ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਨ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਕਨ੍ਯਾਂ ਜਯਕਾਮੋ ਜਯਂ ਲਭੇਤ੍ ਅਰ੍ਥਕਾਮੋ ਲਭੇਦਰ੍ਥਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੋ ਬਹੂਨ੍ ਸੁਤਾਨ੍

ਜੋ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੁੜੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਕੁੜੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਦੌਲਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਭੋਗਾਰ੍ਥੀ ਭੋਗਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਮਾਨਵਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦਿਹ

ਜੋ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਭੋਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਹੋਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭਵੇਤ੍ ਪਠ੍ਯਮਾਨਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤੁ ਪਠ੍ਯਤੇ

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੁਤਿ ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਮੰਤਵ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯ ਰੋਗਾ ਨ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ਵਾਤਪਿਤ੍ਤਾਦਿਸਂਭਵਾਃ ਨਾਕਾਲੇ ਮਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਰ੍ਪੈਰਪਿ ਦਸ਼੍ਯਤੇ

ਉਸਨੂੰ ਵਾਤ, ਪਿੱਤ ਆਦਿ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ; ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਡੰਘਦੇ।

ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਚੈਵ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਚੈਵ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ਦਾਨਾਨਾਂ ਚੈਵ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਜਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਰਤਾਂ ਤੋਂ—

ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ਗੋਘ੍ਨਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ ਚ ਵੀਰਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਭਵੇਤ੍

ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਪ ਕੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਵੀਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਰਣਾਗਤਘਾਤੀ ਚ ਮਿਤ੍ਰਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਃ ਦੁष੍ਟਃ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਮਾਤृਹਾ ਪਿਤृਹਾ ਤਥਾ

ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—

ਵ੍ਯਪੋਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ

ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਵ੍ਯਪੋਹਨਸ੍ਤਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਆਦਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਸਂਗਾਲ੍ਲਿਙ੍ਗਦਾਨਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਪਿ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ

ਅਸੀਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਤੁਤਿ ਸੁਣੀ ਹੈ; ਹੁਣ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਵਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸੋ।

ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਵਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਕਥਿਤਾਨੀਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਾਯ ਧੀਮਤੇ

ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ।

ਤਾਨਿ ਵ੍ਯਾਸਾਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਅष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ

ਉਹ ਵਰਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਆਸ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਦੋਨੋ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ—

ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਤੁ ਭੁਞ੍ਜਾਨੋ ਨਕ੍ਤਂ ਯਃ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪृਥਿਵੀਂ ਭਾਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਸੁ ਮਾਨਵਃ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਚੈਕੇਨ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ

ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਤਿਲਾ ਬਣਾ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਖਾਂਦਾ ਮਨੁੱਖ, ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵਯੋਰ੍ ਮਾਸਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਮ੍ਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦੋਰ੍ਨਰਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਧਾਰਾਵ੍ਰਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍

ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਰੀਕ ਤੇ ਦੋ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਕृष੍ਣਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਕ੍ਤੇਨ ਯਾਵਤ੍ਕृष੍ਣਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਭੋਗਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੱਖ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਤਕ, ਮਨੁੱਖ ਭੋਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯੋ ऽਬ੍ਦਮੇਕਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨਕ੍ਤਂ ਪਰ੍ਵਸੁ ਪਰ੍ਵਸੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਃ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਂਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਗੁੱਸਾ ਜਿੱਤਦਾ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—

ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਭੋਜਯੇਦ੍ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਾਙ੍ਕਰਂ ਲੋਕਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ

ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਉਪਵਾਸਾਤ੍ ਪਰਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ ਪਰਮ੍ ਅਯਾਚਿਤਮ੍ ਅਯਾਚਿਤਾਤ੍ ਪਰਂ ਨਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਕ੍ਤੇਨ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍

ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣਾ ਉਹ ਖਾਣ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਮੰਗਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਖਾਣਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵੈਰ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ऋषਿਭਿਸ੍ ਤਥਾ ਅਪਰਾਹ੍ਣੇ ਚ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਗੁਹ੍ਯਕਾਦਿਭਿਃ

ਖਾਣਾ ਸਵੇਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਗੁਹ੍ਯਕ ਆਦਿ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਵੇਲਾਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਹਵਿष੍ਯਭੋਜਨਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਤ੍ਯਮਾਹਾਰਲਾਘਵਮ੍

ਸਭ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਹਵਿਸ਼ ਖਾਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਸਚ ਬੋਲਣਾ ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਸਾਦਗੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਮਧਃਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਨਕ੍ਤਭੋਜੀ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵਵ੍ਰਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੌਵੇ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਿਵ ਵਰਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।

ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ਪੁष੍ਯਮਾਸੇ ਚ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਮ੍

ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਜੇਹੜਾ ਪੁਸ਼ਯ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—

ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਃ ਸ਼ਾਲਿਗੋਧੂਮਗੋਰਸੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰष੍ਟਮੀਂ ਯਤ੍ਨਾਦ੍ ਉਪਵਾਸੇਨ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍

ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਵਲ, ਗੋਧੂਮ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰੇ; ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੇ।

ਭੂਮਿਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚ ਮਾਸਾਨ੍ਤੇ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਘृਤਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍

ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਘੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਯਾਵਕਂ ਚੌਦਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਘृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਭੋਜਯੇਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਞ੍ਸ਼ਿष੍ਟਾਞ੍ ਜਪੇਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਜੌ ਅਤੇ ਪਕਿਆ ਚਾਵਲ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਦੇ ਕੇ, ਉਚਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ।

ਤਥਾ ਗੋਮਿਥੁਨਂ ਚੈਵ ਕਪਿਲਂ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ਭਵਾਯ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨੇ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਤੇ ਬੱਝਾ ਭਵ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦੀ خاطر ਭੇਟ ਕਰੇ।

ਸ ਯਾਤਿ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਾਹ੍ਨੇਯਂ ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ, ਉਹ ਵਾਹਨੇਯਾ ਦੇ ਉਤਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਾਘਮਾਸੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਮ੍ ਕृਸ਼ਰਂ ਘृਤਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਭੁਞ੍ਜਾਨਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਘੀ ਵਾਲੀ ਖੀਰ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—

ਸੋਪਵਾਸਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਭਵੇਦੁਭਯਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਘृਤਕਮ੍ਬਲਮ੍

ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਕੰਬਲ ਦੇ।