ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਨ੍ਦਰਾਦ੍ਰਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖੈਃ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ ਦੇਵਦਾਨਵਦੁਰ੍ਲਭੈਃ

ਮੰਦਰਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਖੁਲੀਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।

ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ

ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮੇਰੁਨਾਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਸ ਯਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਮਹਾਮਖੈਃ

ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਮੇਰੂ ਨਾਂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।

ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਤਪੋਦਾਨਤੀਰ੍ਥਵੇਦੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਕਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਵਨ੍ਮੋਦਤੇ ਚਿਰਮ੍

ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵਣ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਨਿषਧਂ ਨਾਮ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸੁਧੀਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਵਨ੍ਮੋਦਤੇ ਚਿਰਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਧ ਨਾਂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵਣ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਯਃ ਸ਼ੁਭਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਹਿਮਸ਼ੈਲਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਹਿਮਸ਼ੈਲੋਪਮੈਰ੍ ਯਾਨੈਰ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਜਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿਮਾਸ਼ੈਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਿਮਾਸ਼ੈਲ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੁਭ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।

ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਨੀਲਾਦ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰਾਖ੍ਯਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਯਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍

ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੋ ਨੀਲਾਦ੍ਰਿ-ਚੋਟੀ ਨਾਂ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਂਭਵੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ ਤਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍

ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੁਦਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਲਈ ਬਣਾਉਣ, ਜੋ ਫਲ ਮਰਤਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।

ਹਿਮਸ਼ੈਲੇ ਕृਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ ਤਵੋਦਿਤਮ੍ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਕਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ

ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਿਮਾਸ਼ੈਲ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਮੋਦਤੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੈਲਨਾਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਰੁਦ੍ਰਸਂਮਤਮ੍

ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰੁਦਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਮਹਿੰਦਰ-ਸ਼ੈਲ ਨਾਂ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵृषਸਂਯੁਤੈਃ

ਜੋ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ।

ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਚਾਰਿਤਂ ਰੁਦ੍ਰੈਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ

ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਰੁਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਵਿषਯਾਨ੍ ਵਿषਵਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਹੇਮ੍ਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਰਤ੍ਨਸ਼ੋਭਿਤਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਦ੍ਰਾਵਿਡਂ ਨਾਗਰਂ ਵਾਪਿ ਕੇਸਰਂ ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ ਕੂਟਂ ਵਾ ਮਣ੍ਡਪਂ ਵਾਪਿ ਸਮਂ ਵਾ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਏਵ ਚ

ਚਾਹੇ ਉਹ ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਨਾਗਰ, ਕੇਸਰਾ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਮੀਨਾਰ, ਮੰਡਪ, ਚੌਕਾ ਜਾਂ ਲੰਬਾ ਹੋਵੇ—

ਨ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਤਯੁਗੈਰਪਿ ਜੀਰ੍ਣਂ ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਵਾਪਿ ਖਣ੍ਡਿਤਂ ਸ੍ਫੁਟਿਤਂ ਤਥਾ

ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਕਈ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਚੀਰ ਜਾਵੇ—

ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸੁਸ਼ੁਭਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਮਣ੍ਡਪਂ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਗੋਪੁਰਂ ਤੁ ਵਾ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮੰਦਰ, ਮੰਡਪ, ਚੌਕ ਜਾਂ ਗੋਪੁਰ ਹੋਵੇ—

ਕਰ੍ਤੁਰਪ੍ਯਧਿਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਾ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨਰਃ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ

ਉਹ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ ਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਭੋਗਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਪਿ ਰੁਦ੍ਰਾਲਯੇ ਸਕृਤ੍

ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਰੁਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰੇ—

ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਸੁਖਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਮੋਦਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਯਤਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਜੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਪਾਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏ—ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀਓ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਕਾष੍ਠੇष੍ਟਕਾਦਿਭਿਰ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਮੰਦਰ ਲਈ ਲੱਕੜ, ਇੱਟ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀਓ।

ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤਯੇ ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮੰਦਰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਵਧੀਆ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ—

ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਾਦਿਭਿਰ੍ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਨ੍ਯਾ ਮृਦੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ

ਤਾਂ ਸਫਾਈ ਆਦਿ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਰਮ ਤੇ ਬਰੀਕ ਝਾੜੂ ਨਾਲ ਸਫਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਫਲਂ ਮਾਸੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਗਨ੍ਧਗੋਮਯਵਾਰਿਣਾ

ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਚਾਂਦਰਾਯਣ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਗੋਮੈ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਆਲੇਪਨਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਰ੍षਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਲਭੇਤ੍ ਅਰ੍ਧਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਾਤ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਉਹ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕਰਕੇ ਸਾਲਾਨਾ ਚਾਂਦਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅੱਧਾ ਕੋਸਾ ਸ਼ਿਵ ਖੇਤਰ—

ਯਸ੍ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਸ੍ਯ ਮਾਨਂ ਹਿ ਤਥਾ ਬਾਣਸ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤਿਆਗਣ ਵਾਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਵਯੰਭੂ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਦਾ ਮਾਪ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ—

ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੇ ਤਦਰ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਆਰ੍षੇ ਚ ਤਦਰ੍ਧਕਮ੍ ਮਾਨੁषੇ ਚ ਤਦਰ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਸਵਯੰਭੂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਮਾਪ ਹੈ; ਆਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ; ਮਨੁੱਖੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ—ਇਹ ਖੇਤਰ ਦਾ ਮਾਪ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਨ।

ਏਵਂ ਯਤੀਨਾਮਾਵਾਸੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਰੁਦ੍ਰਾਵਤਾਰੇ ਚਾਦ੍ਯਂ ਯਚ੍ ਛਿष੍ਯੇ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਕੇ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਨ, ਯਤੀ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੇਤਰ ਦਾ ਮਾਪ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਰੁਦਰ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ।

ਨਰਾਵਤਾਰੇ ਤਚ੍ਛਿष੍ਯੇ ਤਚ੍ਛਿष੍ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਕੇ ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਚ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਮਨੁੱਖੀ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ; ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼੍ਰੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਹੇ ਦੁਜਨ—

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਛਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤਥਾਪ੍ਯੇਵਮ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ।