ਦੇਹਾਦਗ੍ਨਿਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਤਤ੍ਤਾਪਭਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਲੋਕਂ ਦਗ੍ਧਮਪੀਹਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਦਗ੍ਧਂ ਸ੍ਵਵਿਧਾਨਤਃ
ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਣੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਜਲਣ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੇਕਰ ਦੁਨੀਆ ਸੜ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਅਸੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਹੁਤਵਹਂ ਚਾਧਾਯ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਨਿਗ੍ਰਹਣਂ ਹਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਚਾਗਮਃ
ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਅੱਗ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਸਕਾਮਤਃ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਰੂਪਵਿਨਿष੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਵਿਨਾ ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਭਸਮ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਜ ਦੋ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਾਤ੍ਮਕਂ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ ਤੈਜਸਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਮਨੋਗਤਿਤ੍ਵਂ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਨਿਵਸਨਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਚੌਵੀ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੀ ਤੈਜਸ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਇਹ ਭੂਤਾਂ ਵਿਚ ਮਨ ਦੀ ਚਲਣ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਵਸਣ ਹੈ।
ਪਰ੍ਵਤਾਦਿਮਹਾਭਾਰਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨੋਦ੍ਵਹਨਂ ਪੁਨਃ ਲਘੁਤ੍ਵਂ ਚ ਗੁਰੁਤ੍ਵਂ ਚ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਵਾਯੁਧਾਰਣਮ੍
ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣਾ, ਹਲਕਾਪਣ ਅਤੇ ਭਾਰੀਪਣ, ਇਹ ਸਭ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰਨਿਘਾਤੇਨ ਭੂਮੇਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਂਪਨਮ੍ ਏਕੇਨ ਦੇਹਨਿष੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਵਾਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਬੁਧੈਃ
ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਕੰਪਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਕ ਨਾਲ ਦੇਹ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਇੂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਛਾਯਾਵਿਹੀਨਨਿष੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਗਮਨਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਛਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਬਣਾਉਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ।
ਦੂਰੇ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਗ੍ਰਹਣਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਬ੍ਦਾਵਗਾਹਨਮ੍ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਲਿਙ੍ਗਗ੍ਰਹਣਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਦੂਰੋਂ ਧੁਨੀ ਸੁਣਨਾ, ਸਭ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਣਾ, ਸੁਖਮ ਲਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਕੜਨਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਏਤੈਰੁਕ੍ਤਃ ਪੁਰਾਤਨਃ ਯਥਾਕਾਮੋਪਲਬ੍ਧਿਸ਼੍ ਚ ਯਥਾਕਾਮਵਿਨਿਰ੍ਗਮਃ
ਇਹ ਇੰਦ੍ਰਾ-ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਤਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਾ ਹੋਣਾ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਭਿਭਵਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਕਾਮਾਨੁਰੂਪਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਵਸ਼ਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸਭ ਥਾਂ ਤੇ ਵਸ਼ਤਾ, ਸਭ ਗੁਪਤਾਂ ਦਾ ਪਰਗਟ ਹੋਣਾ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਚਨਾ, ਵਸ਼ਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਰੂਪ।
ਸਂਸਾਰਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਮਾਨਸਂ ਗੁਣਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਛੇਦਨਂ ਤਾਡਨਂ ਬਨ੍ਧਂ ਸਂਸਾਰਪਰਿਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਮਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ, ਕੱਟਣਾ, ਮਾਰਨਾ, ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਦਲਾਵ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਪ੍ਰਸਾਦਸ਼੍ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲਜਯਸ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਆਹਙ੍ਕਾਰਿਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ; ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ-ਸਮਾਨ ਉੱਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ।
ਅਕਾਰਣਜਗਤ੍ਸृष੍ਟਿਸ੍ ਤਥਾਨੁਗ੍ਰਹ ਏਵ ਚ ਪ੍ਰਲਯਸ਼੍ਚਾਧਿਕਾਰਸ਼੍ ਚ ਲੋਕਵृਤ੍ਤਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਵਿਨਾਸ਼, ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ।
ਅਸਾਦृਸ਼੍ਯਮਿਦਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਚ ਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਵਿਲੱਖਣ ਪਰਗਟਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਚਨਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਤਾਪਣ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਏਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਦ੍ਗੁਣਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵੇਤ੍ਤੁਮਨ੍ਯੈਰ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੱਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ, ਮੁੱਖ ਵੈਸ਼ਣਵ ਪਦ; ਇਸ ਦੇ ਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਪਰਂ ਸ਼ੈਵਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਨਾਵਗਮ੍ਯਤੇ ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਗੁਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਕੋ ਜਾਨੀਯਾਚ੍ਛਿਵਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ; ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨੇ ਸਿਦ੍ਧਯਸ਼੍ਚੈਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਉਪਸਰ੍ਗਾਸ਼੍ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਨਿਰੋਦ੍ਧਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਣ ਪਰੇਣ ਤੁ
ਇਹ ਜੋ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉੱਚ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ਾਤਿਸ਼ਯਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿषਯੇषੁ ਭਯੇषੁ ਚ ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਰਕ੍ਤ ਇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਜਾਂ ਡਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਰਾਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਤृष੍ਣ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੇ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗੁਣਵੈਤृष੍ਣ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਣੈਵ ਸਂਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਯਸ਼੍ਚੌਪਸਰ੍ਗਿਕਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਹੀ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਛੱਡਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਔਪਸਰ੍ਗਿਕਮ੍ ਆ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੁਵਨੇषੁ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਨਿਰੁਧ੍ਯੈਵ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ, ਛੱਡ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਕੁਝ ਰੋਕ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਵਿਮਲਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਣ ਪਰੇਣ ਵੈ ਅਥਵਾਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਚ ਲੀਲਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਤਦਾ ਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਚ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਕਦੇ ਕਦੇ ਕਿਰਪਾ ਜਾਂ ਖੇਡ ਲਈ, ਮੁਨੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਰੁਧ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟੇਦ੍ਯਃ ਸੋ ऽਪ੍ਯੇਵਂ ਹਿ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭੂਮਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਆਕਾਸ਼ੇ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਗਿਰੇਚ੍ਚ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵੇਦਾਨ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨਰ੍ਥਾਨ੍ ਸਮਾਸਤਃ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛ੍ਰੁਤੇ ਤਦਰ੍ਥੇਨ ਸ਼੍ਲੋਕਬਨ੍ਧਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸੁਖਮ ਅਰਥ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਉਹੀ ਅਰਥ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦਣ੍ਡਕਬਨ੍ਧਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬਨ੍ਧਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਸਮੂਹਸ੍ਯ ਰੁਤਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਗੱਥਾ-ਬੰਨ੍ਹ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਵਰਾਨ੍ਤਂ ਚ ਹਸ੍ਤਾਮਲਕਵਦ੍ਭਵੇਤ੍ ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥ ਵਿੱਚ ਆਵਲੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ, ਗਿਆਨ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਨ।
ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਅਭ੍ਯਾਸੇਨੈਵ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚ ਸ੍ਥਿਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਢਿੱਲਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਜੋਰੂਪਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯੋਗਵਿਤ੍ ਦੇਵਬਿਮ੍ਬਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਚਾਨਣ, ਸਭ ਕੁਝ, ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਮਾਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਯਮਾਗ੍ਨਿਵਰੁਣਾਦਿਕਾਨ੍ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਾਸ਼੍ ਚ ਭੁਵਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਾਲਤਲਸਂਸ੍ਥਾਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਃ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਆਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਦੀਪੇਨ ਸ੍ਵਸ੍ਥੇਨਾਚਲਨੇਨ ਤੁ
ਜੋ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਟਿਕਾਅ ਨਾਲ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਮृਤਪੂਰ੍ਣੇਨ ਸਤ੍ਤ੍ਵਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤੇਨ ਤੁ ਤਮੋ ਨਿਹਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਤਤਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।