ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵृषਸਂਯੁਤੈਃ

ਜੋ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ।

ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਚਾਰਿਤਂ ਰੁਦ੍ਰੈਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ

ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਰੁਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਵਿषਯਾਨ੍ ਵਿषਵਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਹੇਮ੍ਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਰਤ੍ਨਸ਼ੋਭਿਤਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਦ੍ਰਾਵਿਡਂ ਨਾਗਰਂ ਵਾਪਿ ਕੇਸਰਂ ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ ਕੂਟਂ ਵਾ ਮਣ੍ਡਪਂ ਵਾਪਿ ਸਮਂ ਵਾ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਏਵ ਚ

ਚਾਹੇ ਉਹ ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਨਾਗਰ, ਕੇਸਰਾ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਮੀਨਾਰ, ਮੰਡਪ, ਚੌਕਾ ਜਾਂ ਲੰਬਾ ਹੋਵੇ—

ਨ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਤਯੁਗੈਰਪਿ ਜੀਰ੍ਣਂ ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਵਾਪਿ ਖਣ੍ਡਿਤਂ ਸ੍ਫੁਟਿਤਂ ਤਥਾ

ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਕਈ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਚੀਰ ਜਾਵੇ—

ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸੁਸ਼ੁਭਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਮਣ੍ਡਪਂ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਗੋਪੁਰਂ ਤੁ ਵਾ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮੰਦਰ, ਮੰਡਪ, ਚੌਕ ਜਾਂ ਗੋਪੁਰ ਹੋਵੇ—

ਕਰ੍ਤੁਰਪ੍ਯਧਿਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਾ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨਰਃ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ

ਉਹ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ ਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਭੋਗਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਪਿ ਰੁਦ੍ਰਾਲਯੇ ਸਕृਤ੍

ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਰੁਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰੇ—

ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਸੁਖਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਮੋਦਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਯਤਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਜੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਪਾਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏ—ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀਓ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਕਾष੍ਠੇष੍ਟਕਾਦਿਭਿਰ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਮੰਦਰ ਲਈ ਲੱਕੜ, ਇੱਟ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀਓ।

ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤਯੇ ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮੰਦਰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਵਧੀਆ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ—

ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਾਦਿਭਿਰ੍ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਨ੍ਯਾ ਮृਦੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ

ਤਾਂ ਸਫਾਈ ਆਦਿ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਰਮ ਤੇ ਬਰੀਕ ਝਾੜੂ ਨਾਲ ਸਫਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਫਲਂ ਮਾਸੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਗਨ੍ਧਗੋਮਯਵਾਰਿਣਾ

ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਚਾਂਦਰਾਯਣ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਗੋਮੈ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਆਲੇਪਨਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਰ੍षਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਲਭੇਤ੍ ਅਰ੍ਧਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਾਤ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਉਹ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕਰਕੇ ਸਾਲਾਨਾ ਚਾਂਦਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅੱਧਾ ਕੋਸਾ ਸ਼ਿਵ ਖੇਤਰ—

ਯਸ੍ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਸ੍ਯ ਮਾਨਂ ਹਿ ਤਥਾ ਬਾਣਸ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤਿਆਗਣ ਵਾਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਵਯੰਭੂ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਦਾ ਮਾਪ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ—

ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੇ ਤਦਰ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਆਰ੍षੇ ਚ ਤਦਰ੍ਧਕਮ੍ ਮਾਨੁषੇ ਚ ਤਦਰ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਸਵਯੰਭੂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਮਾਪ ਹੈ; ਆਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ; ਮਨੁੱਖੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ—ਇਹ ਖੇਤਰ ਦਾ ਮਾਪ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਨ।

ਏਵਂ ਯਤੀਨਾਮਾਵਾਸੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਰੁਦ੍ਰਾਵਤਾਰੇ ਚਾਦ੍ਯਂ ਯਚ੍ ਛਿष੍ਯੇ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਕੇ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਨ, ਯਤੀ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੇਤਰ ਦਾ ਮਾਪ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਰੁਦਰ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ।

ਨਰਾਵਤਾਰੇ ਤਚ੍ਛਿष੍ਯੇ ਤਚ੍ਛਿष੍ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਕੇ ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਚ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਮਨੁੱਖੀ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ; ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼੍ਰੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਹੇ ਦੁਜਨ—

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਛਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤਥਾਪ੍ਯੇਵਮ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ।

ਕੇਦਾਰੇ ਚ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਸਂਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਾਤਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍

ਜੇ ਕੋਈ ਕੇਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਂ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ऽਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਚੈਵਾਮਰੇਸ਼੍ਵਰੇ ਵਣੀਸ਼ੈਲਾਕੁਲੇ ਚੈਵ ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਤਾਮ੍

ਪ੍ਰਭਾਸ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਅਵੰਤੀ, ਅਮਰੇਸ਼ਵਰ ਜਾਂ ਵਣੀ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮृਤੋ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਨ ਜਾਤੁ ਜਨ੍ਤੁਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਚ ਕੇਦਾਰੇ ਸਂਗਮੇਸ਼੍ਵਰੇ

ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਮੁੜ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਤ੍ਰਿਵਿਸ਼ਟਪ, ਮੁਕਤ ਕੇਦਾਰ ਜਾਂ ਸੰਗਮੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਵੀ।

ਸ਼ਾਲਙ੍ਕੇ ਵਾ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਵੈ ਜਮ੍ਬੁਕੇਸ਼੍ਵਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੇ ਵਾ ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਭਾਸ੍ਕਰੇਸ਼ੇ ਗੁਹੇਸ਼੍ਵਰੇ

ਸ਼ਾਲੰਕ, ਜੰਬੂਕੇਸ਼ਵਰ, ਸ਼ੁਕਰੇਸ਼ਵਰ, ਗੋਕਰਨ, ਭਾਸਕਰੇਸ਼, ਜਾਂ ਗੁਹੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੇ ਨਨ੍ਦੀਸ਼ੇ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਨਿਯਮੈਃ ਸ਼ੋष੍ਯ ਯੋ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਤੁ

ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਜਾਂ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਤਾਂ ਯੋਗੀ ਮਾਨੁषੇ ਦੈਵਿਕੇ ऽਪਿ ਵਾ ਆਰ੍षੇ ਵਾਪਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੇ ऽਪਿ ਵਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯੋਗੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਜਾਂ ਸਵਯੰਭੂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਵਯਂਭੂਤੇ ਤਥਾ ਦੇਵੇ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਆਧਾਯਾਗ੍ਨਿਂ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸਵਯੰਭੂ ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ।

ਸ੍ਵਦੇਹਪਿਣ੍ਡਂ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਨ੍ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍

ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਹੋ ਸਕੇ, ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਦਦ੍ਵਯਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਸੇਤ੍ਤੁ ਯਃ

ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਗਵਾ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਤਾਂ ਚੈਵ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਤਚ੍ਛਤਾਧਿਕਃ

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਖੇਤਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਹੈ।