ਜਪੇਨ ਭੋਗਾਨ੍ ਜਯਤੇ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਜਪੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭਤੇ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍
ਜਪ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਭੋਗ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਪ ਨਾਲ ਸਿਧੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਪਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਜਪ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝ ਕੇ—
ਸਦਾਚਾਰੀ ਜਪਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਭਦ੍ਰਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਸਦਾਚਾਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮ੍ਯਗ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
—ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਲਾਈ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯਸ੍ਮਾਦਾਚਾਰਹੀਨਸ੍ਯ ਸਾਧਨਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਾਧਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪ ਹੈ।
ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ ਸਦਾਚਾਰਵਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਪ੍ਯਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਦਾਚਾਰਹੀਨਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍ ਸਦਾਚਾਰੇਣ ਦੇਵਤ੍ਵਮ੍ ऋषਿਤ੍ਵਂ ਚ ਵਰਾਨਨੇ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰੋ।
ਉਪਯਾਨ੍ਤਿ ਕੁਯੋਨਿਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਆਚਾਰਲਙ੍ਘਨਾਤ੍ ਆਚਾਰਹੀਨਃ ਪੁਰੁषੋ ਲੋਕੇ ਭਵਤਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਃ
ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਸਿਦ੍ਧਿਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਸਮ੍ਯਗਾਚਾਰਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਭੂਯਿष੍ਠਃ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਦੂषਕਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਮਾੜਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਬਾਹਰੋਂ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵਿਧਾਨੋਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਯਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਦਾ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਸ਼ੀਲਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਜੋ ਕਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਮਨ ਸਾਫ਼ ਰਖੇ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਆਰਮ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਕਾਮਾਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਭਯਾਲ੍ਲੋਭਾਤ੍ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਨਾਤਿਕ੍ਰਮੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਛਾ, ਭੁਲੇਖੇ, ਡਰ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸਂਧ੍ਯਾਤਿਕ੍ਰਮਣਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਤ੍ਪਤਤੇ ਯਤਃ ਅਸਤ੍ਯਂ ਨ ਵਦੇਤ੍ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਨ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ ਅਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੂषਣਮ੍ ਅਨृਤਂ ਪਰੁषਂ ਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਪਾਪਹੇਤੁਕਮ੍
ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਝੂਠ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਹੈ—ਝੂਠ, ਕਰੜਾ ਬੋਲ, ਚਲਾਕੀ, ਚੁਗਲੀ ਤੇ ਪਾਪ ਵਾਲੇ ਕੰਮ।
ਪਰਦਾਰਾਨ੍ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪਰਹਿਂਸਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚਾਪਿ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਾਚਾ ਚ ਮਨਸਾ ਤਥਾ
ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਾਈ ਔਰਤ, ਪਰਾਇਆ ਸਮਾਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ, ਨਾ ਬੋਲ ਕੇ ਤੇ ਨਾ ਮਨ ਵਿਚ, ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਂ ਯਾਤਯਾਮਾਨ੍ਨਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੇਵ ਚ ਗਣਾਨ੍ਨਂ ਸਮੁਦਾਯਾਨ੍ਨਂ ਰਾਜਾਨ੍ਨਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਬੇਕਾਰ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਭੇਟ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਸ੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਟੋਲੀ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਇਕੱਠ ਦਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਨ੍ਨਸ਼ੁਦ੍ਧੌ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਨ ਮृਦਾ ਨ ਜਲੇਨ ਵੈ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧੌ ਭਵੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ ਤਤੋ ऽਨ੍ਨਂ ਪਰਿਸ਼ੋਧਯੇਤ੍
ਭੋਜਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਰਾਜਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੈਰ੍ ਦਗ੍ਧਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਾਨਾਮਪਿ ਬੀਜਾਨਾਂ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਲਿਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਰਮ ਹੋਏ ਬੀਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਰਾਜਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੋ ਘੋਰੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਦੌ ਵਿषੋਪਮਃ ਬੁਧੇਨ ਪਰਿਹਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵਮਾਂਸਂ ਚਾਪਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਦਾਨ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨ ਚ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਦ੍ ਅਜਪੋ ऽਗ੍ਨਿਮਪੂਜ੍ਯ ਚ ਪਰ੍ਣਪृष੍ਠੇ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਦ੍ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦੀਪਂ ਵਿਨਾ ਤਥਾ
ਬਿਨਾ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ, ਪੱਤੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦੀਵੇ ਦੇ, ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਭਿਨ੍ਨਭਾਣ੍ਡੇ ਚ ਰਥ੍ਯਾਯਾਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਚ ਸਂਨਿਧੌ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼ੇषਂ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਤ੍ ਸਹਾਨ੍ਨਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਕੈਰਪਿ
ਟੁੱਟੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ, ਗਲੀ ਵਿਚ, ਪਤਿਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ਨਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਚਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍ ਭੋਕ੍ਤਾ ਸ਼ਿਵ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਮੌਨੀ ਚੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
ਪਵਿੱਤਰ, ਚੋਪੜਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ' ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ।
ਆਸ੍ਯੇਨ ਨ ਪਿਬੇਤ੍ਤੋਯਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਞ੍ਜਲਿਨਾਪਿ ਵਾ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਂਕਰੇਣ ਵਾ
ਪਾਣੀ ਸਿੱਧਾ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਸੇਜ ਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਅੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਿਭੀਤਕਾਰ੍ਕਕਾਰਞ੍ਜਸ੍ਨੁਹਿਚ੍ਛਾਯਾਂ ਨ ਚਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ ਸ੍ਤਂਭਦੀਪਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮ੍ ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਤਥਾ
ਵਿਭੀਤਕ, ਅਰਕ, ਕਾਰੰਜ ਜਾਂ ਸਨੁਹੀ ਦੇ ਪੇੜਾਂ ਦੀ ਛਾਂ, ਥੰਮ, ਦੀਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਕੋ ਨ ਗਚ੍ਛੇਦਧ੍ਵਾਨਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਨੋਤ੍ਤਰੇਨ੍ਨਦੀਮ੍ ਨਾਵਰੋਹੇਤ ਕੂਪਾਦਿਂ ਨਾਰੋਹੇਦੁਚ੍ਚਪਾਦਪਾਨ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਰਾਹ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਨਹੀਂ ਪਾਰ ਕਰਨਾ, ਕੂਏ ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਉਤਰਨਾ, ਤੇ ਉੱਚੇ ਪੇੜਾਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਜਲਦੇਵਾਨਾਂ ਗੁਰੂਣਾਂ ਵਿਮੁਖਃ ਸ਼ੁਭੇ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦਿਹ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਜਪਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਵਾ
ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ, ਜਪ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਅਗ੍ਨੌ ਨ ਤਾਪਯੇਤ੍ਪਾਦੌ ਹਸ੍ਤਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਨੋਚ੍ਛ੍ਰਯਮ੍ ਆਸੀਤ ਨਾਗ੍ਨੌ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਮਲਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਅੱਗ ਕੋਲ ਪੈਰ ਗਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ, ਪੈਰ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣਾ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੰਦ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਣੀ।
ਨ ਜਲਂ ਤਾਡਯੇਤ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨਾਂਭਸ੍ਯਙ੍ਗਮਲਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਮਲਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਤ੍ ਤੀਰੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੀਟਣਾ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗੰਦ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਣੀ; ਗੰਦ ਕਿਨਾਰੇ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਖਾਗ੍ਰਕੇਸ਼ਨਿਰ੍ਧੂਤਸ੍ਨਾਨਵਸ੍ਤ੍ਰਘਟੋਦਕਮ੍ ਅਸ਼੍ਰੀਕਰਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮ੍ ਅਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਯਦਿ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਖ, ਵਾਲ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਂ ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਛੂਹ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਜਾਸ਼੍ਵਾਨਖੁਰੋष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਰ੍ਜਨਾਤ੍ ਤੁषਰੇਣੁਕਾਨ੍ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ ਯਦਿ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤਿ ਹਰੇਰਪਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਬਕਰੀ, ਘੋੜੇ, ਉਠ ਜਾਂ ਅਜਿਹੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਾਂ ਉਠ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਛਿਲਕਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਕਦੀਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤਕਦੀਰ ਹਰਿ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਸ਼੍ ਚ ਗृਹੇ ਯਸ੍ਯ ਸੋ ऽਪ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਜਸਮੋ ਨਰਃ ਭੋਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਾਰਸਂਨਿਧੌ ਯਦਿ
ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਿੱਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬੰਦਾ ਅੰਤਜਾਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਅੰਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ,