ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਕਪਾਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰਮ੍ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਲੇਵਰਂ ਚੈਵ ਬਿਭ੍ਰਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਵਾਮ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਵਰ ਹੈ; ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਵਸਾਗਰਾਤ੍ ਓਂਨਮੋ ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਯ ਇਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਰਾष੍ਟਕਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਭਵਸਾਗਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; 'ਓਮ ਨਮੋ ਨੀਲਕੰਠਾਯ'—ਇਹ ਅਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਾਹ ਸਕृਦ੍ਵਾ ਯਃ ਪਾਤਕੈਃ ਸ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਜੋ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਜਾਲਨ੍ਧਰਾਨ੍ਤਕਂ ਦੇਵਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਧਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਲੰਧਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭੂ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤਂ ਜਲਂਧਰਮ੍ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਲੰਧਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਪ੍ਰਦਂ ਦੇਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਰ੍ਚਮਾਨੇਨ ਦੇਵੇਨ ਚਾਰ੍ਚਿਤਂ ਨੇਤ੍ਰਪੂਜਯਾ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਭਗਤ ਵਲੋਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਤਿष੍ਠਤੋ ऽਥ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚਰਣਾਂਬੁਜਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਕੁੰਭ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ।
ਵਾਮੇਤਰਂ ਸੁਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਮੇ ਚਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਚਾਦ੍ਰਿਜਾਮ੍ ਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰੇ ਕੂਰ੍ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕृਤਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਕੋਹਣੀ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਕੰਗਣ ਵਾਂਗ ਪਾ ਕੇ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਨ੍ਧਕਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸੋਮਂ ਸੋਮਾਰ੍ਧਭੂषਣਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧਨੁ ਤੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਰਥੇ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵਂ ਚਤੁਰਾਨਨਸਾਰਥਿਮ੍ ਤਦਾਕਾਰਤਯਾ ਸੋ ऽਪਿ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਸੁਖੀ
ਰਥ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰਥੀ, ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ ਯਾਵਦ੍ ਇਚ੍ਛਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ,
ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਚਾਰਿਤਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਧਰਂ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮੇਵ ਚ
ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚੰਦ ਸ਼ੀਖਰ ਵਾਲਾ ਵੀ।
ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਹਿਤਂ ਚੈਵ ਵਾਮੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ऽਂਬਿਕਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਵਿਨਾਯਕਂ ਤਥਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦ, ਜੇਠਾ, ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਦੁਰਗਾ।
ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਚ ਤਥਾ ਸੋਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀਂ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ਕੌਮਾਰੀਂ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਦੇਵੀਂ ਵਾਰਾਹੀਂ ਵਰਦਾਂ ਤਥਾ
ਭਾਸਕਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਕੌਮਾਰੀ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ, ਦੇਵੀ, ਵਾਰਾਹੀ ਤੇ ਵਰਦਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਂ ਚੈਵ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਵਿਘ੍ਨੇਸ਼ੇਨ ਚ ਯੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇੰਦਰਾਣੀ ਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ, ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਘਨੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿਂ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਂਵृਤਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਲਿੰਗ ਰੂਪ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੋ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੰਦ ਸ਼ੀਖਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ।
ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਥਾ ਲਿਙ੍ਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਹਂਸਰੂਪਿਣਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਰਾਹਰੂਪੇਣ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯਾਧਸ੍ਤ੍ਵਧੋਮੁਖਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਬਣਾਉਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੰਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਸ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਲਿਙ੍ਗਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਮਹਾਮ੍ਭਸਿ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲਿੰਗ, ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਂਰਕ੍ਸ਼ਕਂ ਦੇਵਂ ਤਥਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਖੇਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਸ਼ੁਪਤੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਲਿਙ੍ਗਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥਾਪਨਮੇਵ ਚ ਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਚੈਵ ਭੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਵ ਮੁਖਾਦਿਹ
ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਪੁੰਨ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਤੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਦ, ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਥੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਮृਦਾਦਿਰਤ੍ਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤੈਰ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮ੍ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ ਤਤ੍ਫਲਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰਤਨਾਂ ਤੱਕ, ਜਿਹੜੇ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਤੂੰ ਦੱਸ।
ਯਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਗृਹਾਦਿਭਿਃ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ ਨ ਚ ਤਸ੍ਯ ਗृਹੈਸ੍ਤੁ ਕਿਮ੍
ਜੇਕਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਪਤਨੀ, ਘਰ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਐਸੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਤਥਾਪਿ ਭਕ੍ਤਾਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵੇष੍ਟਲੋष੍ਟੈਰਪਿ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮ੍ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਂ ਹਿ ਵਿਮਾਨਵਰ੍ਯਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵਵਨ੍ਦਿਤਸ੍ਯ
ਫਿਰ ਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਭਗਤ, ਜੇ ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਇੱਟਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਣਾਉਣ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗृਹਂ ਚ ਤਾਦृਗ੍ਵਿਧਮਸ੍ਯ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ
ਅਤੇ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਘਰ, ਜੇ ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮ੍ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ।
ਕੇਸਰਂ ਨਾਗਰਂ ਵਾਪਿ ਦ੍ਰਾਵਿਡਂ ਵਾ ਤਥਾਪਰਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਾਲਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਕੇਸਰਾ, ਨਗਰਾ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਰੁਦਰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੈਲਾਸਾਖ੍ਯਂ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ ਮੋਦਤੇ ਸੁਖੀ
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਕੈਲਾਸ ਨਾਂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੈਲਾਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।