ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਕਥਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਮੁਖਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਸ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿੱਧਾ ਸਿਖਾਈ ਸੀ।
ਕਥਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਦੇਵਾਸ੍ ਤਨ੍ਨੋ ਵਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਸ਼ੁ-ਬੰਧਨ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਪਸ਼ੁ-ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ।
ਪੁਰਾ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਭੋਗ੍ਯਾਖ੍ਯੇ ਸ੍ਵਪੁਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸਮੇਤ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਮ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਭੋਗਿਆ ਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਰਵਜਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਾਸ ਗਏ।
ਹਿਤਾਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸ੍ਕਨ੍ਧਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਮੋਢੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਜਗਾਮ ਦੇਵਤਾਭਿਰ੍ ਵੈ ਦੇਵਦੇਵਾਨ੍ਤਿਕਂ ਹਰਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਹਰੀ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਭ ਮਾਣੀ ਗਿਰਿ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹੇ।
ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਯਮਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ ਗਿਰਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਸੌ ਗਰੁਡਾਦ੍ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਗਿਰਿਂ ਮੇਰੁਮ੍ ਆਰੁਰੋਹ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਇੰਦਰ, ਸਾਧਿਆ, ਯਮ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਗਰੁੜਧਾਰੀ, ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸਕਲਦੁਰਿਤਹੀਨਂ ਸਰ੍ਵਦਂ ਭੋਗਮੁਖ੍ਯਂ ਮੁਦਿਤਕੁਰਰਵृਨ੍ਦਂ ਨਾਦਿਤਂ ਨਾਗਵृਨ੍ਦੈਃ ਮਧੁਰਰਣਿਤਗੀਤਂ ਸਾਨੁਕੂਲਾਨ੍ਧਕਾਰਂ ਪਦਰਚਿਤਵਨਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਵਾਤਾਨ੍ਤਤੋਯਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਕੁਰਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਗੀਤ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹੌਲੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਛਾਂ, ਵਣਾਂ ਦੀ ਹਦ, ਪਿਆਰੇ ਹਵਾ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਹੈ।
ਭਵਨਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੈਰ੍ ਜੁष੍ਟਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਕਲ੍ਪੈਰ੍ ਲਲਿਤਗਤਿਵਿਦਗ੍ਧੈਰ੍ ਹਂਸਵृਨ੍ਦੈਸ਼੍ ਚ ਭਿਨ੍ਨਮ੍ ਧਵਖਦਿਰਪਲਾਸ਼ੈਸ਼੍ ਚਨ੍ਦਨਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਵਰਗਣਵृਨ੍ਦੈਃ ਕੋਕਿਲਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦ੍ਵਿਰੇਫੈਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਧਵਾ, ਖਦੀਰ, ਪਲਾਸ਼, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀਆਂ, ਕੋਕਿਲ ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕ੍ਵਚਿਦਸ਼ੇषਸੁਰਦ੍ਰੁਮਸਂਕੁਲਂ ਕੁਰਬਕੈਃ ਪ੍ਰਿਯਕੈਸ੍ਤਿਲਕੈਸ੍ ਤਥਾ ਬਹੁਕਦਮ੍ਬਤਮਾਲਲਤਾਵृਤਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਸ਼ਿਖਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ ਤਥਾ
ਕਈ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇਵ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਰਬਕਾ, ਪ੍ਰਿਯਕਾ, ਤਿਲਕ, ਕਦੰਬ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਿਰੇਃ ਪृष੍ਠੇ ਪਰਂ ਸ਼ਾਰ੍ਵਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਭਵਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਭਵਾਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਉੱਤਮ ਸ਼ਿਵ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਦੂਰਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦੇਵ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਪਿੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਦੂਰੋਂ ਨਮਨ ਕੀਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੈਸ਼੍ ਚ ਭਿਨ੍ਨਮ੍ ਜਗਾਮ ਕੈਲਾਸਗਿਰਿਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮੇਰੁਪ੍ਰਭਾਗੇ ਪੁਰਮਾਦਿਦੇਵਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੈਲਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੂ ਦੇ ਢਲਾਨ ਤੇ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਥ ਨਾਰਿਗਜਵਾਜਿਸਂਕੁਲਂ ਰਥੈਰ੍ ਅਨੇਕੈਰ੍ ਅਮਰਾਰਿਸੂਦਨਃ ਗਣੈਰ੍ਗਣੇਸ਼ੈਸ਼੍ ਚ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸਂਨਿਭਂ ਮਹਾਪੁਰਦ੍ਵਾਰਮਜੋ ਹਰਿਸ਼੍ ਚ
ਫਿਰ, ਔਰਤਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਗਣਾਂ ਤੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾ ਨਗਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਜਾ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਅਥ ਜਾਂਬੂਨਦਮਯੈਰ੍ ਭਵਨੈਰ੍ਮਣਿਭੂषਿਤੈਃ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਮਹਲਾਂ, ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰ ਦੇ ਵਿਮਾਨ, ਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਨਗਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਰਂ ਬਾਹ੍ਯਂ ਦੇਵੈਃ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕੈਰ੍ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਃ ਪੁਰਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰਿ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦਸਮ੍ਬਾਧਂ ਮਹਾਟ੍ਟਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਹਲ ਤੇ ਕੋਠੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਚੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਾਰ ਵਧੀਆ ਦਰਵਾਜੇ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯਮਾਣਿਕ੍ਯਮਣਿਜਾਲੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍ ਦੋਲਾਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਘਣ੍ਟਾਚਾਮਰਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀਰੇ, ਬੈਰਲ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਝੂਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀਟਾਂ, ਘੰਟੀਆਂ ਤੇ ਚਮਰੇ ਵਾਲੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਵੀਣਾਵੇਣੁਨਿਨਾਦਿਤਮ੍ ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਪ੍ਸਰਃਸਂਘੈਰ੍ ਭੂਤਸਂਘੈਸ਼੍ ਚ ਸਂਵृਤਮ੍ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨਾਕਾਰੈਰ੍ ਭਵਨੈਰ੍ ਦृष੍ਟਿਮੋਹਨੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਮੁਰਜਾ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਵਾਸਰੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨੱਚਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਲਾਂ, ਜੋ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ृਙ੍ਗੇष੍ਵਥ ਪੌਰਨਾਰ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਪੁष੍ਪਫਲਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕਰੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਰੇਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਯਥਾ ਭਵਸ੍ਯ
ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ ਤੇ ਚਾਵਲ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰਿ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਭ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਵ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਦਾਘੂਰ੍ਣਿਤਲੋਚਨਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਮਦ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਸ਼ਾਲਜਘਨਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਨਨृਤੁਰ੍ਮੁਮੁਦੁਰ੍ਜਗੁਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਨਾਰ੍ਯਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਾਃ
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੁਰੰਤ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਰਸ੍ਤਕਾਞ੍ਚੀਗੁਣਾ ਜਗੁਃ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਚੈਵ षष੍ਠਂ ਚ ਸਪ੍ਤਮਂ ਤਥਾ
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਕਮਰਬੰਦ ਹਲਕੇ ਹਲਕੇ ਹਟ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਚੌਥੇ, ਪੰਜਵੇਂ, ਛੇਵੇਂ ਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਅष੍ਟਮਂ ਨਵਮਂ ਚੈਵ ਦਸ਼ਮਂ ਚ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਤੀਤ੍ਯਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਅੱਠਵੇਂ, ਨੌਵੇਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਸਵੇਂ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ।
ਸੁਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਤਰਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਿਲਕੁਲ ਗੋਲ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ, ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਤੇ ਮਹਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਰ੍ ਮਣ੍ਡਪੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ ਜਾਂਬੂਨਦਮਯੈਸ੍ ਤਥਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਗ੍ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਾਫ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਮੰਡਪਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਢਾਂਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗੋਪੁਰੈਰ੍ਗੋਪਤੇਃ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤੈਃ ਅਨੇਕੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੈਸ੍ ਤਥਾ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਗੇਟਵੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਈ ਸੁਭਾਗੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਤੇ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਰ੍ ਵृਤਮ੍ ਉਪਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ਮਹਾਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦृਢੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਠਾਈਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ।
ਗੁਹ੍ਯਾਲਯੈਰ੍ਗੁਹ੍ਯਗृਹੈਰ੍ ਗੁਹਸ੍ਯ ਭਵਨੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮੌਕ੍ਤਿਕੈਰ੍ ਦृष੍ਟਿਮੋਹਨੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗੁਪਤ ਕਮਰਿਆਂ, ਲੁਕਵੇ ਘਰਾਂ, ਗੁਹਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ, ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਜੜੇ, ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਣੇਸ਼ਾਯਤਨੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯੈਸ੍ ਤਥਾ ਚਨ੍ਦਨੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਃ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੋਭਨੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰਾਂ, ਲਾਲ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਢਾਂਚਿਆਂ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਡਾਗੈਰ੍ ਦਿਰ੍ਘਿਕਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਹੇਮਸੋਪਾਨਪਙ੍ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਗਤਿਜਿਤੈਰ੍ ਹਂਸੈਃ ਸੇਵਿਤਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ।