ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਨੁਮੋਦਯੇਚ੍ਚਾਪਿ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਘृਤਦੀਪਂ ਚ ਸਕृਲ੍ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਸਿਰਫ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਘੀ ਦਾ ਦੀਵਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਤਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੈਰ੍ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਸ੍ਥਿਰਾਮ੍ ਦੀਪਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਵਾ ਦਾਰਵਂ ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ
ਉਹ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਦੀਵਾ ਲੱਕੜ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਲਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਆਯਸਂ ਤਾਮ੍ਰਜਂ ਵਾਪਿ ਰੌਪ੍ਯਂ ਸੌਵਰ੍ਣਿਕਂ ਤਥਾ
ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਦੀਵਾ ਲੋਹਾ, ਤਾਮਬਾ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਿਵਾਯ ਦੀਪਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਵਾਪਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯੁਤਸਮੈਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ ਯਾਨੈਃ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਘृਤਦੀਪਂ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਰਤਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਵਾ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੀ ਦਾ ਦੀਵਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਆਵਾਹਨਂ ਸੁਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਪੂਜਨਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਆਵਾਹਨ, ਸਥਿਤੀ, ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰੁਦ੍ਰਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਆਸਨਂ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਵੈ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ੍ਨਪਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਰੁਦਰ ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਪੰਜ ਵਾਰ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਰੁਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਓਂਕਾਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਾਯਤ੍ਰਿਯਾ ਯਜੇਤ੍ ਵਹ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਚ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਓਂਕਾਰ ਨਾਲ।
ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮ੍ ਏਵਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਇਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਨਵਿਧਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਕਥਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਮੁਖਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਸ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿੱਧਾ ਸਿਖਾਈ ਸੀ।
ਕਥਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਦੇਵਾਸ੍ ਤਨ੍ਨੋ ਵਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਸ਼ੁ-ਬੰਧਨ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਪਸ਼ੁ-ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ।
ਪੁਰਾ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਭੋਗ੍ਯਾਖ੍ਯੇ ਸ੍ਵਪੁਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸਮੇਤ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਮ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਭੋਗਿਆ ਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਰਵਜਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਾਸ ਗਏ।
ਹਿਤਾਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸ੍ਕਨ੍ਧਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਮੋਢੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਜਗਾਮ ਦੇਵਤਾਭਿਰ੍ ਵੈ ਦੇਵਦੇਵਾਨ੍ਤਿਕਂ ਹਰਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਹਰੀ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਭ ਮਾਣੀ ਗਿਰਿ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹੇ।
ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਯਮਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ ਗਿਰਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਸੌ ਗਰੁਡਾਦ੍ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਗਿਰਿਂ ਮੇਰੁਮ੍ ਆਰੁਰੋਹ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਇੰਦਰ, ਸਾਧਿਆ, ਯਮ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਗਰੁੜਧਾਰੀ, ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸਕਲਦੁਰਿਤਹੀਨਂ ਸਰ੍ਵਦਂ ਭੋਗਮੁਖ੍ਯਂ ਮੁਦਿਤਕੁਰਰਵृਨ੍ਦਂ ਨਾਦਿਤਂ ਨਾਗਵृਨ੍ਦੈਃ ਮਧੁਰਰਣਿਤਗੀਤਂ ਸਾਨੁਕੂਲਾਨ੍ਧਕਾਰਂ ਪਦਰਚਿਤਵਨਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਵਾਤਾਨ੍ਤਤੋਯਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਕੁਰਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਗੀਤ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹੌਲੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਛਾਂ, ਵਣਾਂ ਦੀ ਹਦ, ਪਿਆਰੇ ਹਵਾ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਹੈ।
ਭਵਨਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੈਰ੍ ਜੁष੍ਟਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਕਲ੍ਪੈਰ੍ ਲਲਿਤਗਤਿਵਿਦਗ੍ਧੈਰ੍ ਹਂਸਵृਨ੍ਦੈਸ਼੍ ਚ ਭਿਨ੍ਨਮ੍ ਧਵਖਦਿਰਪਲਾਸ਼ੈਸ਼੍ ਚਨ੍ਦਨਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਵਰਗਣਵृਨ੍ਦੈਃ ਕੋਕਿਲਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦ੍ਵਿਰੇਫੈਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਧਵਾ, ਖਦੀਰ, ਪਲਾਸ਼, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀਆਂ, ਕੋਕਿਲ ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕ੍ਵਚਿਦਸ਼ੇषਸੁਰਦ੍ਰੁਮਸਂਕੁਲਂ ਕੁਰਬਕੈਃ ਪ੍ਰਿਯਕੈਸ੍ਤਿਲਕੈਸ੍ ਤਥਾ ਬਹੁਕਦਮ੍ਬਤਮਾਲਲਤਾਵृਤਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਸ਼ਿਖਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ ਤਥਾ
ਕਈ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇਵ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਰਬਕਾ, ਪ੍ਰਿਯਕਾ, ਤਿਲਕ, ਕਦੰਬ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਿਰੇਃ ਪृष੍ਠੇ ਪਰਂ ਸ਼ਾਰ੍ਵਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਭਵਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਭਵਾਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਉੱਤਮ ਸ਼ਿਵ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਦੂਰਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦੇਵ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਪਿੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਦੂਰੋਂ ਨਮਨ ਕੀਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੈਸ਼੍ ਚ ਭਿਨ੍ਨਮ੍ ਜਗਾਮ ਕੈਲਾਸਗਿਰਿਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮੇਰੁਪ੍ਰਭਾਗੇ ਪੁਰਮਾਦਿਦੇਵਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੈਲਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੂ ਦੇ ਢਲਾਨ ਤੇ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਥ ਨਾਰਿਗਜਵਾਜਿਸਂਕੁਲਂ ਰਥੈਰ੍ ਅਨੇਕੈਰ੍ ਅਮਰਾਰਿਸੂਦਨਃ ਗਣੈਰ੍ਗਣੇਸ਼ੈਸ਼੍ ਚ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸਂਨਿਭਂ ਮਹਾਪੁਰਦ੍ਵਾਰਮਜੋ ਹਰਿਸ਼੍ ਚ
ਫਿਰ, ਔਰਤਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਗਣਾਂ ਤੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾ ਨਗਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਜਾ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਅਥ ਜਾਂਬੂਨਦਮਯੈਰ੍ ਭਵਨੈਰ੍ਮਣਿਭੂषਿਤੈਃ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਮਹਲਾਂ, ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰ ਦੇ ਵਿਮਾਨ, ਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਨਗਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਰਂ ਬਾਹ੍ਯਂ ਦੇਵੈਃ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕੈਰ੍ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਃ ਪੁਰਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰਿ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦਸਮ੍ਬਾਧਂ ਮਹਾਟ੍ਟਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਹਲ ਤੇ ਕੋਠੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਚੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਾਰ ਵਧੀਆ ਦਰਵਾਜੇ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯਮਾਣਿਕ੍ਯਮਣਿਜਾਲੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍ ਦੋਲਾਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਘਣ੍ਟਾਚਾਮਰਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀਰੇ, ਬੈਰਲ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਝੂਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀਟਾਂ, ਘੰਟੀਆਂ ਤੇ ਚਮਰੇ ਵਾਲੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਵੀਣਾਵੇਣੁਨਿਨਾਦਿਤਮ੍ ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਪ੍ਸਰਃਸਂਘੈਰ੍ ਭੂਤਸਂਘੈਸ਼੍ ਚ ਸਂਵृਤਮ੍ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨਾਕਾਰੈਰ੍ ਭਵਨੈਰ੍ ਦृष੍ਟਿਮੋਹਨੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਮੁਰਜਾ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਵਾਸਰੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨੱਚਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਲਾਂ, ਜੋ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ृਙ੍ਗੇष੍ਵਥ ਪੌਰਨਾਰ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਪੁष੍ਪਫਲਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕਰੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਰੇਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਯਥਾ ਭਵਸ੍ਯ
ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਫੁੱਲ, ਫਲ ਤੇ ਚਾਵਲ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰਿ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਭ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਵ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਦਾਘੂਰ੍ਣਿਤਲੋਚਨਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਮਦ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।