ਕਰਯੋਰੁਭਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਦਸ਼ਾਗ੍ਰਾਂਗੁਲਿषੁ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦਾਵਾਚਮ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਤੇ, ਦੱਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋਦਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾਪਿ ਨ੍ਯਾਸਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ऋषਿਂ ਛਨ੍ਦੋ ਦੈਵਤਂ ਬੀਜਮੇਵ ਚ
ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰੋ। ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗੁਰੁਂ ਚੈਵ ਵਰਾਨਨੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਾਣੀ ਸਂਮृਜ੍ਯ ਤਲਯੋਃ ਪ੍ਰਣਵਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਸ਼ਕਤੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਲ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹਥੇਲੀਆਂ 'ਤੇ ਓਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ।
ਅਙ੍ਗੁਲੀਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਥਾ ਚਾਦ੍ਯਨ੍ਤਪਰ੍ਵਸੁ ਸਬਿਨ੍ਦੁਕਾਨਿ ਬੀਜਾਨਿ ਪਞ੍ਚ ਮਧ੍ਯਮਪਰ੍ਵਸੁ
ਸਭ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਮੱਧਲੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ, ਬਿੰਦੂ ਵਾਲੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਰਿਭੇਦੇਨ ਨ੍ਯਸੇਦਾਸ਼੍ਰਮਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਉਭਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਪਾਦਤਲਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਜਨਮ ਆਦਿ ਤਿੰਨ ਭੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲੋਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਣਵੇਨੈਵ ਸਂਪੁਟਮ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਕਣ੍ਠੇ ਚ ਹृਦਯੇ ਗੁਹ੍ਯਕੇ ਤਥਾ
ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਓਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਸਿਰ, ਮੂੰਹ, ਗਲ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ 'ਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ।
ਪਾਦਯੋਰ੍ ਉਭਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਗੁਹ੍ਯੇ ਚ ਹृਦਯੇ ਤਥਾ ਕਣ੍ਠੇ ਚ ਮੁਖਮਧ੍ਯੇ ਚ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚ ਪ੍ਰਣਵਾਦਿਕਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਦਿਲ, ਗਲ, ਮੂੰਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਓਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ।
ਹृਦਯੇ ਗੁਹ੍ਯਕੇ ਚੈਵ ਪਾਦਯੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਾਚਿ ਵਾ ਕਣ੍ਠੇ ਚੈਵ ਨ੍ਯਸੇਦੇਵ ਪ੍ਰਣਵਾਦਿਤ੍ਰਿਭੇਦਤਃ
ਦਿਲ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਪੈਰ, ਸਿਰ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਗਲ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਭੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਓਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ।
ਕृਤ੍ਵਾਙ੍ਗਨ੍ਯਾਸਮੇਵਂ ਹਿ ਮੁਖਾਨਿ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਾਦਿ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਕਾਰਾਦਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਪਰਲੇ ਤੱਕ, 'ਨ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖੋ।
षਡਙ੍ਗਾਨਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਨਮਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵषਡ੍ਢੁਂ ਚ ਵੌषਟ੍ਫਟ੍ਕਾਰਕੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ 'ਤੇ, 'ਨਮਹ', 'ਸਵਾਹਾ', 'ਵਸ਼ਟ', 'ਹੂੰ', 'ਵਉਸ਼ਟ', 'ਫਟ' ਆਦਿ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਣਵਂ ਹृਦਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਕਾਰਃ ਸ਼ਿਰ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸ਼ਿਖਾ ਮਕਾਰ ਆਖ੍ਯਾਤਃ ਸ਼ਿਕਾਰਃ ਕਵਚਂ ਤਥਾ
ਓਂ ਨੂੰ ਦਿਲ, 'ਨ' ਨੂੰ ਸਿਰ, 'ਮ' ਨੂੰ ਚੋਟੀ, 'ਸ਼ਿ' ਨੂੰ ਜੂੜਾ, ਅਤੇ 'ਕ' ਨੂੰ ਕਵਚ ਜਾਣੋ।
ਆਕਾਰੋ ਨੇਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਯਕਾਰਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਇਤ੍ਥਮਙ੍ਗਾਨਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤੋ ਵੈ ਬਨ੍ਧਯੇਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
'ਅ' ਅੱਖਰ ਨੈਣ ਹੈ, 'ਯ' ਅਸਤ੍ਰ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ।
ਵਿਘ੍ਨੇਸ਼ੋ ਮਾਤਰੋ ਦੁਰ੍ਗਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ਦੇਵਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਆਗ੍ਨੇਯਾਦਿषੁ ਕੋਣੇषੁ ਚਤੁਰ੍ष੍ਵਪਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਵਿਘਨਹਰ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਦੁਰਗਾ, ਖੇਤਰ-ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ — ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਤਰ੍ਜਨ੍ਯਗ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸੁਮੁਖਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ; 'ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।
ਗਲੇ ਮਧ੍ਯੇ ਤਥਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇ ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਾਦ੍ਯਾਙ੍ਗੁਲੀषੁ ਚ ਅਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਕਰਨ੍ਯਾਸਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਵ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੰਗੂਠਾ, ਤਰਜਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ, ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨ੍ਯਾਸਮਿਮਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਕਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਥਾਪਨਾ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸਵਰੂਪ ਹੈ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ऽਥ ਸੁਭਗੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਪ੍ਰਤਿਮੋ ਭਵੇਤ੍ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਕृਤਂ ਪਾਪਮ੍ ਅਪਿ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਕਾਯੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ ਜਪੇਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਚਾਰ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸ਼ੁੱਧ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਅਚਾਰਯ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰੇ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਗ੍ਰਹਣਂ ਸ਼ੁਭੇ ਯਂ ਵਿਨਾ ਨਿष੍ਫਲਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੇਨ ਵਾ ਸਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਹੁਣ, ਹੇ ਸ਼ੁਭੇ, ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗ੍ਰਹੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸਾਧਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਧਨਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਹੀਨਂ ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਹੀਨਮ੍ ਅਮਾਨਸਮ੍ ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਹੀਨਂ ਸਦਾ ਜਪ੍ਤਂ ਚ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਨ ਦੀ ਸਚਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਸਿਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸਿਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਿਦ੍ਧਂ ਸੁਮਾਨਸਮ੍ ਏਵਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸਿਦ੍ਧਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਯਤਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਆਗਿਆ, ਕਰਮ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਚੰਗੇ ਮਨ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਵੇਦਿਨਮ੍ ਜ੍ਞਾਨਿਨਂ ਸਦ੍ਗੁਣੋਪੇਤਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਯਣਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਤੱਤ ਤੇ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤੋषਯੇਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਵਾਚਾ ਚ ਮਨਸਾ ਚੈਵ ਕਾਯੇਨ ਦ੍ਰਵਿਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਉੱਦਮ ਕਰਕੇ, ਬੋਲੀ, ਮਨ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਿष੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦਾਤਿਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਚ
ਚੇਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਅਚਾਰਯ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਰਤਨ, ਖੇਤ ਤੇ ਘਰ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਏਤਾਨਿ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ
ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜੇਕਰ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਦੇਵੇ।
ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਵੇਦਯੇਦ੍ਦੇਵਿ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਜੇਕਰ ਆਪਣੀ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾ ਕਰੇ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਤ੍ਵਵਞ੍ਚਯਨ੍ ਆਦਦੀਤ ਗੁਰੋਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚੈਵ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਧੋਖੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਲਵੇ।
ਏਵਂ ਤੁष੍ਟੋ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਪੂਜਿਤਂ ਵਤ੍ਸਰੋषਿਤਮ੍ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਮ੍ ਅਨਹਙ੍ਕਾਰਮ੍ ਉਪਵਾਸਕृਸ਼ਂ ਸ਼ੁਚਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰੂ ਰਾਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ, ਨਿਮਰ, ਉਪਵਾਸੀ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਪਿ ਪੂਜ੍ਯ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰੇ ਨਦ੍ਯਾਂ ਚ ਗੋष੍ਠੇ ਦੇਵਾਲਯੇ ऽਪਿ ਵਾ
ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਦੀ ਤੇ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਦੇਵਾਲੇ ਵਿੱਚ,
ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਗृਹੇ ਵਾਪਿ ਕਾਲੇ ਸਿਦ੍ਧਿਕਰੇ ਤਿਥੌ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸ਼ੁਭਯੋਗੇ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਸ਼ੁੱਧ ਥਾਂ ਤੇ, ਘਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਉਹ ਸਮਾਂ, ਤਿਥੀ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਯੋਗ, ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦੇਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ,