ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਆਸ੍ਯੇਨ ਨ ਪਿਬੇਤ੍ਤੋਯਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਞ੍ਜਲਿਨਾਪਿ ਵਾ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਂਕਰੇਣ ਵਾ

ਪਾਣੀ ਸਿੱਧਾ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਸੇਜ ਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਅੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਵਿਭੀਤਕਾਰ੍ਕਕਾਰਞ੍ਜਸ੍ਨੁਹਿਚ੍ਛਾਯਾਂ ਨ ਚਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ ਸ੍ਤਂਭਦੀਪਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮ੍ ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਤਥਾ

ਵਿਭੀਤਕ, ਅਰਕ, ਕਾਰੰਜ ਜਾਂ ਸਨੁਹੀ ਦੇ ਪੇੜਾਂ ਦੀ ਛਾਂ, ਥੰਮ, ਦੀਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਏਕੋ ਨ ਗਚ੍ਛੇਦਧ੍ਵਾਨਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਨੋਤ੍ਤਰੇਨ੍ਨਦੀਮ੍ ਨਾਵਰੋਹੇਤ ਕੂਪਾਦਿਂ ਨਾਰੋਹੇਦੁਚ੍ਚਪਾਦਪਾਨ੍

ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਰਾਹ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਨਹੀਂ ਪਾਰ ਕਰਨਾ, ਕੂਏ ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਉਤਰਨਾ, ਤੇ ਉੱਚੇ ਪੇੜਾਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਜਲਦੇਵਾਨਾਂ ਗੁਰੂਣਾਂ ਵਿਮੁਖਃ ਸ਼ੁਭੇ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦਿਹ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਜਪਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਵਾ

ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ, ਜਪ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਅਗ੍ਨੌ ਨ ਤਾਪਯੇਤ੍ਪਾਦੌ ਹਸ੍ਤਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਨੋਚ੍ਛ੍ਰਯਮ੍ ਆਸੀਤ ਨਾਗ੍ਨੌ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਮਲਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍

ਅੱਗ ਕੋਲ ਪੈਰ ਗਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ, ਪੈਰ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣਾ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੰਦ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਣੀ।

ਨ ਜਲਂ ਤਾਡਯੇਤ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨਾਂਭਸ੍ਯਙ੍ਗਮਲਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਮਲਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਤ੍ ਤੀਰੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍

ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੀਟਣਾ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗੰਦ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਣੀ; ਗੰਦ ਕਿਨਾਰੇ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਨਖਾਗ੍ਰਕੇਸ਼ਨਿਰ੍ਧੂਤਸ੍ਨਾਨਵਸ੍ਤ੍ਰਘਟੋਦਕਮ੍ ਅਸ਼੍ਰੀਕਰਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮ੍ ਅਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਯਦਿ

ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਖ, ਵਾਲ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਂ ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਛੂਹ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।

ਅਜਾਸ਼੍ਵਾਨਖੁਰੋष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਰ੍ਜਨਾਤ੍ ਤੁषਰੇਣੁਕਾਨ੍ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ ਯਦਿ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤਿ ਹਰੇਰਪਿ

ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਬਕਰੀ, ਘੋੜੇ, ਉਠ ਜਾਂ ਅਜਿਹੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਾਂ ਉਠ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਛਿਲਕਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਕਦੀਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤਕਦੀਰ ਹਰਿ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ।

ਮਾਰ੍ਜਾਰਸ਼੍ ਚ ਗृਹੇ ਯਸ੍ਯ ਸੋ ऽਪ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਜਸਮੋ ਨਰਃ ਭੋਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਾਰਸਂਨਿਧੌ ਯਦਿ

ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਿੱਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬੰਦਾ ਅੰਤਜਾਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਅੰਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ,

ਤਚ੍ਚਾਣ੍ਡਾਲਸਮਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਸ੍ਫਿਗ੍ਵਾਤਂ ਸ਼ੂਰ੍ਪਵਾਤਂ ਚ ਵਾਤਂ ਪ੍ਰਾਣਮੁਖਾਨਿਲਮ੍

ਇਹ ਵੀ ਅੰਤਜਾਤੀ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਿਛਵਾਡ਼ੇ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ, ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਚਲਣੀ ਦੀ ਹਵਾ, ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸਾਹ,

ਸੁਕृਤਾਨਿ ਹਰਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਤੁ ਉष੍ਣੀषੀ ਕਞ੍ਚੁਕੀ ਨਗ੍ਨੋ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੋ ਮਲਾਵृਤਃ

ਜੇ ਇਹ ਹਵਾ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੱਗ, ਜੈਕਟ ਪਹਿਨੇ, ਨੰਗਾ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਮੈਲ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਵੇ,

ਅਪਵਿਤ੍ਰਕਰੋ ऽਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਨ ਜਪੇਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਰੋਧੋ ਮਦਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨਿष੍ਠੀਵਨਵਿਜृਮ੍ਭਣੇ

