ਕਣ੍ਠਾਤ੍ਸੋਮਂ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭ੍ਰੂਮਧ੍ਯਾਨ੍ਮਸ੍ਤਕਾਦ੍ਦਿਵਮ੍ ਸृष੍ਟੈਵਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਗਲੇ ਤੋਂ ਸੋਮ, ਭ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਆਪ, ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਸਿੱਧੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਗਂ ਦੇਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਧਾਨਤਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਪਾਦਂ ਸਪ੍ਤਹਸ੍ਤਂ ਚ ਚਤੁਃਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਦ੍ਵਿਸ਼ੀਰ੍षਕਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ਮੀਸ਼ਾਨਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ, ਸੱਤ ਹੱਥਾਂ, ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਖੀ ਨਰਃ ਕ੍ਰਮਾਦਾਗਤ੍ਯ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਨ੍ਤਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ, ਲੱਖਾਂ कल्पਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡੀਆਂ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨੁੱਖ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵृषਾਰੂਢਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸੋਮਂ ਸੋਮਾਰ੍ਧਭੂषਣਮ੍ ਹਯਮੇਧਾਯੁਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਸਃ
ਜੋ ਵੱਛੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਅਰਧ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਞ੍ਚਨੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਵਾਈ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਿਵਯ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਸਹਿਤਂ ਦੇਵਂ ਸਾਮ੍ਬਂ ਸਰ੍ਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਦ੍ਵੈ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਨੰਦੀ, ਅੰਬਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ ਵृषਸਂਯੁਤੈਃ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ ਦੇਵਦਾਨਵਦੁਰ੍ਲਭੈਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ—
ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਪ੍ਸਰਃਸਂਘੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਿਤੈਃ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਚੌਂਫੇਰੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਿਵਯ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਗਣਪਤਿ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ੈਲਜਾਸਹਿਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਚਾਰ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਭृਗ੍ਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ਭੂਤਸਂਘੈਸ਼੍ ਚ ਸਂਵृਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸ਼ੈਲਜਾਸਹਿਤਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ, ਵੱਛਾ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਸਿੱਧਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿष੍ਣੁਸੋਮਾਦ੍ਯੈਃ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ ਮਾਤृਭਿਰ੍ ਮੁਨਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਵृਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੋਮ ਆਦਿ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਦ੍ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਤਪੋਦਾਨਤੀਰ੍ਥਦੇਵੇषੁ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਭ ਯਜਨਾਂ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਂ ਪਦਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਫਲ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣ ਵੱਧ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਪਲਵ ਤੱਕ ਵੱਡੀਆਂ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਸृष੍ਟ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਾਨਵਂ ਪਦਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਨਗ੍ਨਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਪਮੇਖਲਮ੍
ਜਦ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਨੰਗਾ, ਚਾਰ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ।
ਕਪਾਲਹਸ੍ਤਂ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕृष੍ਣਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਖੋਪੜੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਭੇਨ੍ਦ੍ਰਦਾਰਕਂ ਦੇਵਂ ਸਾਂਬਂ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਸੁਧੂਮ੍ਰਵਰ੍ਣਂ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭੂषਣਮ੍
ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਬਾ ਨਾਲ, ਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਧੂਸਰੇ ਰੰਗ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪਰਮਾਤਮਾ।
ਕਾਕਪਕ੍ਸ਼ਧਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਨਾਗਟਙ੍ਕਧਰਂ ਹਰਮ੍ ਸਿਂਹਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰੀਯਂ ਚ ਮृਗਚਰ੍ਮਾਂਬਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਸਿਰ ਤੇ ਕਾਂ ਦੀ ਪੰਖੀ ਵਾਲਾ, ਨਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਪਾਈਆਂ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਪਹਿਨਿਆ, ਤੇ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਪਰਮਾਤਮਾ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਕਪਾਲੋਦ੍ਯਤਪਾਣਿਨਮ੍ ਹੁਂਫਟ੍ਕਾਰੇ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਬ੍ਦਿਤਾਖਿਲਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਤੀਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਖੋਪੜੀ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, 'ਹੁੰ' ਤੇ 'ਫਟ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਜਿਨਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਤਂ ਕਮ੍ਬੁਕਂ ਤਥਾ ਹਸਨ੍ਤਂ ਚ ਨਦਨ੍ਤਂ ਚ ਪਿਬਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਸਾਗਰਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਸੰਗ ਨਾਲ ਕੌਂਚ ਵੀ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾ, ਕਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭੂਤਸਂਘੈਸ਼੍ ਚ ਗਣਸਂਘੈਸ੍ ਤ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਯਥਾਵਿਭਵਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਮਹਾਂ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਗਾਸ ਹੋਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਚਾਰਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰੁਦਰਾਂ ਵਲੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ।
ਵਰਦਾਭਯਹਸ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ੂਲਪਦ੍ਮਧਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਭਾਵੇਨ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਮ੍
ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਡਰ ਮੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਸ਼ੂਲ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਤ੍ਰੀ ਤੇ ਪੁਰਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ ਅਣਿਮਾਦਿਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਮਹਾਂ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਚਨ੍ਦ੍ਰਤਾਰਕਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਲਕੁਲੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਤੱਕ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲਕੁਲੀਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ।
ਵृਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨੋਦ੍ਯਤਪਾਣਿਨਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਚੇਲੇ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਚੇਲੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਵਿਅਖਿਆ ਲਈ ਹੱਥ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੋਗਾਨ੍ ਯੁਗਸ਼ਤਂ ਨਰਃ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡੇ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਦੀ ਇਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਾਮਰਾਣਾਂ ਚ ਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਕਲੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਕृਤਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਚਿਤਾਭਸ੍ਮਾਨੁਲੇਪਿਨਃ
ਉਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੂਦਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਿਤਾ ਦੀ ਰਾਖ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਲਈ।
ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਧਾਰਿਣਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿਰੋਮਾਲਾਧਰਸ੍ਯ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕੇਸ਼ਕੇਨੈਕਮ੍ ਉਪਵੀਤਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਰੇਖਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਇਕ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ।