ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਤृਤੀਯੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਥਕੇ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ ਪਞ੍ਚਮੇ ਤੁ ਭੂਤਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਤੀਜੇ ਵਿੱਚ ਚੌਵੀ, ਚੌਥੇ ਵਿੱਚ ਬਤੀ, ਪੰਜਵੇਂ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ, ਅਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧੋ ਰਸਸ੍ ਤਥਾ ਰੂਪਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮष੍ਟਧਾ ਸਿਦ੍ਧਂ ਪਞ੍ਚਮੇ ਤਚ੍ਛਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਸੁਗੰਧ, ਸੁਆਦ, ਰੂਪ, ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਛੂਹ — ਹਰ ਇੱਕ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਪੰਜਵੇਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੌ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ।
ਤਥਾष੍ਟਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਚ੍ ਚ षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਥੈਵ ਚ ਚਤੁਃषष੍ਟਿਗੁਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਲਭਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਠਤਾਲੀ, ਫਿਰ ਛਪੰਜ, ਅਤੇ ਚੌਂਹਠ ਗੁਣ ਵਾਲੀ ਬ੍ਰਹਮਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਔਪਸਰ੍ਗਿਕਮ੍ ਆ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭੁਵਨੇषੁ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਲੋਕੇष੍ਵਾਲੋਕ੍ਯ ਯੋਗੇਨ ਯੋਗਵਿਤ੍ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯੋਗ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥੂਲਤਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਤਾ ਬਾਲ੍ਯਂ ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਯਂ ਯੌਵਨਂ ਤਥਾ ਨਾਨਾਜਾਤਿਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ ਦੇਹਧਾਰਣਮ੍
ਭਾਰੀ, ਛੋਟਾ, ਬਚਪਨ, ਬੁਢਾਪਾ, ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ — ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਂਸ਼ਂ ਵਿਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਰਭਿਰ੍ ਗਨ੍ਧਸਂਯੁਤਃ ਏਤਦष੍ਟਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਮਹਤ੍
ਧਰਤੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਦਾ ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅੱਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਲੇ ਨਿਵਸਨਂ ਯਦ੍ਵਦ੍ ਭੂਮ੍ਯਾਮਿਵ ਵਿਨਿਰ੍ਗਮਃ ਇਚ੍ਛੇਚ੍ਛਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪਾਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮਪਿ ਨਾਤੁਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਕਲ ਆਉਣਾ, ਤਿਵੇਂ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਪੀੜ ਦੇ।
ਯਤ੍ਰੇਚ੍ਛਤਿ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਜਲਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਯਦ੍ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਸਮਾਦਾਯ ਭੋਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਕਾਮਤਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਥੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਉਹ ਲੈਣ ਅਤੇ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦ੍ਰਸਾਨ੍ਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਦੇਹਧਾਰਣਮ੍ ਭਾਣ੍ਡਂ ਵਿਨਾਥ ਹਸ੍ਤੇਨ ਜਲਪਿਣ੍ਡਸ੍ਯ ਧਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਦੇਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਗੋਲੀ ਫੜੀ ਹੋਵੇ।
ਅਵ੍ਰਣਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਏਤਤ੍ षੋਡਸ਼ਕਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਆਪ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਹ ਦੀ ਅਖੰਡਤਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਉੱਤਮ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੇਹਾਦਗ੍ਨਿਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਤਤ੍ਤਾਪਭਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਲੋਕਂ ਦਗ੍ਧਮਪੀਹਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਦਗ੍ਧਂ ਸ੍ਵਵਿਧਾਨਤਃ
ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਣੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਜਲਣ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੇਕਰ ਦੁਨੀਆ ਸੜ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਅਸੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਹੁਤਵਹਂ ਚਾਧਾਯ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਨਿਗ੍ਰਹਣਂ ਹਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਚਾਗਮਃ
ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਅੱਗ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਸਕਾਮਤਃ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਰੂਪਵਿਨਿष੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਵਿਨਾ ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਭਸਮ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਜ ਦੋ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਾਤ੍ਮਕਂ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ ਤੈਜਸਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਮਨੋਗਤਿਤ੍ਵਂ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਨਿਵਸਨਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਚੌਵੀ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੀ ਤੈਜਸ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਇਹ ਭੂਤਾਂ ਵਿਚ ਮਨ ਦੀ ਚਲਣ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਵਸਣ ਹੈ।
ਪਰ੍ਵਤਾਦਿਮਹਾਭਾਰਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨੋਦ੍ਵਹਨਂ ਪੁਨਃ ਲਘੁਤ੍ਵਂ ਚ ਗੁਰੁਤ੍ਵਂ ਚ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਵਾਯੁਧਾਰਣਮ੍
ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣਾ, ਹਲਕਾਪਣ ਅਤੇ ਭਾਰੀਪਣ, ਇਹ ਸਭ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰਨਿਘਾਤੇਨ ਭੂਮੇਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਂਪਨਮ੍ ਏਕੇਨ ਦੇਹਨਿष੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਵਾਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਬੁਧੈਃ
ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਕੰਪਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਕ ਨਾਲ ਦੇਹ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਇੂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਛਾਯਾਵਿਹੀਨਨਿष੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਗਮਨਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਛਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਬਣਾਉਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ।
ਦੂਰੇ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਗ੍ਰਹਣਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਬ੍ਦਾਵਗਾਹਨਮ੍ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਲਿਙ੍ਗਗ੍ਰਹਣਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਦੂਰੋਂ ਧੁਨੀ ਸੁਣਨਾ, ਸਭ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਣਾ, ਸੁਖਮ ਲਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਕੜਨਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਏਤੈਰੁਕ੍ਤਃ ਪੁਰਾਤਨਃ ਯਥਾਕਾਮੋਪਲਬ੍ਧਿਸ਼੍ ਚ ਯਥਾਕਾਮਵਿਨਿਰ੍ਗਮਃ
ਇਹ ਇੰਦ੍ਰਾ-ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਤਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਾ ਹੋਣਾ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਭਿਭਵਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਕਾਮਾਨੁਰੂਪਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਵਸ਼ਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸਭ ਥਾਂ ਤੇ ਵਸ਼ਤਾ, ਸਭ ਗੁਪਤਾਂ ਦਾ ਪਰਗਟ ਹੋਣਾ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਚਨਾ, ਵਸ਼ਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਰੂਪ।
ਸਂਸਾਰਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਮਾਨਸਂ ਗੁਣਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਛੇਦਨਂ ਤਾਡਨਂ ਬਨ੍ਧਂ ਸਂਸਾਰਪਰਿਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਮਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ, ਕੱਟਣਾ, ਮਾਰਨਾ, ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਦਲਾਵ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਪ੍ਰਸਾਦਸ਼੍ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲਜਯਸ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਆਹਙ੍ਕਾਰਿਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ; ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ-ਸਮਾਨ ਉੱਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ।
ਅਕਾਰਣਜਗਤ੍ਸृष੍ਟਿਸ੍ ਤਥਾਨੁਗ੍ਰਹ ਏਵ ਚ ਪ੍ਰਲਯਸ਼੍ਚਾਧਿਕਾਰਸ਼੍ ਚ ਲੋਕਵृਤ੍ਤਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਵਿਨਾਸ਼, ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ।
ਅਸਾਦृਸ਼੍ਯਮਿਦਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਚ ਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਵਿਲੱਖਣ ਪਰਗਟਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਚਨਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਤਾਪਣ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਏਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਦ੍ਗੁਣਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵੇਤ੍ਤੁਮਨ੍ਯੈਰ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੱਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ, ਮੁੱਖ ਵੈਸ਼ਣਵ ਪਦ; ਇਸ ਦੇ ਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਪਰਂ ਸ਼ੈਵਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਨਾਵਗਮ੍ਯਤੇ ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਗੁਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਕੋ ਜਾਨੀਯਾਚ੍ਛਿਵਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ; ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨੇ ਸਿਦ੍ਧਯਸ਼੍ਚੈਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਉਪਸਰ੍ਗਾਸ਼੍ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਨਿਰੋਦ੍ਧਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਣ ਪਰੇਣ ਤੁ
ਇਹ ਜੋ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉੱਚ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ਾਤਿਸ਼ਯਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿषਯੇषੁ ਭਯੇषੁ ਚ ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਰਕ੍ਤ ਇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਜਾਂ ਡਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਰਾਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਤृष੍ਣ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੇ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗੁਣਵੈਤृष੍ਣ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਣੈਵ ਸਂਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਯਸ਼੍ਚੌਪਸਰ੍ਗਿਕਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਹੀ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਛੱਡਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਔਪਸਰ੍ਗਿਕਮ੍ ਆ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੁਵਨੇषੁ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਨਿਰੁਧ੍ਯੈਵ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ, ਛੱਡ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਕੁਝ ਰੋਕ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।