ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦੈਵਿਕਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਅਦ੍ਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪੂਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਫਲ ਹੋਣ।
ਜਨ੍ਤੁਭਿਰ੍ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾ ਹ੍ਯਾਪਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਤੁ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਕਲਂ ਚਾਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਪੂਤਾਭਿਸ਼੍ਚਿਰਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਜੰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖਮ ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜਨੇ ਤਥਾ ਨॄਣਾਂ ਮਾਰ੍ਜਨੇ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਅਗ੍ਨੌ ਕਣ੍ਡਨਕੇ ਚੈਵ ਪੇषਣੇ ਤੋਯਸਂਗ੍ਰਹੇ
ਝਾੜੂ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਪੀਸਣ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ —
ਹਿਂਸਾ ਸਦਾ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿਂਸਾਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਅਹਿਂਸੇਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਤਦ੍ਦਾਨਮਭਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਪਰਿਹਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹਿਂਸਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਦਾਹਿਂਸਕਂ ਨਰਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਾਨੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿਂਸਕਂ ਬਾਧਯਨ੍ਤਿ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਖਿਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਵੇਦਪਾਰਗੇ
ਸਭ ਜੀਵ ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਾਨੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਲਭਤੇ ऽਹਿਂਸਕੋ ਨਰਃ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਾਃ
ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਫਲ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਯਾਦਰ੍ਸ਼ਿਤਪਨ੍ਥਾਨੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਚ ਸ੍ਵਾਮਿਵਤ੍ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਬਹੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਵਾਰਿਣਾ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ — ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਮਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਪਨਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਖਿਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ ਨਿਹਤ੍ਯੈਕਮ੍ ਅਪਿ ਤਤ੍ਸਕਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪਹਿਂਸਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਪਸ਼ੁਹਿਂਸਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਦੁष੍ਟਸ਼ਾਸਨਮ੍ ਵਿਹਿਤਾਵਿਹਿਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਯਜਨ ਲਈ ਪਸ਼ੂ ਹਾਨੀ, ਤੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ — ਇਹ ਨਿਯਮ ਹਨ; ਜੋਗੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਜਾਂ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ।
ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਨਿषੇਵਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ। ਸਭ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਰਤਾ ਅਪਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਅਤ੍ਰੇਸ਼੍ ਚ ਕੁਲਸਂਭਵਾਃ
ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ; ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਪਾਪਮ੍ ਆਤ੍ਰੇਯੀਂ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਰਤਾ ਅਪਿ
ਅਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਹੈ; ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਨ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਰਤਾ ਅਪਿ
ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੱਲੋਂ ਯਜਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ।
ਮਲਿਨਾ ਰੂਪਵਤ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਵਿਰੂਪਾ ਮਲਿਨਾਂਬਰਾਃ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸਦਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੈਃ ਸ਼ਿਵਵਚ੍ਛਙ੍ਕਯਾ ਤਥਾ
ਭਾਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਸੁੰਦਰ, ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਮਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ।
ਵੇਦਬਾਹ੍ਯਵ੍ਰਤਾਚਾਰਾਃ ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ ਪਾषਣ੍ਡਿਨ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾ ਨ ਸਂਭਾष੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਜੋ ਵੇਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਸ਼ੰਡੀਆਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਨ ਸ੍ਪृष੍ਟਵ੍ਯਾ ਨ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਨੁਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਤਥਾਪਿ ਤੇਨ ਵਧ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਨृਪੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਜਨ੍ਤੁਭਿਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਜਾਂ ਵੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਵਾਪਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਤਾਂ ਸਕृਦਹੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤਿ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਦਯਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨਾ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵੇ ਪਰਮਕਾਰਣੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਭਕ੍ਤਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਭਾਗ੍ਯਵਨ੍ਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨਿਹੈਵ ਤੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਇਹ ਲੋਕ ਇਥੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਦਾਰੇषੁ ਗृਹੇषੁ ਨॄਣਾਂ ਭਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਚਿਤ੍ਤਮਥਾਦਿਦੇਵੇ ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਯਤਿਤਾਪਸਾਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਨ ਦੂਰਃ ਪਰਮੇਸ਼ਲੋਕਃ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਭਕਤੀ ਵੱਲ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—even ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਰਮ ਦੇਵ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਤੇ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਲੋਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਕਥਂ ਪੂਜ੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੈਰ੍ਮਨ੍ਦੈਰ੍ਮਹਾਮਤੇ ਕਲ੍ਪਾਯੁषੈਰ੍ ਅਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੈਰ੍ ਅਲ੍ਪਸਤ੍ਤ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਕਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਥੋੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਥੋੜੀ ਸਤਤਾ ਵਾਲੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਸਂਵਤ੍ਸਰਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਤਪਸਾ ਪੂਜ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਥਂ ਦੇਵਂ ਯਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਕਥਿਤਂ ਤਥ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਰ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਤਥਾਪਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸਂਭਾष੍ਯ ਏਵ ਚ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਪਰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਂਗਾਚ੍ਚੈਵ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨੈਰਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਭਾਵਾਨੁਰੂਪਫਲਦੋ ਭਗਵਾਨਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਭਾਵੇਂ ਭਕਤੀ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਵੀ, ਜੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਃ ਪੂਜਯਨ੍ਯਾਤਿ ਪੈਸ਼ਾਚਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ ਮੂਢਧੀਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਨੀਚ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ੀ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਯਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੁਰ੍ਜਨਃ ਗਾਨਸ਼ੀਲਸ਼੍ ਚ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਨृਤ੍ਯਸ਼ੀਲਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਿਧ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਗਾਉਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂਧਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ, ਤੇ ਨੱਚਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਹੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।