ਹੇਮਤਾਮ੍ਰਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਵਿਧਾਨਤਃ ਦੇਵਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਸੋਨੇ, ਤਾਂਬੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ,
ਤਯੋਰਗ੍ਰੇ ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਰੁਵਹਸ੍ਤਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਨਾਰਾਯਣਂ ਚ ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਸ੍ਰੁਵਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾਮਹ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ,
ਲੋਕਪਾਲੈਸ੍ ਤਥਾ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸਂਵृਤਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ ਰੁਦ੍ਰਾਲਯੇ ਵ੍ਰਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਾਪਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਰਤ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਭਵਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਨੁਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭਵੇਨ ਸਹ ਮੋਦਤੇ ਏਕਭਕ੍ਤਵ੍ਰਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਮਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਭਵਾਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਪਾ ਕੇ, ਭਵ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਏਕ ਭੋਜਨ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षਕਮਾਸਾਦਿਕਾਰ੍ਤਿਕਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਨਰਨਾਰ੍ਯਾਦਿਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਹਿਤਾਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਕਰਤਿਕ ਤੱਕ, ਇਹ ਪ੍ਰਥਾ ਮਨੁੱਖ, ਇਸਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਲਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਂ ਚੈਵ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਨਾਰੀ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸਤਰੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸਰ੍ਵਵ੍ਰਤੇषੁ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍ ਜਪੇਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਨੈਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਭ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਜਪਾਦੇਵ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਵੈ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸਮਾਪ੍ਤਿਰ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਪੇਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੋ।
ਕਥਂ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀ ਵਿਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਵਾ ਕਥਂ ਵਦ ਕ੍ਰਮੋਪਾਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਕਦਮ-ਕਦਮ ਤੇ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ; ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਦੇਵੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਕਥਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਹ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਅਸਲ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਥਿਤੁਂ ਦੇਵਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਇਸ ਲਈ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਲਯੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ ਨष੍ਟੇ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਚੈਵ ਨष੍ਟੇ ਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਲਯਮੇष੍ਯਤਿ ਏਕੋ ऽਹਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਸਭ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਲੈ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ—ਕਿਤੇ ਵੀ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਤੇ ਨਾਸ਼ਂ ਨੈਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹ੍ਯਨੁਪਾਲਿਤਾਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਅਹਮੇਕੋ ਦ੍ਵਿਧਾਪ੍ਯਾਸਂ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭੇਦਤਃ ਸ ਤੁ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼ੇਤੇ ਦੇਵੋ ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਤਨੁਮ੍
ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੋ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਯੋਗਪਰ੍ਯਙ੍ਕਸ਼ਯਨੇ ਤੋਯਮਧ੍ਯਗਃ ਤਨ੍ਨਾਭਿਪਙ੍ਕਜਾਜ੍ਜਾਤਃ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਜਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯੋਗ ਦੀ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਵਾਲੀ ਮੁਰਤ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮਿਆ।
ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਲੋਕਾਨ੍ਵੈ ਤ੍ਰੀਨਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਦਸ਼ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਸਰ੍ਜਾਦੌ ਮਾਨਸਾਨਮਿਤੌਜਸਃ
ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਇਕੱਲਾ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਸਹਾਇਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਸ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਸृष੍ਟਿਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਿਤਾਮਹਃ ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਦੇਹਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਸਫਲ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਮਹਾਦੇਵ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ।'
ਇਤਿ ਤੇਨ ਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਧਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਞ੍ਚਮੁਖੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਪਦ੍ਮਯੋਨਯੇ
ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਦਮਜਨ (ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ) ਨੂੰ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤਾਨ੍ਪਞ੍ਚਵਦਨੈਰ੍ਗृਹ੍ਣਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਕਭਾਵੇਨ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਨਾਮੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ।
ਵਾਚ੍ਯਃ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੈਰ੍ਦੇਵਿ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪੂਜਿਤਃ ਵਾਚਕਃ ਪਰਮੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸ਼ਿਵ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਸ ਦਾ ਸੰਕੇਤਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯੋਗਂ ਵਿਧਿਨਾ ਚ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਮੁਖੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰ੍ਥਂ ਕਿਲ ਪਞ੍ਚਵਰ੍ਣਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝ ਕੇ ਅਤੇ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੁਣਾਇਆ।
ਤੇ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਤ੍ਨਂ ਤੁ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਾਤ੍ ਤਮਾਰਾਧਯਿਤੁਂ ਦੇਵਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ-ਰਤਨ ਸਿੱਧਾ ਜਗਤ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁਤੋष ਭਗਵਾਨ੍ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤੀਨਾਂ ਪਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ਦਤ੍ਤਵਾਨਖਿਲਂ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਣਿਮਾਦਿਗੁਣਾष੍ਟਕਮ੍
ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤੇ ऽਪਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਦਾਰਾਧਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਮੇਰੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮੁਞ੍ਜਵਾਨ੍ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ, ਮੁੰਜਵਾਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਏ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਤਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਦ੍ਭੂਤੈਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਤਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਲੋਕਸृष੍ਟਿਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਦਾ ਪਿਆਰੇ, ਸਦਾ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਮਾਚਰਨ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੋ ऽਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਦੇਵਿ ਤੇ ऋषਯਃ ਪੁਰਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਤਕ, ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇषਾਂ ਭਕ੍ਤਿਮਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਮਿਯਾਮ੍ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ऋषਿਚ੍ਛਨ੍ਦੋ ਦੈਵਤਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਬੀਜਵਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਛੰਦ, ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬੀਜ ਸਮੇਤ।
ਨ੍ਯਾਸਂ षਡਙ੍ਗਂ ਦਿਗ੍ਬਨ੍ਧਂ ਵਿਨਿਯੋਗਮਸ਼ੇषਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨਹਮਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਨਿਆਸ, ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਮਝਾਈ।