ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ

ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਲਿਙ੍ਗਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥਾਪਨਮੇਵ ਚ ਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਚੈਵ ਭੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਵ ਮੁਖਾਦਿਹ

ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਪੁੰਨ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਤੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਦ, ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਥੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।

ਮृਦਾਦਿਰਤ੍ਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤੈਰ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮ੍ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ ਤਤ੍ਫਲਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ

ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰਤਨਾਂ ਤੱਕ, ਜਿਹੜੇ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਤੂੰ ਦੱਸ।

ਯਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਗृਹਾਦਿਭਿਃ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ ਨ ਚ ਤਸ੍ਯ ਗृਹੈਸ੍ਤੁ ਕਿਮ੍

ਜੇਕਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਐਸੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?

ਤਥਾਪਿ ਭਕ੍ਤਾਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵੇष੍ਟਲੋष੍ਟੈਰਪਿ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮ੍ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਂ ਹਿ ਵਿਮਾਨਵਰ੍ਯਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵਵਨ੍ਦਿਤਸ੍ਯ

ਫਿਰ ਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਭਗਤ, ਜੇ ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਇੱਟਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਣਾਉਣ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਗृਹਂ ਚ ਤਾਦृਗ੍ਵਿਧਮਸ੍ਯ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ

ਅਤੇ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਘਰ, ਜੇ ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮ੍ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ

ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ।

ਕੇਸਰਂ ਨਾਗਰਂ ਵਾਪਿ ਦ੍ਰਾਵਿਡਂ ਵਾ ਤਥਾਪਰਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਾਲਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ

ਕੇਸਰਾ, ਨਗਰਾ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਰੁਦਰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕੈਲਾਸਾਖ੍ਯਂ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ ਮੋਦਤੇ ਸੁਖੀ

ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਕੈਲਾਸ ਨਾਂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੈਲਾਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਮਨ੍ਦਰਂ ਵਾ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ਼ਿਵਾਯ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਉਤ੍ਤਮਾਧਮਮਧ੍ਯਮਮ੍

ਜਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਮੰਦਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਮੁਤਾਬਕ — ਚੰਗਾ, ਮਾੜਾ ਜਾਂ ਮਧਯਮ — ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਮਨ੍ਦਰਾਦ੍ਰਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖੈਃ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ ਦੇਵਦਾਨਵਦੁਰ੍ਲਭੈਃ

ਮੰਦਰਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਖੁਲੀਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।

ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ

ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮੇਰੁਨਾਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਸ ਯਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਮਹਾਮਖੈਃ

ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਮੇਰੂ ਨਾਂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।

ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਤਪੋਦਾਨਤੀਰ੍ਥਵੇਦੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਕਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਵਨ੍ਮੋਦਤੇ ਚਿਰਮ੍

ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵਣ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਨਿषਧਂ ਨਾਮ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸੁਧੀਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਵਨ੍ਮੋਦਤੇ ਚਿਰਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਧ ਨਾਂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵਣ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਯਃ ਸ਼ੁਭਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਹਿਮਸ਼ੈਲਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਹਿਮਸ਼ੈਲੋਪਮੈਰ੍ ਯਾਨੈਰ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਜਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿਮਾਸ਼ੈਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਿਮਾਸ਼ੈਲ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੁਭ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।

ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਨੀਲਾਦ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰਾਖ੍ਯਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਯਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍

ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੋ ਨੀਲਾਦ੍ਰਿ-ਚੋਟੀ ਨਾਂ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਂਭਵੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ ਤਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍

ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੁਦਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਲਈ ਬਣਾਉਣ, ਜੋ ਫਲ ਮਰਤਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।

ਹਿਮਸ਼ੈਲੇ ਕृਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ ਤਵੋਦਿਤਮ੍ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਕਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ

ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਿਮਾਸ਼ੈਲ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਮੋਦਤੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੈਲਨਾਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਰੁਦ੍ਰਸਂਮਤਮ੍

ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰੁਦਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਮਹਿੰਦਰ-ਸ਼ੈਲ ਨਾਂ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵृषਸਂਯੁਤੈਃ

ਜੋ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ।

ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਚਾਰਿਤਂ ਰੁਦ੍ਰੈਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ

ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਰੁਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਵਿषਯਾਨ੍ ਵਿषਵਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਹੇਮ੍ਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਰਤ੍ਨਸ਼ੋਭਿਤਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਦ੍ਰਾਵਿਡਂ ਨਾਗਰਂ ਵਾਪਿ ਕੇਸਰਂ ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ ਕੂਟਂ ਵਾ ਮਣ੍ਡਪਂ ਵਾਪਿ ਸਮਂ ਵਾ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਏਵ ਚ

ਚਾਹੇ ਉਹ ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਨਾਗਰ, ਕੇਸਰਾ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਮੀਨਾਰ, ਮੰਡਪ, ਚੌਕਾ ਜਾਂ ਲੰਬਾ ਹੋਵੇ—

ਨ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਤਯੁਗੈਰਪਿ ਜੀਰ੍ਣਂ ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਵਾਪਿ ਖਣ੍ਡਿਤਂ ਸ੍ਫੁਟਿਤਂ ਤਥਾ

ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਕਈ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਚੀਰ ਜਾਵੇ—

ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸੁਸ਼ੁਭਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਮਣ੍ਡਪਂ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਗੋਪੁਰਂ ਤੁ ਵਾ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮੰਦਰ, ਮੰਡਪ, ਚੌਕ ਜਾਂ ਗੋਪੁਰ ਹੋਵੇ—

ਕਰ੍ਤੁਰਪ੍ਯਧਿਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਾ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨਰਃ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ

ਉਹ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ ਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਭੋਗਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਪਿ ਰੁਦ੍ਰਾਲਯੇ ਸਕृਤ੍

ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਰੁਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰੇ—

ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਸੁਖਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਮੋਦਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਯਤਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਜੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਪਾਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏ—ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀਓ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—