ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਂਲਾਪਾਲਾਪਕੁਸ਼ਲੈਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤੈਃ ਸ੍ਤਨਭਾਰਾਵਨਮ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਮਦਾਘੂਰ੍ਣਿਤਲੋਚਨੈਃ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਛਾਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਕਰਕੇ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਝੁਕੀਆਂ, ਤੇ ਮਦ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਗੇਯਨਾਦਰਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈ ਰੁਦ੍ਰਕਨ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਕੈਃ ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਪ੍ਸਰਃਸਂਘੈਰ੍ ਅਮਰੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭੈਃ

ਰੁਦਰ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਿਆ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਸੰਗਤ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾਂਬੁਜਵृਨ੍ਦਾਦ੍ਯੈਸ੍ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਵਰੈਰਪਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਰਤੈਸ੍ ਤਥਾ

ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ।

ਰਤੋਤ੍ਸਵਰਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਲਲਿਤੈਸ਼੍ ਚ ਪਦੇ ਪਦੇ ਗ੍ਰਾਮਰਾਗਾਨੁਰਕ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਪਦ੍ਮਰਾਗਸਮਪ੍ਰਭੈਃ

ਕਈ ਜਣੇ ਮੇਲੇ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਰ ਪੈਰ 'ਤੇ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਰੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਲਗਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।

ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਘੈਰ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਭਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਭਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚੌਂਕ ਗਏ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।

ਤਤ੍ਰੈਵ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਾ ਵृਨ੍ਦਂ ਰੁਦ੍ਰਗਣਸ੍ਯ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਵੀਰਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਵृਨ੍ਦਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਰਲੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।

ਸੁਵਰ੍ਣਕृਤਸੋਪਾਨਾਨ੍ ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯਭੂषਿਤਾਨ੍ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਨ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਵਿਮਾਨਕਾਨ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ, ਹੀਰੇ, ਬੈਰਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਤੇषਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਹृष੍ਟਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਰ੍ਯਃ ਕਮਲਲੋਚਨਾਃ ਵਿਸ਼ਾਲਜਘਨਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ ਤਥਾ

ਉਹਨਾਂ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚੋਟਿਆਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਤੇ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ—ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਵੀ ਸਨ।

ਕਿਨ੍ਨਰ੍ਯਃ ਕਿਂਨਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭੁਜਙ੍ਗਾਃ ਸਿਦ੍ਧਕਨ੍ਯਕਾਃ ਨਾਨਾਵੇषਧਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾਃ

ਉਥੇ ਕਿਨਨਰੀਆਂ, ਕਿਨਨਰ, ਸੱਪ-ਜਾਤੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਕੁੜੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਨਾਨਾਪ੍ਰਭਾਵਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਨਾਨਾਭੋਗਰਤਿਪ੍ਰਿਯਾਃ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਪ੍ਰਖ੍ਯਾਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ

ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸ-ਭੋਗਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਪਦਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ।

ਪਦ੍ਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਅਂਸ਼ੁਕੈਰਤਿਸ਼ੋਭਨਾਃ ਵਲਯੈਰ੍ਨੂਪੁਰੈਰ੍ਹਾਰੈਸ਼੍ ਛਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾਂਸ਼ੁਕੈਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ, ਚੂੜੀਆਂ, ਪੈਜਬ, ਹਾਰ, ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਛਤਰੇ ਤੇ ਚੋਲੇ ਸਨ।

ਭੂषਿਤਾ ਭੂषਿਤੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਮਣ੍ਡਿਤਾ ਮਣ੍ਡਨਪ੍ਰਿਯਾਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਵृਨ੍ਦਂ ਸੁਰਸੁਨ੍ਦਰੀਣਾਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਸੁਰਸੁਨ੍ਦਰੀਣਾਮ੍ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਃ ਪੁਰਦ੍ਵਿषਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਸ਼੍ ਚ

ਕਈ ਹੋਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸਜਣ-ਸਵਰਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰ-ਦੁਸ਼ਮਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾਃ ਪੁਰਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਪੁਰੁਹੂਤਪੂਰ੍ਵਾਃ ਭਵਸ੍ਯ ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਹਸ੍ਰਵਰ੍ਣਂ ਵਿਮਾਨਮਾਦ੍ਯਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ

ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੰਗਦਾਰ ਸੀ, ਨਿਹਾਰ ਰਹੀਆਂ।

ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਵਿਮਾਨਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸਂਸ੍ਥਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ

ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਨੰਦਿਨ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹੁਰ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਜਯੇਤਿ ਦੇਵਾਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋ ऽਪ੍ਯਾਹ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ 'ਜੈ ਹੋਵੇ!' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਭੋ ਭੋ ਦੇਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਧੂਤਕਲ੍ਮषਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਓ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸੋ।'

ਤਮਾਹੁਰ੍ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਵਾਰਣੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਿਖਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕੀਏ।'

ਪੁਰਾ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤ

'ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ 'ਪਸ਼ੂ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ 'ਪਸ਼ੂ-ਪਣ' ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ।'

ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਭਵੇਨ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਭੂਤੇਸ਼ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਨੈਵ ਵਿਦ੍ਯਤੇ

'ਪਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਭਵ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਸ਼ੂ-ਪਣ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।'

ਅਥ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਂ ਵਾ ਮਾਸਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਂ ਤੁ ਵਾ ਦਿਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਂ ਵਾਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍

ਹੁਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ, ਜਾਂ ਬਾਰ੍ਹਾ ਮਹੀਨੇ, ਜਾਂ ਬਾਰ੍ਹਾ ਦਿਨ ਵੀ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਨਿਭਾਏ—

ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਸ਼ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ੈਰ੍ਭਵਸ੍ਯ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਨਾਰਾਯਣਪੁਰੋਗਮਾਨ੍

ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਭਵ-ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਰਾਇਣ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਨਨ੍ਦੀ ਸ਼ਿਲਾਦਤਨਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗਣਾਗ੍ਰਣੀਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸਾਂਬਂ ਸਗਣਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍

ਨੰਦੀ, ਸ਼ਿਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, imperishable ਪ੍ਰਭੂ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ—

ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰੀਤਿਕਣ੍ਟਕਿਤਤ੍ਵਚਃ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਾਯ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮੜੀ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਨੀਲ-ਗਲ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਵ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਦਾਗ੍ਰਤਃ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਤਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦੇਵਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ

ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ; ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਝ-ਧਾਰੀ—

ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਚੈਵ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਵ-ਬੰਧਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕੀਤਾ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।

ਉਪਦਿਸ਼੍ਯ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਸਹਾਸ੍ਤੇ ਚਾਂਬਯਾ ਭਵਃ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵਰਤ ਅੰਬਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਖਾਇਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਚ ਪਤਿਰ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੇषਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਿ ਦੇਵਤਾਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਪੁਨਃ

ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਤਪ ਕਰਿਆ।

ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਨ੍ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਪਾਸ਼ਾਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਯਯੁਰ੍ਯਥਾਗਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਵਿष੍ਣੁਨਾ

ਫਿਰ, ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।

ਏਤਦ੍ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮੁਖਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਮ੍ ਪੁਰਾ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੇਣ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਧੀਮਤਾ

ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਵੀ।