ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਂਚਿਦ੍ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਰਸ੍ਤਕਾਞ੍ਚੀਗੁਣਾ ਜਗੁਃ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਚੈਵ षष੍ਠਂ ਚ ਸਪ੍ਤਮਂ ਤਥਾ

ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਕਮਰਬੰਦ ਹਲਕੇ ਹਲਕੇ ਹਟ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਚੌਥੇ, ਪੰਜਵੇਂ, ਛੇਵੇਂ ਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਅष੍ਟਮਂ ਨਵਮਂ ਚੈਵ ਦਸ਼ਮਂ ਚ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਤੀਤ੍ਯਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍

ਅੱਠਵੇਂ, ਨੌਵੇਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਸਵੇਂ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ।

ਸੁਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਤਰਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਿਲਕੁਲ ਗੋਲ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ, ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਤੇ ਮਹਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਰ੍ ਮਣ੍ਡਪੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ ਜਾਂਬੂਨਦਮਯੈਸ੍ ਤਥਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਗ੍ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍

ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਾਫ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਮੰਡਪਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਢਾਂਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਗੋਪੁਰੈਰ੍ਗੋਪਤੇਃ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤੈਃ ਅਨੇਕੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੈਸ੍ ਤਥਾ

ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਗੇਟਵੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਈ ਸੁਭਾਗੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਤੇ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਰ੍ ਵृਤਮ੍ ਉਪਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ਮਹਾਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦृਢੈਃ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਠਾਈਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ।

ਗੁਹ੍ਯਾਲਯੈਰ੍ਗੁਹ੍ਯਗृਹੈਰ੍ ਗੁਹਸ੍ਯ ਭਵਨੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮੌਕ੍ਤਿਕੈਰ੍ ਦृष੍ਟਿਮੋਹਨੈਃ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗੁਪਤ ਕਮਰਿਆਂ, ਲੁਕਵੇ ਘਰਾਂ, ਗੁਹਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ, ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਜੜੇ, ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਗਣੇਸ਼ਾਯਤਨੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯੈਸ੍ ਤਥਾ ਚਨ੍ਦਨੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਃ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੋਭਨੈਃ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰਾਂ, ਲਾਲ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਢਾਂਚਿਆਂ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਤਡਾਗੈਰ੍ ਦਿਰ੍ਘਿਕਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਹੇਮਸੋਪਾਨਪਙ੍ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਗਤਿਜਿਤੈਰ੍ ਹਂਸੈਃ ਸੇਵਿਤਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ।

ਮਯੂਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਰਣ੍ਡੈਃ ਕੋਕਿਲੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਕਕੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਵਾਪੀਭਿਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਮृਤਜਲੈਸ੍ ਤਥਾ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮੋਰਾਂ, ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਾਪੀਆਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਸਂਲਾਪਾਲਾਪਕੁਸ਼ਲੈਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤੈਃ ਸ੍ਤਨਭਾਰਾਵਨਮ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਮਦਾਘੂਰ੍ਣਿਤਲੋਚਨੈਃ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਛਾਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਕਰਕੇ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਝੁਕੀਆਂ, ਤੇ ਮਦ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਗੇਯਨਾਦਰਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈ ਰੁਦ੍ਰਕਨ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਕੈਃ ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਪ੍ਸਰਃਸਂਘੈਰ੍ ਅਮਰੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭੈਃ

ਰੁਦਰ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਿਆ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਸੰਗਤ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾਂਬੁਜਵृਨ੍ਦਾਦ੍ਯੈਸ੍ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਵਰੈਰਪਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਰਤੈਸ੍ ਤਥਾ

ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ।

ਰਤੋਤ੍ਸਵਰਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਲਲਿਤੈਸ਼੍ ਚ ਪਦੇ ਪਦੇ ਗ੍ਰਾਮਰਾਗਾਨੁਰਕ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਪਦ੍ਮਰਾਗਸਮਪ੍ਰਭੈਃ

ਕਈ ਜਣੇ ਮੇਲੇ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਰ ਪੈਰ 'ਤੇ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਰੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਲਗਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।

ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਘੈਰ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਭਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਭਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚੌਂਕ ਗਏ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।

ਤਤ੍ਰੈਵ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਾ ਵृਨ੍ਦਂ ਰੁਦ੍ਰਗਣਸ੍ਯ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਵੀਰਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਵृਨ੍ਦਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਰਲੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।

ਸੁਵਰ੍ਣਕृਤਸੋਪਾਨਾਨ੍ ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯਭੂषਿਤਾਨ੍ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਨ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਵਿਮਾਨਕਾਨ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ, ਹੀਰੇ, ਬੈਰਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਤੇषਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਹृष੍ਟਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਰ੍ਯਃ ਕਮਲਲੋਚਨਾਃ ਵਿਸ਼ਾਲਜਘਨਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ ਤਥਾ

ਉਹਨਾਂ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚੋਟਿਆਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਤੇ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ—ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਵੀ ਸਨ।

ਕਿਨ੍ਨਰ੍ਯਃ ਕਿਂਨਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭੁਜਙ੍ਗਾਃ ਸਿਦ੍ਧਕਨ੍ਯਕਾਃ ਨਾਨਾਵੇषਧਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾਃ

ਉਥੇ ਕਿਨਨਰੀਆਂ, ਕਿਨਨਰ, ਸੱਪ-ਜਾਤੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਕੁੜੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਨਾਨਾਪ੍ਰਭਾਵਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਨਾਨਾਭੋਗਰਤਿਪ੍ਰਿਯਾਃ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਪ੍ਰਖ੍ਯਾਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ

ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸ-ਭੋਗਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਪਦਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ।

ਪਦ੍ਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਅਂਸ਼ੁਕੈਰਤਿਸ਼ੋਭਨਾਃ ਵਲਯੈਰ੍ਨੂਪੁਰੈਰ੍ਹਾਰੈਸ਼੍ ਛਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾਂਸ਼ੁਕੈਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ, ਚੂੜੀਆਂ, ਪੈਜਬ, ਹਾਰ, ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਛਤਰੇ ਤੇ ਚੋਲੇ ਸਨ।

ਭੂषਿਤਾ ਭੂषਿਤੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਮਣ੍ਡਿਤਾ ਮਣ੍ਡਨਪ੍ਰਿਯਾਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਵृਨ੍ਦਂ ਸੁਰਸੁਨ੍ਦਰੀਣਾਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਸੁਰਸੁਨ੍ਦਰੀਣਾਮ੍ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਃ ਪੁਰਦ੍ਵਿषਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਸ਼੍ ਚ

ਕਈ ਹੋਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸਜਣ-ਸਵਰਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰ-ਦੁਸ਼ਮਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾਃ ਪੁਰਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਪੁਰੁਹੂਤਪੂਰ੍ਵਾਃ ਭਵਸ੍ਯ ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਹਸ੍ਰਵਰ੍ਣਂ ਵਿਮਾਨਮਾਦ੍ਯਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ

ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੰਗਦਾਰ ਸੀ, ਨਿਹਾਰ ਰਹੀਆਂ।

ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਵਿਮਾਨਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸਂਸ੍ਥਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ

ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਨੰਦਿਨ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹੁਰ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਜਯੇਤਿ ਦੇਵਾਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋ ऽਪ੍ਯਾਹ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ 'ਜੈ ਹੋਵੇ!' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਭੋ ਭੋ ਦੇਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਧੂਤਕਲ੍ਮषਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਓ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸੋ।'

ਤਮਾਹੁਰ੍ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਵਾਰਣੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਿਖਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕੀਏ।'

ਪੁਰਾ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤ

'ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ 'ਪਸ਼ੂ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ 'ਪਸ਼ੂ-ਪਣ' ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ।'

ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਭਵੇਨ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਭੂਤੇਸ਼ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਨੈਵ ਵਿਦ੍ਯਤੇ

'ਪਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਭਵ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਸ਼ੂ-ਪਣ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।'