ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ऽਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਚੈਵਾਮਰੇਸ਼੍ਵਰੇ ਵਣੀਸ਼ੈਲਾਕੁਲੇ ਚੈਵ ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਤਾਮ੍

ਪ੍ਰਭਾਸ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਅਵੰਤੀ, ਅਮਰੇਸ਼ਵਰ ਜਾਂ ਵਣੀ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮृਤੋ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਨ ਜਾਤੁ ਜਨ੍ਤੁਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਚ ਕੇਦਾਰੇ ਸਂਗਮੇਸ਼੍ਵਰੇ

ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਮੁੜ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਤ੍ਰਿਵਿਸ਼ਟਪ, ਮੁਕਤ ਕੇਦਾਰ ਜਾਂ ਸੰਗਮੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਵੀ।

ਸ਼ਾਲਙ੍ਕੇ ਵਾ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਵੈ ਜਮ੍ਬੁਕੇਸ਼੍ਵਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੇ ਵਾ ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਭਾਸ੍ਕਰੇਸ਼ੇ ਗੁਹੇਸ਼੍ਵਰੇ

ਸ਼ਾਲੰਕ, ਜੰਬੂਕੇਸ਼ਵਰ, ਸ਼ੁਕਰੇਸ਼ਵਰ, ਗੋਕਰਨ, ਭਾਸਕਰੇਸ਼, ਜਾਂ ਗੁਹੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੇ ਨਨ੍ਦੀਸ਼ੇ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਨਿਯਮੈਃ ਸ਼ੋष੍ਯ ਯੋ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਤੁ

ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਜਾਂ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਤਾਂ ਯੋਗੀ ਮਾਨੁषੇ ਦੈਵਿਕੇ ऽਪਿ ਵਾ ਆਰ੍षੇ ਵਾਪਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੇ ऽਪਿ ਵਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯੋਗੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਜਾਂ ਸਵਯੰਭੂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਵਯਂਭੂਤੇ ਤਥਾ ਦੇਵੇ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਆਧਾਯਾਗ੍ਨਿਂ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸਵਯੰਭੂ ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ।

ਸ੍ਵਦੇਹਪਿਣ੍ਡਂ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਨ੍ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍

ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਹੋ ਸਕੇ, ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਦਦ੍ਵਯਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਸੇਤ੍ਤੁ ਯਃ

ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਗਵਾ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਤਾਂ ਚੈਵ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਤਚ੍ਛਤਾਧਿਕਃ

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਖੇਤਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਲਸ੍ਨਾਨਮਤਃ ਪਰਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਅਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਪਵਿੱਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਤਾਧਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਦਧ੍ਨਾ ਸਹਸ੍ਰਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਧੁਨਾ ਤਚ੍ਛਤਾਧਿਕਮ੍

ਦੂਧ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ; ਮਧ ਨਾਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ।

ਘृਤਸ੍ਨਾਨੇਨ ਚਾਨਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਕਰੇ ਤਚ੍ਛਤਾਧਿਕਮ੍ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮੀਪਸ੍ਥਾਂ ਨਦੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਗਾਹ੍ਯ ਚ

ਘੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅੰਤਹੀਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੱਕਰ ਨਾਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋਰ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਦੇਹਂ ਵਿਹਾਯਾਨ੍ਨਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮੀਪਸ੍ਥਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਃ

ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ।

ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥਾ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੇषੁ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਪੋਖਰ, ਕੂਏਂ ਅਤੇ ਤਲਾਬ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਮਾਨਵਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਮਨੁੱਖ।

ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਕृਨ੍ਨਰਃ

ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ।

ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਅਸ੍ਤਂ ਗਤੇ ਤਥਾ ਚਾਰ੍ਕੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਂ ਪਦਮ੍

ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਾਪਕਞ੍ਚੁਕਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਮਾਨਵਃ ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ ਤ੍ਰਿषਵਣਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇ ਸਕृਨ੍ਨਰਃ

ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਚੋਲਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਪੁਰਾਥ ਸੂਕਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਾਤ੍ਪਥਿ

ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਸੂਰ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ—

ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਵਾਰਮੇਕਂ ਤੁ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇ ऽਵਗਾਹ੍ਯ ਚ ਮृਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍

ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰੋਤਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਯਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਂ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ ਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਧਿਕਾਂ ਗਤਿਮੇਵ ਚ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਚ ਮਹਾਦੇਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਾਨਸੈਰ੍ਵਾਚਿਕੈਃ ਪਾਪੈਃ ਕਾਯਿਕੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਤ੍ਤਰੈਃ ਤਥੋਪਪਾਤਕੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਪੈਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਪਾਤਕੈਃ

ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ, ਵੱਡੇ ਉਲੰਘਣਾਂ, ਅਤੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ—

ਸਂਕ੍ਰਮੇ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਿਙ੍ਗਾਕृਤਿਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਮਾਸੇਨ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਂ ਪਦਮ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਹ ਵਿਚ ਇਸ਼ਾਨ ਦੇਵ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਯਨੇ ਚਾਰ੍ਧਮਾਸੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੋਤ੍ਤਰਾਯਣੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਅੱਧੇ ਮਹੀਨੇ, ਦੱਖਣੀ ਜਾਂ ਉੱਤਰਾਈ ਰਾਹ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵ ਸਮੇਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤ੍ਰਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਸਵ੍ਯਾਪਸਵ੍ਯਨ੍ਯਾਯੇਨ ਮृਦੁਗਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਰਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਸੱਜੇ-ਖੱਬੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ—

ਪਦੇ ਪਦੇ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਵਾਚਾ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਰੌਤਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਹ ਹਰ ਪੈਰ 'ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਸੋ ऽਪਿ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਂ ਪੁਨਰੇਵ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਣ੍ਡਲਕਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਨ੍ਧਗੋਮਯਵਾਰਿਣਾ

ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਗੰਧਤ ਗੋਮੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਜਾਂ ਖੇਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਮਯੈਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣੈਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਮਯੈਸ੍ ਤਥਾ ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ

ਮੁਕਤਿਆਂ, ਨੀਲਮਾਂ, ਲਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ—