ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਵਿਨਾ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਤਦਫਲਂ ਯਤਃ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇਭ੍ਯੋ ਜਪਯਜ੍ਞੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ

ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤਾ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਸੁਣੋ, ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਪ ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਹਿਂਸਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਜਪਯਜ੍ਞੋ ਨ ਹਿਂਸਯਾ ਯਾਵਨ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਯਜ੍ਞਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਦਾਨਾਨਿ ਤਪਾਂਸਿ ਚ

ਜੋ ਜਪ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਹਿੰਸਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਪ ਨਹੀਂ। ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਕਰਮ ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਤੇ ਤਪ ਕਰਮ ਹਨ—

ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਜਪਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਾਚਿਕਸ੍ਯੈਵ ਜਪਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍

—ਉਹ ਸਭ ਜਪ ਯਜਨ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਵਾਚਿਕ ਜਪ ਯਜਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇਥੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣੋਪਾਂਸ਼ੁਃ ਸਹਸ੍ਰੋ ਮਾਨਸਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਯਦ੍ ਉਚ੍ਚਨੀਚਸ੍ਵਰਿਤੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸ੍ਪष੍ਟਪਦਾਕ੍ਸ਼ਰੈਃ

ਇਸ ਲਈ, ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਜਪ ਵਾਚਿਕ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਨਸ ਜਪ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ। ਵਾਚਿਕ ਜਪ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਸੁਰਾਂ, ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਰਯੇਦ੍ਵਾਚਾ ਜਪਯਜ੍ਞਃ ਸ ਵਾਚਿਕਃ ਸ਼ਨੈਰੁਚ੍ਚਾਰਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਈषਦ੍ ਓष੍ਠੌ ਤੁ ਚਾਲਯੇਤ੍

ਜਦੋਂ ਮਨਤਰ ਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਚਿਕ ਜਪ ਹੈ; ਮਨਤਰ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਚਾਰੋ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੋਠ ਹਿਲਾਓ।

ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਉਪਾਂਸ਼ੁਃ ਸ ਜਪਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਧਿਯਾ ਯਦਕ੍ਸ਼ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਾ ਵਰ੍ਣਾਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਪਦਾਤ੍ਪਦਮ੍

ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਜਪ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ, ਸ਼ਬਦ-ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਭੂਯਃ ਸ ਤੂਕ੍ਤੋ ਮਾਨਸੋ ਜਪਃ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਜਪਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ ਸ੍ਯਾਦੁਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਃ

—ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਉੱਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਨਸ ਜਪ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਜਪ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇੱਕ ਅਗਲਾ ਪਿਛਲੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਭਵੇਦ੍ਯਜ੍ਞਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵੈਸ਼ਿष੍ਟ੍ਯਂ ਤਤ੍ਫਲਸ੍ਯ ਚ ਜਪੇਨ ਦੇਵਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ

ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀ ਮਹੱਤਤਾ ਤੇ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਪ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਃਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ ਚ ਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਭੀषਣਾਃ ਜਾਪਿਨਂ ਨੋਪਸਰ੍ਪਨ੍ਤਿ ਭਯਭੀਤਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਭੋਗ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਦੇ ਹਨ।

ਜਪੇਨ ਭੋਗਾਨ੍ ਜਯਤੇ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਜਪੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭਤੇ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍

ਜਪ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਭੋਗ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਪ ਨਾਲ ਸਿਧੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਏਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਪਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਜਪ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝ ਕੇ—

ਸਦਾਚਾਰੀ ਜਪਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਭਦ੍ਰਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਸਦਾਚਾਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮ੍ਯਗ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍

—ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਲਾਈ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਯਸ੍ਮਾਦਾਚਾਰਹੀਨਸ੍ਯ ਸਾਧਨਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਂ ਤਪਃ

ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਾਧਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪ ਹੈ।

ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਆਚਾਰਃ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ ਸਦਾਚਾਰਵਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਪ੍ਯਭਯਂ ਭਵੇਤ੍

ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਤਦ੍ਵਦਾਚਾਰਹੀਨਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍ ਸਦਾਚਾਰੇਣ ਦੇਵਤ੍ਵਮ੍ ऋषਿਤ੍ਵਂ ਚ ਵਰਾਨਨੇ

ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰੋ।

ਉਪਯਾਨ੍ਤਿ ਕੁਯੋਨਿਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਆਚਾਰਲਙ੍ਘਨਾਤ੍ ਆਚਾਰਹੀਨਃ ਪੁਰੁषੋ ਲੋਕੇ ਭਵਤਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਃ

ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਸਿਦ੍ਧਿਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਸਮ੍ਯਗਾਚਾਰਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਭੂਯਿष੍ਠਃ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਦੂषਕਃ

ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਮਾੜਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਬਾਹਰੋਂ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵਿਧਾਨੋਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਤ੍ਨਤਃ

ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕਰੇ।

ਯਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਦਾ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਸ਼ੀਲਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਜੋ ਕਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਮਨ ਸਾਫ਼ ਰਖੇ।

ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਆਰਮ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਕਾਮਾਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਭਯਾਲ੍ਲੋਭਾਤ੍ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਨਾਤਿਕ੍ਰਮੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ

ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਛਾ, ਭੁਲੇਖੇ, ਡਰ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।

ਸਂਧ੍ਯਾਤਿਕ੍ਰਮਣਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਤ੍ਪਤਤੇ ਯਤਃ ਅਸਤ੍ਯਂ ਨ ਵਦੇਤ੍ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਨ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍

ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।

ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ ਅਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੂषਣਮ੍ ਅਨृਤਂ ਪਰੁषਂ ਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਪਾਪਹੇਤੁਕਮ੍

ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਝੂਠ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਹੈ—ਝੂਠ, ਕਰੜਾ ਬੋਲ, ਚਲਾਕੀ, ਚੁਗਲੀ ਤੇ ਪਾਪ ਵਾਲੇ ਕੰਮ।

ਪਰਦਾਰਾਨ੍ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪਰਹਿਂਸਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚਾਪਿ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਾਚਾ ਚ ਮਨਸਾ ਤਥਾ

ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਾਈ ਔਰਤ, ਪਰਾਇਆ ਸਮਾਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ, ਨਾ ਬੋਲ ਕੇ ਤੇ ਨਾ ਮਨ ਵਿਚ, ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਂ ਯਾਤਯਾਮਾਨ੍ਨਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੇਵ ਚ ਗਣਾਨ੍ਨਂ ਸਮੁਦਾਯਾਨ੍ਨਂ ਰਾਜਾਨ੍ਨਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍

ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਬੇਕਾਰ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਭੇਟ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਸ੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਟੋਲੀ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਇਕੱਠ ਦਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਅਨ੍ਨਸ਼ੁਦ੍ਧੌ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਨ ਮृਦਾ ਨ ਜਲੇਨ ਵੈ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧੌ ਭਵੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ ਤਤੋ ऽਨ੍ਨਂ ਪਰਿਸ਼ੋਧਯੇਤ੍

ਭੋਜਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਰਾਜਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੈਰ੍ ਦਗ੍ਧਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਾਨਾਮਪਿ ਬੀਜਾਨਾਂ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ

ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਲਿਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਰਮ ਹੋਏ ਬੀਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।

ਰਾਜਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੋ ਘੋਰੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਦੌ ਵਿषੋਪਮਃ ਬੁਧੇਨ ਪਰਿਹਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵਮਾਂਸਂ ਚਾਪਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍

ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਦਾਨ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਅਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨ ਚ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਦ੍ ਅਜਪੋ ऽਗ੍ਨਿਮਪੂਜ੍ਯ ਚ ਪਰ੍ਣਪृष੍ਠੇ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਦ੍ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦੀਪਂ ਵਿਨਾ ਤਥਾ

ਬਿਨਾ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ, ਪੱਤੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦੀਵੇ ਦੇ, ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਭਿਨ੍ਨਭਾਣ੍ਡੇ ਚ ਰਥ੍ਯਾਯਾਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਚ ਸਂਨਿਧੌ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼ੇषਂ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਤ੍ ਸਹਾਨ੍ਨਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਕੈਰਪਿ

ਟੁੱਟੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ, ਗਲੀ ਵਿਚ, ਪਤਿਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।