ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਰ੍ਵਭੂਤਪ੍ਰਸਾਦਸ਼੍ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲਜਯਸ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਆਹਙ੍ਕਾਰਿਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ; ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ-ਸਮਾਨ ਉੱਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ।

ਅਕਾਰਣਜਗਤ੍ਸृष੍ਟਿਸ੍ ਤਥਾਨੁਗ੍ਰਹ ਏਵ ਚ ਪ੍ਰਲਯਸ਼੍ਚਾਧਿਕਾਰਸ਼੍ ਚ ਲੋਕਵृਤ੍ਤਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਮ੍

ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਵਿਨਾਸ਼, ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ।

ਅਸਾਦृਸ਼੍ਯਮਿਦਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਚ ਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਇਹ ਵਿਲੱਖਣ ਪਰਗਟਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਚਨਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਤਾਪਣ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।

ਏਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਦ੍ਗੁਣਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵੇਤ੍ਤੁਮਨ੍ਯੈਰ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੱਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ, ਮੁੱਖ ਵੈਸ਼ਣਵ ਪਦ; ਇਸ ਦੇ ਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।

ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਪਰਂ ਸ਼ੈਵਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਨਾਵਗਮ੍ਯਤੇ ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਗੁਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਕੋ ਜਾਨੀਯਾਚ੍ਛਿਵਾਤ੍ਮਕਮ੍

ਉਹ ਉੱਚੀ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ; ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨੇ ਸਿਦ੍ਧਯਸ਼੍ਚੈਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਉਪਸਰ੍ਗਾਸ਼੍ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਨਿਰੋਦ੍ਧਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਣ ਪਰੇਣ ਤੁ

ਇਹ ਜੋ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉੱਚ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਨਾਸ਼ਾਤਿਸ਼ਯਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿषਯੇषੁ ਭਯੇषੁ ਚ ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਰਕ੍ਤ ਇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਜਾਂ ਡਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਰਾਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵੈਤृष੍ਣ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੇ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗੁਣਵੈਤृष੍ਣ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਣੈਵ ਸਂਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਯਸ਼੍ਚੌਪਸਰ੍ਗਿਕਾਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਹੀ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਛੱਡਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਔਪਸਰ੍ਗਿਕਮ੍ ਆ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੁਵਨੇषੁ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਨਿਰੁਧ੍ਯੈਵ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ, ਛੱਡ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਕੁਝ ਰੋਕ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਵਿਮਲਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਣ ਪਰੇਣ ਵੈ ਅਥਵਾਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਚ ਲੀਲਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਤਦਾ ਮੁਨਿਃ

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਚ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਕਦੇ ਕਦੇ ਕਿਰਪਾ ਜਾਂ ਖੇਡ ਲਈ, ਮੁਨੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਨਿਰੁਧ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟੇਦ੍ਯਃ ਸੋ ऽਪ੍ਯੇਵਂ ਹਿ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭੂਮਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਆਕਾਸ਼ੇ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।

ਉਦ੍ਗਿਰੇਚ੍ਚ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵੇਦਾਨ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨਰ੍ਥਾਨ੍ ਸਮਾਸਤਃ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛ੍ਰੁਤੇ ਤਦਰ੍ਥੇਨ ਸ਼੍ਲੋਕਬਨ੍ਧਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ

ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸੁਖਮ ਅਰਥ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਉਹੀ ਅਰਥ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦਣ੍ਡਕਬਨ੍ਧਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬਨ੍ਧਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਸਮੂਹਸ੍ਯ ਰੁਤਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ

ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਗੱਥਾ-ਬੰਨ੍ਹ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਵਰਾਨ੍ਤਂ ਚ ਹਸ੍ਤਾਮਲਕਵਦ੍ਭਵੇਤ੍ ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥ ਵਿੱਚ ਆਵਲੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ, ਗਿਆਨ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਨ।

ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਅਭ੍ਯਾਸੇਨੈਵ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚ ਸ੍ਥਿਰਂ ਭਵੇਤ੍

ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਢਿੱਲਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਤੇਜੋਰੂਪਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯੋਗਵਿਤ੍ ਦੇਵਬਿਮ੍ਬਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਚਾਨਣ, ਸਭ ਕੁਝ, ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਮਾਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।

ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਯਮਾਗ੍ਨਿਵਰੁਣਾਦਿਕਾਨ੍ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਾਸ਼੍ ਚ ਭੁਵਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।

ਪਾਤਾਲਤਲਸਂਸ੍ਥਾਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਃ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਆਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਦੀਪੇਨ ਸ੍ਵਸ੍ਥੇਨਾਚਲਨੇਨ ਤੁ

ਜੋ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਟਿਕਾਅ ਨਾਲ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਸਾਦਾਮृਤਪੂਰ੍ਣੇਨ ਸਤ੍ਤ੍ਵਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤੇਨ ਤੁ ਤਮੋ ਨਿਹਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਜਦੋਂ ਸਤਤਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸ਼੍ ਚ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮੇਵ ਚ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮਪਵਰ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ

ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਸ਼ਕਤੀ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਵਿਸ੍ਤਰੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤੈਰਪਿ ਯੋਗੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇ ਨਿष੍ਠਾ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ

ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।

ਸਤਾਂ ਜਿਤਾਤ੍ਮਨਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਨਾਂ ਚ ਸਾਧੂਨਾਮ੍ ਆਚਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਨਾਮ੍

ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜ, ਜੋ ਨੇਕ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ—

ਦਯਾਵਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ ਤਥਾ ਚੈਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਵਿਰਕ੍ਤਾਨਾਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਵਸ਼ਗਾਤ੍ਮਨਾਮ੍

ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜ, ਜੋ ਦਇਆਵਾਨ, ਤਪਸੀ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਵੈਰਾਗੀ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—

ਦਾਨਿਨਾਂ ਚੈਵ ਦਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਾਮ੍ ਅਲੁਬ੍ਧਾਨਾਂ ਸਯੋਗਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤਿਵਿਦਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਜੋ ਦਾਨੀ, ਸੰਯਮੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਅਤੇ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—

ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤਾਵਿਰੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਦਿਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ ਤਦਨ੍ਤੇ ਯੇ ਲਭਨ੍ਤ੍ਯੁਤ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਦ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਯਾਤਿ ਤੇਨ ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕੇ ਯੇ ਵਿषਯੇ ਸਾਧਨੇ ਚਾष੍ਟਲਕ੍ਸ਼ਣੇ

ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਸਤਕਰਮੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦਸ ਗੁਣ ਅਤੇ ਅਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਧਨ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ—

ਨ ਕ੍ਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਹृष੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯੇषੁ ਚ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇषੁ ਤਥਾ ਵੈਸ਼ੇषਿਕੇषੁ ਚ

ਉਹ ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦੌਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਉਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਸ਼ੋ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਸੁਖਕਾਰਿਣਃ

ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਛੱਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦੁਜਾਤੀ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਆਦਿ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਉਚ੍ਯਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਃ ਸਾਧਨਾਤ੍ਸਾਧੁਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਗੁਰੋਰ੍ਹਿਤਃ

ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਮਾਰਤ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ-ਗਿਆਨੀ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ, ਚੰਗਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।