ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਚਤੁष੍ਕੋਣਂ ਤੁ ਵਾ ਚੂਰ੍ਣੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦਿਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਜੇ ਕੋਈ ਚੌਕੋਣੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਜਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਤੁ ਗਰ੍ਭਗृਹਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਕृਦਾਲਿਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ ਚਨ੍ਦਨਾਦ੍ਯੈਃ ਸਕਰ੍ਪੂਰੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਰਭਗ੍ਰਿਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲਗਾ ਕੇ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਕੀਰ੍ਯ ਗਨ੍ਧਕੁਸੁਮੈਰ੍ ਧੂਪੈਰ੍ਧੂਪ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧੈਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਦ੍ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ ਛਿੜਕ ਕੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਧੂਪ ਚੜਾ ਕੇ, ਈਸ਼ਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਨਰਃ ਸ੍ਵਦੇਹਗਨ੍ਧਕੁਸੁਮੈਃ ਪੂਰਯਞ੍ਛਿਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍

ਉਥੇ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਪੂਜਿਤਃ ਕ੍ਰਮਾਦਾਗਤ੍ਯ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍

ਫਿਰ ਗਾਂਧਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਲੜੀਵਾਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਆਦਿਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਲਯਸ੍ਥਿਤਿਕਾਰਕਃ ਸਰ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਭੁਵਨਾਧੀਸ਼ਃ ਸ਼ਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵਬ੍ਰਹ੍ਮਾਮृਤਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍

ਆਦਿ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ, ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਭੁਵਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਸ਼ਰਵ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ-ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੀ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਨ ਹੈ।

ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਦਾ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਸਦਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਨਿਤ, ਅਕਲਪਨੀਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਤੋਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚੈਵੋਪਲੇਪਨਮ੍ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰਿष੍ਯਤੇ

ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ; ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।

ਆਪਃ ਪੂਤਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤਾਃ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਾਃ ਅਫੇਨਾ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਨਾਦੇਯਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਇਹ ਪਾਣੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਮੁਨੀ ਸ਼ੇਰ, ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦੈਵਿਕਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਅਦ੍ਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪੂਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਯੇ

ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਫਲ ਹੋਣ।

ਜਨ੍ਤੁਭਿਰ੍ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾ ਹ੍ਯਾਪਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਤੁ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਕਲਂ ਚਾਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਪੂਤਾਭਿਸ਼੍ਚਿਰਂ ਲਭੇਤ੍

ਜੋ ਪਾਣੀ ਜੰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖਮ ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸਂਮਾਰ੍ਜਨੇ ਤਥਾ ਨॄਣਾਂ ਮਾਰ੍ਜਨੇ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਅਗ੍ਨੌ ਕਣ੍ਡਨਕੇ ਚੈਵ ਪੇषਣੇ ਤੋਯਸਂਗ੍ਰਹੇ

ਝਾੜੂ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਪੀਸਣ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ —

ਹਿਂਸਾ ਸਦਾ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿਂਸਾਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਅਹਿਂਸੇਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਤਦ੍ਦਾਨਮਭਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਪਰਿਹਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹਿਂਸਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਦਾਹਿਂਸਕਂ ਨਰਮ੍

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਾਨੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿਂਸਕਂ ਬਾਧਯਨ੍ਤਿ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਖਿਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਵੇਦਪਾਰਗੇ

ਸਭ ਜੀਵ ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਾਨੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਲਭਤੇ ऽਹਿਂਸਕੋ ਨਰਃ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਾਃ

ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਫਲ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਦਯਾਦਰ੍ਸ਼ਿਤਪਨ੍ਥਾਨੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਚ ਸ੍ਵਾਮਿਵਤ੍ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਬਹੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ

ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਵਾਰਿਣਾ

ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ — ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕਾਰ੍ਯਮਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਪਨਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਖਿਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ ਨਿਹਤ੍ਯੈਕਮ੍ ਅਪਿ ਤਤ੍ਸਕਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪਹਿਂਸਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।

ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਪਸ਼ੁਹਿਂਸਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਦੁष੍ਟਸ਼ਾਸਨਮ੍ ਵਿਹਿਤਾਵਿਹਿਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍

ਯਜਨ ਲਈ ਪਸ਼ੂ ਹਾਨੀ, ਤੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ — ਇਹ ਨਿਯਮ ਹਨ; ਜੋਗੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਜਾਂ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ।

ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਨਿषੇਵਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ। ਸਭ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਰਤਾ ਅਪਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਅਤ੍ਰੇਸ਼੍ ਚ ਕੁਲਸਂਭਵਾਃ

ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ; ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਪਾਪਮ੍ ਆਤ੍ਰੇਯੀਂ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਰਤਾ ਅਪਿ

ਅਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਹੈ; ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।

ਨ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਰਤਾ ਅਪਿ

ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੱਲੋਂ ਯਜਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ।

ਮਲਿਨਾ ਰੂਪਵਤ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਵਿਰੂਪਾ ਮਲਿਨਾਂਬਰਾਃ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸਦਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੈਃ ਸ਼ਿਵਵਚ੍ਛਙ੍ਕਯਾ ਤਥਾ

ਭਾਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਸੁੰਦਰ, ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਮਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ।

ਵੇਦਬਾਹ੍ਯਵ੍ਰਤਾਚਾਰਾਃ ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ ਪਾषਣ੍ਡਿਨ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾ ਨ ਸਂਭਾष੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ

ਜੋ ਵੇਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਸ਼ੰਡੀਆਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਨ ਸ੍ਪृष੍ਟਵ੍ਯਾ ਨ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਨੁਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਤਥਾਪਿ ਤੇਨ ਵਧ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਨृਪੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਜਨ੍ਤੁਭਿਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਜਾਂ ਵੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।