ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਭੋਜਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਲੋਪਵੀਤਂ ਚ ਕੁਣ੍ਡਲਂ ਚ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍

ਉਥੇ ਪੰਜਾਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਲਾ, ਜਨੇਊ, ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ ਦਿਓ।

ਆਸਨਂ ਚ ਤਥਾ ਦਣ੍ਡਮ੍ ਉष੍ਣੀषਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੇਵ ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਸ਼ਂਭਵੇ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਣ, ਦੰਡ, ਪੱਗ ਅਤੇ ਕਪੜਾ ਵੀ ਦਿਓ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਲਈ।

ਮਹਾਚਰੁਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯੈਵਂ ਕृष੍ਣਂ ਗੋਮਿਥੁਨਂ ਤਥਾ ਅਨ੍ਤੇ ਚ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਦਾਪਯੇਚ੍ਚੂਰ੍ਣਮਣ੍ਡਲਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾ ਚਰੂ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਚੂਰਨ ਮੰਡਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੋ।

ਯਾਗੋਪਯੋਗਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਸ਼ਿਵਾਯ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ਓਙ੍ਕਾਰਾਦ੍ਯਂ ਜਪੇਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਵਰ੍ਣਮ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਯਜਨ ਵਿਚ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਓਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ, ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੜੀਵਾਰ ਜਪਦਾ ਹੈ।

ਏਵਮਾਲਿਖ੍ਯ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਮਣ੍ਡਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ ਤਦ੍ਵਦਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ

ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉੱਚਤਮ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।

ਸਾਙ੍ਗਾਨ੍ ਵੇਦਾਨ੍ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮ੍ ਅਧੀਤ੍ਯ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਟੋਮਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਯੋਤਿਸ਼ਟੋਮ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਲੜੀਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ।

ਤਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ਾਨ੍ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਦਾਰਃ ਸਾਗ੍ਨਿਰੇਵ ਚ

ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਜਿਤ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਸਮੇਤ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਾਦਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਮਧੀਤ੍ਯੈਵ ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ

ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਯੋਗੀ ਯਤ੍ਕਾਮਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਣਮਣ੍ਡਲਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍

ਜੋ ਯੋਗੀ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਮੰਡਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਲਿਪ੍ਯਾਯਤਨਾਗ੍ਰਤਃ ਉਤ੍ਤਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਵਾਪਿ ਪृष੍ਠਤੋ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉੱਤਰ, ਦੱਖਣ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ, ਲਗਾ ਕੇ, ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਚਤੁष੍ਕੋਣਂ ਤੁ ਵਾ ਚੂਰ੍ਣੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦਿਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਜੇ ਕੋਈ ਚੌਕੋਣੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਜਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਤੁ ਗਰ੍ਭਗृਹਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਕृਦਾਲਿਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ ਚਨ੍ਦਨਾਦ੍ਯੈਃ ਸਕਰ੍ਪੂਰੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਰਭਗ੍ਰਿਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲਗਾ ਕੇ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਕੀਰ੍ਯ ਗਨ੍ਧਕੁਸੁਮੈਰ੍ ਧੂਪੈਰ੍ਧੂਪ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧੈਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਦ੍ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ ਛਿੜਕ ਕੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਧੂਪ ਚੜਾ ਕੇ, ਈਸ਼ਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਨਰਃ ਸ੍ਵਦੇਹਗਨ੍ਧਕੁਸੁਮੈਃ ਪੂਰਯਞ੍ਛਿਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍

ਉਥੇ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਪੂਜਿਤਃ ਕ੍ਰਮਾਦਾਗਤ੍ਯ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍

ਫਿਰ ਗਾਂਧਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਲੜੀਵਾਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਆਦਿਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਲਯਸ੍ਥਿਤਿਕਾਰਕਃ ਸਰ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਭੁਵਨਾਧੀਸ਼ਃ ਸ਼ਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵਬ੍ਰਹ੍ਮਾਮृਤਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍

ਆਦਿ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ, ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਭੁਵਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਸ਼ਰਵ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ-ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੀ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਨ ਹੈ।

ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਦਾ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਸਦਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਨਿਤ, ਅਕਲਪਨੀਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਤੋਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚੈਵੋਪਲੇਪਨਮ੍ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰਿष੍ਯਤੇ

ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ; ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।

ਆਪਃ ਪੂਤਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤਾਃ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਾਃ ਅਫੇਨਾ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਨਾਦੇਯਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਇਹ ਪਾਣੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਮੁਨੀ ਸ਼ੇਰ, ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦੈਵਿਕਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਅਦ੍ਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪੂਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਯੇ

ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਫਲ ਹੋਣ।

ਜਨ੍ਤੁਭਿਰ੍ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾ ਹ੍ਯਾਪਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਤੁ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਕਲਂ ਚਾਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਪੂਤਾਭਿਸ਼੍ਚਿਰਂ ਲਭੇਤ੍

ਜੋ ਪਾਣੀ ਜੰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖਮ ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸਂਮਾਰ੍ਜਨੇ ਤਥਾ ਨॄਣਾਂ ਮਾਰ੍ਜਨੇ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਅਗ੍ਨੌ ਕਣ੍ਡਨਕੇ ਚੈਵ ਪੇषਣੇ ਤੋਯਸਂਗ੍ਰਹੇ

ਝਾੜੂ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਪੀਸਣ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ —

ਹਿਂਸਾ ਸਦਾ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿਂਸਾਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਅਹਿਂਸੇਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਤਦ੍ਦਾਨਮਭਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਪਰਿਹਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹਿਂਸਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਦਾਹਿਂਸਕਂ ਨਰਮ੍

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਾਨੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿਂਸਕਂ ਬਾਧਯਨ੍ਤਿ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਖਿਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਵੇਦਪਾਰਗੇ

ਸਭ ਜੀਵ ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਾਨੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਲਭਤੇ ऽਹਿਂਸਕੋ ਨਰਃ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਾਃ

ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਫਲ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਦਯਾਦਰ੍ਸ਼ਿਤਪਨ੍ਥਾਨੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਚ ਸ੍ਵਾਮਿਵਤ੍ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਬਹੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ

ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਵਾਰਿਣਾ

ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ — ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।