ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਆਕਾਰੋ ਨੇਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਯਕਾਰਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਇਤ੍ਥਮਙ੍ਗਾਨਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤੋ ਵੈ ਬਨ੍ਧਯੇਦ੍ਦਿਸ਼ਃ

'ਅ' ਅੱਖਰ ਨੈਣ ਹੈ, 'ਯ' ਅਸਤ੍ਰ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ।

ਵਿਘ੍ਨੇਸ਼ੋ ਮਾਤਰੋ ਦੁਰ੍ਗਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ਦੇਵਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਆਗ੍ਨੇਯਾਦਿषੁ ਕੋਣੇषੁ ਚਤੁਰ੍ष੍ਵਪਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍

ਵਿਘਨਹਰ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਦੁਰਗਾ, ਖੇਤਰ-ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ — ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ।

ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਤਰ੍ਜਨ੍ਯਗ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸੁਮੁਖਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍

ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ; 'ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।

ਗਲੇ ਮਧ੍ਯੇ ਤਥਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇ ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਾਦ੍ਯਾਙ੍ਗੁਲੀषੁ ਚ ਅਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਕਰਨ੍ਯਾਸਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਵ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੰਗੂਠਾ, ਤਰਜਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ, ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਏਵਂ ਨ੍ਯਾਸਮਿਮਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਕਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਥਾਪਨਾ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸਵਰੂਪ ਹੈ।

ਨ੍ਯਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ऽਥ ਸੁਭਗੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਪ੍ਰਤਿਮੋ ਭਵੇਤ੍ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਕृਤਂ ਪਾਪਮ੍ ਅਪਿ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍

ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਕਾਯੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ ਜਪੇਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਚਾਰ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸ਼ੁੱਧ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਅਚਾਰਯ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰੇ।

ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਗ੍ਰਹਣਂ ਸ਼ੁਭੇ ਯਂ ਵਿਨਾ ਨਿष੍ਫਲਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੇਨ ਵਾ ਸਫਲਂ ਭਵੇਤ੍

ਹੁਣ, ਹੇ ਸ਼ੁਭੇ, ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗ੍ਰਹੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸਾਧਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਧਨਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਆਜ੍ਞਾਹੀਨਂ ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਹੀਨਮ੍ ਅਮਾਨਸਮ੍ ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਹੀਨਂ ਸਦਾ ਜਪ੍ਤਂ ਚ ਨਿष੍ਫਲਮ੍

ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਨ ਦੀ ਸਚਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਆਜ੍ਞਾਸਿਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸਿਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਿਦ੍ਧਂ ਸੁਮਾਨਸਮ੍ ਏਵਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸਿਦ੍ਧਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਯਤਸ੍ਤਤਃ

ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਆਗਿਆ, ਕਰਮ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਚੰਗੇ ਮਨ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਵੇਦਿਨਮ੍ ਜ੍ਞਾਨਿਨਂ ਸਦ੍ਗੁਣੋਪੇਤਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਯਣਮ੍

ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਤੱਤ ਤੇ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,

ਤੋषਯੇਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਵਾਚਾ ਚ ਮਨਸਾ ਚੈਵ ਕਾਯੇਨ ਦ੍ਰਵਿਣੇਨ ਚ

ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਉੱਦਮ ਕਰਕੇ, ਬੋਲੀ, ਮਨ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਿष੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦਾਤਿਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਚ

ਚੇਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਅਚਾਰਯ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਰਤਨ, ਖੇਤ ਤੇ ਘਰ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰੇ।

ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਏਤਾਨਿ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ

ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜੇਕਰ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਦੇਵੇ।

ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਵੇਦਯੇਦ੍ਦੇਵਿ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍

ਜੇਕਰ ਆਪਣੀ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾ ਕਰੇ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ।

ਏਵਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਤ੍ਵਵਞ੍ਚਯਨ੍ ਆਦਦੀਤ ਗੁਰੋਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚੈਵ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਧੋਖੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਲਵੇ।

ਏਵਂ ਤੁष੍ਟੋ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਪੂਜਿਤਂ ਵਤ੍ਸਰੋषਿਤਮ੍ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਮ੍ ਅਨਹਙ੍ਕਾਰਮ੍ ਉਪਵਾਸਕृਸ਼ਂ ਸ਼ੁਚਿਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰੂ ਰਾਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ, ਨਿਮਰ, ਉਪਵਾਸੀ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਵੇਖ ਕੇ,

ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਪਿ ਪੂਜ੍ਯ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰੇ ਨਦ੍ਯਾਂ ਚ ਗੋष੍ਠੇ ਦੇਵਾਲਯੇ ऽਪਿ ਵਾ

ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਦੀ ਤੇ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਦੇਵਾਲੇ ਵਿੱਚ,

ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਗृਹੇ ਵਾਪਿ ਕਾਲੇ ਸਿਦ੍ਧਿਕਰੇ ਤਿਥੌ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸ਼ੁਭਯੋਗੇ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤੇ

ਸ਼ੁੱਧ ਥਾਂ ਤੇ, ਘਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਉਹ ਸਮਾਂ, ਤਿਥੀ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਯੋਗ, ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦੇਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ,

ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਛਿਵਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸ੍ਵਰੇਣੋਚ੍ਚਾਰਯੇਤ੍ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ऽਪਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ

ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇਵੇ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਫ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਵੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ।

ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯੋਚ੍ਚਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਆਚਾਰ੍ਯਃ ਸਿਦ੍ਧਿਦਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸ਼ਿਵਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੋਭਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ

ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਅਚਾਰਯ ਖੁਦ ਸਫਲਤਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਸ਼ਿਵ ਹੋਣ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੋਣ, ਸੋਭਾ ਹੋਣ, ਪਿਆਰ ਹੋਣ।'

ਏਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚੈਵ ਗੁਰੋਸ੍ਤਤਃ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਸਂਕਲ੍ਪਂ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਮੇਵ ਚ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜਪ ਤੇ ਪੂਰਵਕਰਮ ਕਰੇ।

ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਅਨਸ਼੍ਨਂਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਜੀਵਨ ਭਰ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ (੧੦੦੮) ਵਾਰੀ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਪੇਦਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਿਤਮਾਦਰਾਤ੍ ਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਂਯਮੀ ਯਸ਼੍ ਚ ਪੌਰਸ਼੍ਚਰਣਿਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰ ਜਾਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਸ਼ਚਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਜਾਪੀ ਵਾ ਅਪਿ ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਜਾਪਕਃ ਅਚਿਰਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਤੁ ਤਯੋਰਨ੍ਯਤਰੋ ਭਵੇਤ੍

ਪੁਰਸ਼ਚਰਨ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਨਿੱਤ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੋਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਯਃ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਜਾਪੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਲੋਕੇ ਸ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸਿਦ੍ਧਿਦੋ ਵਸ਼ੀ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਸ਼ਚਰਨ ਕਰ ਕੇ ਨਿੱਤ ਜਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਆਸਨਂ ਰੁਚਿਰਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮੌਨੀ ਚੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋਦਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾਪਿ ਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਆਦ੍ਯਾਨ੍ਤਯੋਰ੍ ਜਪਸ੍ਯਾਪਿ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਸਂਯਮਾਨ੍ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਤੇ ਜਪੇਦ੍ਬੀਜਂ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਜਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਾਸਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ 'ਤੇ, ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਵਾਰੀ ਜਾਪਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਮਾਵृਤ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮਰੇਤ੍ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਉਦਾਹृਤਃ

ਚਾਲੀ ਵਾਰੀ ਸਾਸਾਂ ਦਾ ਸੰਯਮ ਕਰ ਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।