ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਵੇਦਿਨਮ੍ ਜ੍ਞਾਨਿਨਂ ਸਦ੍ਗੁਣੋਪੇਤਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਯਣਮ੍

ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਤੱਤ ਤੇ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,

ਤੋषਯੇਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਵਾਚਾ ਚ ਮਨਸਾ ਚੈਵ ਕਾਯੇਨ ਦ੍ਰਵਿਣੇਨ ਚ

ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਉੱਦਮ ਕਰਕੇ, ਬੋਲੀ, ਮਨ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਿष੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦਾਤਿਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਚ

ਚੇਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਅਚਾਰਯ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਰਤਨ, ਖੇਤ ਤੇ ਘਰ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰੇ।

ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਏਤਾਨਿ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ

ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜੇਕਰ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਦੇਵੇ।

ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਵੇਦਯੇਦ੍ਦੇਵਿ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍

ਜੇਕਰ ਆਪਣੀ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾ ਕਰੇ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ।

ਏਵਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਤ੍ਵਵਞ੍ਚਯਨ੍ ਆਦਦੀਤ ਗੁਰੋਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚੈਵ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਧੋਖੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਲਵੇ।

ਏਵਂ ਤੁष੍ਟੋ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਪੂਜਿਤਂ ਵਤ੍ਸਰੋषਿਤਮ੍ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਮ੍ ਅਨਹਙ੍ਕਾਰਮ੍ ਉਪਵਾਸਕृਸ਼ਂ ਸ਼ੁਚਿਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰੂ ਰਾਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ, ਨਿਮਰ, ਉਪਵਾਸੀ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਵੇਖ ਕੇ,

ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਪਿ ਪੂਜ੍ਯ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰੇ ਨਦ੍ਯਾਂ ਚ ਗੋष੍ਠੇ ਦੇਵਾਲਯੇ ऽਪਿ ਵਾ

ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਦੀ ਤੇ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਦੇਵਾਲੇ ਵਿੱਚ,

ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਗृਹੇ ਵਾਪਿ ਕਾਲੇ ਸਿਦ੍ਧਿਕਰੇ ਤਿਥੌ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸ਼ੁਭਯੋਗੇ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤੇ

ਸ਼ੁੱਧ ਥਾਂ ਤੇ, ਘਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਉਹ ਸਮਾਂ, ਤਿਥੀ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਯੋਗ, ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦੇਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ,

ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਛਿਵਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸ੍ਵਰੇਣੋਚ੍ਚਾਰਯੇਤ੍ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ऽਪਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ

ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇਵੇ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਫ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਵੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ।

ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯੋਚ੍ਚਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਆਚਾਰ੍ਯਃ ਸਿਦ੍ਧਿਦਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸ਼ਿਵਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੋਭਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ

ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਅਚਾਰਯ ਖੁਦ ਸਫਲਤਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਸ਼ਿਵ ਹੋਣ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੋਣ, ਸੋਭਾ ਹੋਣ, ਪਿਆਰ ਹੋਣ।'

ਏਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚੈਵ ਗੁਰੋਸ੍ਤਤਃ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਸਂਕਲ੍ਪਂ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਮੇਵ ਚ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜਪ ਤੇ ਪੂਰਵਕਰਮ ਕਰੇ।

ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਅਨਸ਼੍ਨਂਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਜੀਵਨ ਭਰ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ (੧੦੦੮) ਵਾਰੀ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਪੇਦਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਿਤਮਾਦਰਾਤ੍ ਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਂਯਮੀ ਯਸ਼੍ ਚ ਪੌਰਸ਼੍ਚਰਣਿਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰ ਜਾਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਸ਼ਚਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਜਾਪੀ ਵਾ ਅਪਿ ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਜਾਪਕਃ ਅਚਿਰਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਤੁ ਤਯੋਰਨ੍ਯਤਰੋ ਭਵੇਤ੍

ਪੁਰਸ਼ਚਰਨ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਨਿੱਤ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੋਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਯਃ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਜਾਪੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਲੋਕੇ ਸ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸਿਦ੍ਧਿਦੋ ਵਸ਼ੀ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਸ਼ਚਰਨ ਕਰ ਕੇ ਨਿੱਤ ਜਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਆਸਨਂ ਰੁਚਿਰਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮੌਨੀ ਚੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋਦਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾਪਿ ਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਆਦ੍ਯਾਨ੍ਤਯੋਰ੍ ਜਪਸ੍ਯਾਪਿ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਸਂਯਮਾਨ੍ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਤੇ ਜਪੇਦ੍ਬੀਜਂ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਜਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਾਸਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ 'ਤੇ, ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਵਾਰੀ ਜਾਪਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਮਾਵृਤ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮਰੇਤ੍ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਉਦਾਹृਤਃ

ਚਾਲੀ ਵਾਰੀ ਸਾਸਾਂ ਦਾ ਸੰਯਮ ਕਰ ਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਦ੍ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਸ਼ਿਤ੍ਵਂ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਂਯਮੇਤ੍

ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਸਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।

ਗृਹੇ ਜਪਃ ਸਮਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਗੋष੍ਠੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ ਨਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਅਨਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ

ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੈ; ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਵੱਧ; ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ।

ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰੇ ਦੇਵਹ੍ਰਦੇ ਗਿਰੌ ਦੇਵਾਲਯੇषੁ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਜਪਃ ਕੋਟਿਗੁਣੋ ਭਵੇਤ੍

ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ, ਪਹਾੜ, ਮੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧਾਨੇ ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਗੁਰੋਰਪਿ ਦੀਪਸ੍ਯ ਗੋਰ੍ਜਲਸ੍ਯਾਪਿ ਜਪਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ

ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੀਵੇ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਙ੍ਗੁਲੀਜਪਸਂਖ੍ਯਾਨਮ੍ ਏਕਮੇਕਂ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ ਰੇਖੈਰष੍ਟਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਜੀਵਫਲੈਰ੍ ਦਸ਼

ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਜਾਪ ਗਿਣਨਾ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਗੀਏ; ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੁਤ੍ਰਜੀਵ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਦਸ ਗੁਣਾ।

ਸ਼ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਙ੍ਖਮਣਿਭਿਃ ਪ੍ਰਵਾਲੈਸ਼੍ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਰ੍ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੌ, ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਾਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਸੌਵਰ੍ਣੈਃ ਕੋਟਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਕੁਸ਼ਗ੍ਰਨ੍ਥ੍ਯਾ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਅਨਨ੍ਤਗੁਣਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਕੰਵਲ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਦਸ ਲੱਖ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ, ਕੁਸ਼ ਦੀ ਗੰਢ ਜਾਂ ਰੁਦਰਾਖ ਦੇ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿ ਪੌष੍ਟਿਕਮ੍ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਧਨਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯੈ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਚ੍ਚਾਭਿਚਾਰਿਕਮ੍

ਪਚੀਹ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਸਤਾਈ ਵਾਰੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ, ਤੀਹ ਵਾਰੀ ਧਨ ਤੇ ਸਮਪਤੀ ਲਈ, ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਵਾਰੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਲਈ।

ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਮੁਖਂ ਵਸ਼੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਾਭਿਚਾਰਿਕਮ੍ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਧਨਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਉਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਂ ਭਵੇਤ੍

ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਧਨ-ਦਾਤਾ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ ਤਰ੍ਜਨੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਨੀ ਮਧ੍ਯਮਾ ਧਨਦਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇषਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਿਕਾ

ਅੰਗੂਠਾ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਰਜਨੀ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੱਧਮ ਉਂਗਲੀ ਧਨ-ਦਾਤਾ, ਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।