ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਤਾਧਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਦਧ੍ਨਾ ਸਹਸ੍ਰਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਧੁਨਾ ਤਚ੍ਛਤਾਧਿਕਮ੍

ਦੂਧ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ; ਮਧ ਨਾਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ।

ਘृਤਸ੍ਨਾਨੇਨ ਚਾਨਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਕਰੇ ਤਚ੍ਛਤਾਧਿਕਮ੍ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮੀਪਸ੍ਥਾਂ ਨਦੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਗਾਹ੍ਯ ਚ

ਘੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅੰਤਹੀਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੱਕਰ ਨਾਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋਰ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਦੇਹਂ ਵਿਹਾਯਾਨ੍ਨਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮੀਪਸ੍ਥਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਃ

ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ।

ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥਾ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੇषੁ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਪੋਖਰ, ਕੂਏਂ ਅਤੇ ਤਲਾਬ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਮਾਨਵਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਮਨੁੱਖ।

ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਕृਨ੍ਨਰਃ

ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ।

ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਅਸ੍ਤਂ ਗਤੇ ਤਥਾ ਚਾਰ੍ਕੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਂ ਪਦਮ੍

ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਾਪਕਞ੍ਚੁਕਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਮਾਨਵਃ ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ ਤ੍ਰਿषਵਣਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇ ਸਕृਨ੍ਨਰਃ

ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਚੋਲਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਪੁਰਾਥ ਸੂਕਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਾਤ੍ਪਥਿ

ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਸੂਰ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ—

ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਵਾਰਮੇਕਂ ਤੁ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇ ऽਵਗਾਹ੍ਯ ਚ ਮृਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍

ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰੋਤਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਯਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਂ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ ਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਧਿਕਾਂ ਗਤਿਮੇਵ ਚ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਚ ਮਹਾਦੇਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਾਨਸੈਰ੍ਵਾਚਿਕੈਃ ਪਾਪੈਃ ਕਾਯਿਕੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਤ੍ਤਰੈਃ ਤਥੋਪਪਾਤਕੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਪੈਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਪਾਤਕੈਃ

ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ, ਵੱਡੇ ਉਲੰਘਣਾਂ, ਅਤੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ—

ਸਂਕ੍ਰਮੇ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਿਙ੍ਗਾਕृਤਿਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਮਾਸੇਨ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਂ ਪਦਮ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਹ ਵਿਚ ਇਸ਼ਾਨ ਦੇਵ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਯਨੇ ਚਾਰ੍ਧਮਾਸੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੋਤ੍ਤਰਾਯਣੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਅੱਧੇ ਮਹੀਨੇ, ਦੱਖਣੀ ਜਾਂ ਉੱਤਰਾਈ ਰਾਹ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵ ਸਮੇਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤ੍ਰਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਸਵ੍ਯਾਪਸਵ੍ਯਨ੍ਯਾਯੇਨ ਮृਦੁਗਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਰਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਸੱਜੇ-ਖੱਬੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ—

ਪਦੇ ਪਦੇ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਵਾਚਾ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਰੌਤਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਹ ਹਰ ਪੈਰ 'ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਸੋ ऽਪਿ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਂ ਪੁਨਰੇਵ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਣ੍ਡਲਕਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਨ੍ਧਗੋਮਯਵਾਰਿਣਾ

ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਗੰਧਤ ਗੋਮੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਜਾਂ ਖੇਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਮਯੈਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣੈਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਮਯੈਸ੍ ਤਥਾ ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ

ਮੁਕਤਿਆਂ, ਨੀਲਮਾਂ, ਲਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ—

ਤਥਾ ਮਾਰਕਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸੌਵਰ੍ਣੈ ਰਾਜਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਤਦ੍ਵਰ੍ਣੈਰ੍ ਲੌਕਿਕੈਸ਼੍ਚੈਵ ਚੂਰ੍ਣੈਰ੍ਵਿਤ੍ਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤੈਃ

ਅਤੇ ਮਾਰਕਟਾਂ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਚੂਰਨ, ਅਤੇ ਆਮ ਚੂਰਨ ਜੋ ਧਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ—

ਆਲਿਖ੍ਯ ਕਮਲਂ ਭਦ੍ਰਂ ਦਸ਼ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਮਾਣਤਃ ਸਕਰ੍ਣਿਕਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਹਾਦੇਵਸਮੀਪਤਃ

ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਦਸ ਹੱਥ ਵੱਡਾ, ਕੇਂਦਰ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁਭ ਕਮਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੋ—

ਤਤ੍ਰਾਵਾਹ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਨਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਪਞ੍ਚਭਿਸ਼੍ਚ ਤਥਾ षਡ੍ਭਿਰ੍ ਅष੍ਟਾਭਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਦਂ ਪਰਮ੍

ਉਥੇ, ਨੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ, ਪੰਜ, ਛੇ ਜਾਂ ਅਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸੱਦ ਕੇ—

ਪੁਨਰष੍ਟਾਭਿਰ੍ ਈਸ਼ਾਨਂ ਦਸ਼ਾਰੇ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ ਤਥਾ ਪੁਨਰ੍ਬਾਹ੍ਯੇ ਚ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ

ਫਿਰ, ਇਸ਼ਾਨ ਲਈ ਅਠ, ਦਸ ਅਰੇ ਲਈ ਦਸ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਵੀ ਦਸ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ—

ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਦਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਸ਼ਾਲਿਪਿष੍ਟਾਦਿਭਿਰ੍ ਵਾਪਿ ਪਦ੍ਮਮਾਲਿਖ੍ਯ ਨਿਰ੍ਧਨਃ

ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਆਟੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਮਲ ਬਣਾਕੇ, ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਵੀ—

ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਮਖਿਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਰਂ ਤਥਾਲਿਖ੍ਯ ਮਣ੍ਡਲਂ ਪਦਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍

ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਅਰੇ ਵਾਲਾ ਮੰਡਲ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਰਤ੍ਨਚੂਰ੍ਣਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣੈਸ੍ ਤਥਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਮੂਰ੍ਤਿਭਿਃ ਮਣ੍ਡਲਸ੍ਯ ਚ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੂਜਯੇਤ੍

ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਚੂਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਮੰਡਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਗ੍ਰਹੈਸ਼੍ ਚ ਸਂਵृਤਂ ਵਾਪਿ ਸੂਰ੍ਯਸਾਯੁਜ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਮ੍ ਅਪ੍ਯਾਰ੍ਥ੍ਯਾਂ षਡਸ੍ਰਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ

ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਘੇਰੇ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਇਕਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਮ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣੀਮ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਂ ਚ ਵਾਮਤਸ਼੍ ਚ ਰਜੋਗੁਣਮ੍

ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮੂਲ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰੱਖੋ; ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸਤਵ ਰੂਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਨੂੰ ਰੱਖੋ।

ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤੁ ਤਮੋਮੂਰ੍ਤਿਂ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵੀਂ ਤਥਾਂਬਿਕਾਮ੍ ਪਞ੍ਚਭੂਤਾਨਿ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਪਞ੍ਚਕਂ ਚੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ

ਅੱਗੇ ਤਮੋ ਰੂਪ, ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇਵੀ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਪੰਜ ਭੂਤ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਰੱਖੋ।