ੍ ਰੌਰਵਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਚਿਤ੍ਤੇਨੈਵ ਚ ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਤਥਾ ਵਾਚਾ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਐਸਾ ਬੋਲ ਪਏ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਓ ਸਤਕਾਰੀਓ, ਮਨ, ਧਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ—

ਮਿਥ੍ਯਾ ਨ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦੇਵਿ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਚ ਗੁਰੋਃ ਸਦਾ ਦੁਰ੍ਗੁਣੇ ਖ੍ਯਾਪਿਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨੈਰ੍ਗੁਣ੍ਯਸ਼ਤਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਅਵਗੁਣ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਸੌ ਗੁਣਾ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਗੁਣੇ ਤੁ ਖ੍ਯਾਪਿਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਾਰ੍ਵਗੁਣ੍ਯਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ ਗੁਰੋਰ੍ਹਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਆਦਿष੍ਟੋ ਵਾ ਨ ਵਾ ਸਦਾ

ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁਣ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਚਾਹੇ ਹੁਕਮ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ।

ਅਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਗੁਰੋਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਗੁਰੋਰ੍ਹਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ

ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਜਾਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਲਈ ਭਲਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪਤਤ੍ਯਧੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ ਸਰ੍ਵਦੋਪਾਸ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦਨੀਯਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਣਾ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਸਮੀਪਸ੍ਥੋ ऽਪ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਦੇਤ੍ਤਦ੍ਵਿਮੁਖੋ ਗੁਰੁਮ੍ ਏਵਮਾਚਾਰਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪਪਰਾਯਣਃ

ਗੁਰੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਮੋੜਨਾ; ਜਿਹੜਾ ਐਸਾ ਕਰਦਾ, ਭਗਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ—

ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਕਰੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਯੋਕ੍ਤੁਂ ਤਤੋ ऽਰ੍ਹਤਿ ਵਿਨਿਯੋਗਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍

ਜਿਹੜਾ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਵਰਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੇ ਸਿਧ ਮੰਤਰ ਦੇ ਲਾਭ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਂ ਯਾਤਿ ਤਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਯੋਗਮਜਾਨਤਃ ਯਸ੍ਯ ਯੇਨ ਵਿਯੁਞ੍ਜੀਤ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਖਾਸ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।