ਜੋ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹਲਚਲ ਕਰਦਾ, ਗੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਬਕਬਕ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਕਦੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ, ਨਸ਼ੇ, ਭੁੱਖ, ਸੁਸਤ, ਥੂਕਦਾ ਜਾਂ ਉਂਘਦਾ ਹੋਏ ਜਪ ਕਰਦਾ,

ਸ਼੍ਵਨੀਚਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਿਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰਲਾਪਾਸ੍ਤੇ ਜਪਦ੍ਵਿषਃ ਏਤੇषਾਂ ਸਂਭਵੇ ਵਾਪਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾਦਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਜੋ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖੇ, ਸੌਂਦਾ ਜਾਂ ਬਕਬਕ ਕਰਦਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਪ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ। ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਆਚਮ੍ਯ ਵਾ ਜਪੇਚ੍ਛੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਸਂਯਮਮ੍ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਕਾਃ

ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਜਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਸਾਹ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਕਰੇ। ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਚੰਦ, ਗ੍ਰਹ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ—

ਏਤੇ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਪਾਦੌ ਨ ਜਪੇਤ੍ ਕੁਕ੍ਕੁਟਾਸਨ ਏਵ ਚ

ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ। ਪੈਰ ਫੈਲਾਕੇ ਜਾਂ ਕੱਕੜ ਦੇ ਅਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਅਨਾਸਨਃ ਸ਼ਯਾਨੋ ਵਾ ਰਥ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸਨ੍ਨਿਧੌ ਰਕ੍ਤਭੂਮ੍ਯਾਂ ਚ ਖਟ੍ਵਾਯਾਂ ਨ ਜਪੇਜ੍ਜਾਪਕਸ੍ ਤਥਾ

ਬਿਨਾ ਅਸਨ ਦੇ, ਲੇਟ ਕੇ, ਸੜਕ 'ਤੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ 'ਤੇ ਜਾਂ ਖਟਿਆ 'ਤੇ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਆਸਨਸ੍ਥੋ ਜਪੇਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਗਤਮਾਨਸਃ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਂ ਵਾ ਚੈਲਂ ਤੌਲਮਥਾਪਿ ਵਾ

ਅਸਨ 'ਤੇ ਠੀਕ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅਰਥ 'ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸਨ ਰੇਸ਼ਮ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ, ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਰੂਈ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ,

ਦਾਰਵਂ ਤਾਲਪਰ੍ਣਂ ਵਾ ਆਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਤੁ ਗੁਰੋਃ ਪੂਜਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ

ਕੰਕ, ਤਾਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਦਾ ਵੀ ਅਸਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਯੋ ਗੁਰੁਃ ਸ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਯਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਯਥਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਥਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਤਥਾ ਗੁਰੁਃ

ਜੋ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਿਵ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ; ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਿਦਿਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਵਿਦ੍ਯਾਗੁਰੋਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਦृਸ਼ਂ ਫਲਮ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਮਯੋ ਹਿ ਸਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।

ਸਗੁਣੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਵਾਪਿ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਹੇਤ੍ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਰ੍ਥੀ ਯਸ੍ਤੁ ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਲਙ੍ਘਯੇਤ੍

ਚਾਹੇ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟੋਲਦਾ।

ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਪਾਲਕਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਤ੍ਤਿਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍

ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਜਾਂਦਾ, ਖੜਾ, ਸੌਂਦਾ ਜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,

ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗੁਰ੍ਵਨੁਜ੍ਞਯਾ ਗੁਰੋਰ੍ਦੇਵਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਨ ਯਥੇष੍ਟਾਸਨੋ ਭਵੇਤ੍

ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵੋ ਯਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਦੇਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਪਾਪਿਨਾ ਚ ਯਥਾਸਂਗਾਤ੍ ਤਤ੍ਪਾਪੈਃ ਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍

ਗੁਰੂ ਸਿੱਧਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਮੰਦਰ ਹੈ। ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਦ੍ਵਦਾਚਾਰ੍ਯਸਂਗੇਨ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍ ਯਥੈਵ ਵਹ੍ਨਿਸਂਪਰ੍ਕਾਨ੍ ਮਲਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਾਰਯਾ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮੈਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਤਥੈਵ ਗੁਰੁਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ ਪਾਪਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਨਵਃ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਸਮੀਪਸ੍ਥੋ ਘृਤਕੁਂਭੋ ਵਿਲੀਯਤੇ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਖਣ ਦਾ ਘੜਾ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਥਾ ਪਾਪਂ ਵਿਲੀਯੇਤ ਆਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ਯਥਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਵਿष੍ਠਾਂ ਕਾष੍ਠਂ ਚ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਾਪ ਵੀ ਗਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਗੋਬਰ ਤੇ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਗੁਰੁਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਦਹਤ੍ਯੇਵਂ ਪਾਪਂ ਤਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਰਿਸ੍ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਥਾ

ਜਦ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮੁਨੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਂ ਤੁष੍ਟਾ ਗੁਰੌ ਤੁष੍ਟੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਗੁਰੋਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍

ਜਦ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।