ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤਯੇ ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮੰਦਰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਵਧੀਆ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ—

ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਾਦਿਭਿਰ੍ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਨ੍ਯਾ ਮृਦੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ

ਤਾਂ ਸਫਾਈ ਆਦਿ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਰਮ ਤੇ ਬਰੀਕ ਝਾੜੂ ਨਾਲ ਸਫਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਫਲਂ ਮਾਸੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਗਨ੍ਧਗੋਮਯਵਾਰਿਣਾ

ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਚਾਂਦਰਾਯਣ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਗੋਮੈ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਆਲੇਪਨਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਰ੍षਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਲਭੇਤ੍ ਅਰ੍ਧਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਾਤ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਉਹ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕਰਕੇ ਸਾਲਾਨਾ ਚਾਂਦਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅੱਧਾ ਕੋਸਾ ਸ਼ਿਵ ਖੇਤਰ—

ਯਸ੍ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਸ੍ਯ ਮਾਨਂ ਹਿ ਤਥਾ ਬਾਣਸ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤਿਆਗਣ ਵਾਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਵਯੰਭੂ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਦਾ ਮਾਪ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ—

ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੇ ਤਦਰ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਆਰ੍षੇ ਚ ਤਦਰ੍ਧਕਮ੍ ਮਾਨੁषੇ ਚ ਤਦਰ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਸਵਯੰਭੂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਮਾਪ ਹੈ; ਆਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ; ਮਨੁੱਖੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ—ਇਹ ਖੇਤਰ ਦਾ ਮਾਪ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਨ।

ਏਵਂ ਯਤੀਨਾਮਾਵਾਸੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਰੁਦ੍ਰਾਵਤਾਰੇ ਚਾਦ੍ਯਂ ਯਚ੍ ਛਿष੍ਯੇ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਕੇ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਨ, ਯਤੀ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੇਤਰ ਦਾ ਮਾਪ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਰੁਦਰ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ।

ਨਰਾਵਤਾਰੇ ਤਚ੍ਛਿष੍ਯੇ ਤਚ੍ਛਿष੍ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਕੇ ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਚ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਮਨੁੱਖੀ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ; ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼੍ਰੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਹੇ ਦੁਜਨ—

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਛਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤਥਾਪ੍ਯੇਵਮ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ।

ਕੇਦਾਰੇ ਚ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਸਂਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਾਤਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍

ਜੇ ਕੋਈ ਕੇਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਂ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ऽਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਚੈਵਾਮਰੇਸ਼੍ਵਰੇ ਵਣੀਸ਼ੈਲਾਕੁਲੇ ਚੈਵ ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਤਾਮ੍

ਪ੍ਰਭਾਸ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਅਵੰਤੀ, ਅਮਰੇਸ਼ਵਰ ਜਾਂ ਵਣੀ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮृਤੋ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਨ ਜਾਤੁ ਜਨ੍ਤੁਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਚ ਕੇਦਾਰੇ ਸਂਗਮੇਸ਼੍ਵਰੇ

ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਮੁੜ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਤ੍ਰਿਵਿਸ਼ਟਪ, ਮੁਕਤ ਕੇਦਾਰ ਜਾਂ ਸੰਗਮੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਵੀ।

ਸ਼ਾਲਙ੍ਕੇ ਵਾ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਵੈ ਜਮ੍ਬੁਕੇਸ਼੍ਵਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੇ ਵਾ ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਭਾਸ੍ਕਰੇਸ਼ੇ ਗੁਹੇਸ਼੍ਵਰੇ

ਸ਼ਾਲੰਕ, ਜੰਬੂਕੇਸ਼ਵਰ, ਸ਼ੁਕਰੇਸ਼ਵਰ, ਗੋਕਰਨ, ਭਾਸਕਰੇਸ਼, ਜਾਂ ਗੁਹੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੇ ਨਨ੍ਦੀਸ਼ੇ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਨਿਯਮੈਃ ਸ਼ੋष੍ਯ ਯੋ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਤੁ

ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਜਾਂ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਤਾਂ ਯੋਗੀ ਮਾਨੁषੇ ਦੈਵਿਕੇ ऽਪਿ ਵਾ ਆਰ੍षੇ ਵਾਪਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੇ ऽਪਿ ਵਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯੋਗੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਜਾਂ ਸਵਯੰਭੂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਵਯਂਭੂਤੇ ਤਥਾ ਦੇਵੇ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਆਧਾਯਾਗ੍ਨਿਂ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸਵਯੰਭੂ ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ।

ਸ੍ਵਦੇਹਪਿਣ੍ਡਂ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਨ੍ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍

ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਹੋ ਸਕੇ, ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਦਦ੍ਵਯਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਸੇਤ੍ਤੁ ਯਃ

ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਗਵਾ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਤਾਂ ਚੈਵ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਤਚ੍ਛਤਾਧਿਕਃ

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਖੇਤਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਲਸ੍ਨਾਨਮਤਃ ਪਰਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਅਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਪਵਿੱਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਤਾਧਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਦਧ੍ਨਾ ਸਹਸ੍ਰਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਧੁਨਾ ਤਚ੍ਛਤਾਧਿਕਮ੍

ਦੂਧ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ; ਮਧ ਨਾਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ।

ਘृਤਸ੍ਨਾਨੇਨ ਚਾਨਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਕਰੇ ਤਚ੍ਛਤਾਧਿਕਮ੍ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮੀਪਸ੍ਥਾਂ ਨਦੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਗਾਹ੍ਯ ਚ

ਘੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅੰਤਹੀਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੱਕਰ ਨਾਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋਰ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਦੇਹਂ ਵਿਹਾਯਾਨ੍ਨਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮੀਪਸ੍ਥਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਃ

ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ।

ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥਾ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੇषੁ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਪੋਖਰ, ਕੂਏਂ ਅਤੇ ਤਲਾਬ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਮਾਨਵਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਮਨੁੱਖ।

ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਕृਨ੍ਨਰਃ

ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ।

ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਅਸ੍ਤਂ ਗਤੇ ਤਥਾ ਚਾਰ੍ਕੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਂ ਪਦਮ੍

ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਾਪਕਞ੍ਚੁਕਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਮਾਨਵਃ ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ ਤ੍ਰਿषਵਣਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਤੀਰ੍ਥੇ ਸਕृਨ੍ਨਰਃ

ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਚੋਲਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਪੁਰਾਥ ਸੂਕਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਾਤ੍ਪਥਿ

ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਸੂਰ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ—