ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਦਾਨਵਕਿਨ੍ਨਰੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ

ਸਿਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯਕਸ਼, ਦਾਨਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਬੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।

ਭੂਰ੍ਭੂਵਃਸ੍ਵਰ੍ਮਹਰ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਵੈ ਜਨਤਃ ਪਰਮ੍ ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭਾਸਯਨ੍ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ

ਉਹ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੜੀਵਾਰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤਪ ਤੇ ਸਚ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ।

ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥਾਪਨਸਨ੍ਮਾਰ੍ਗਨਿਹਿਤਸ੍ਵਾਯਤਾਸਿਨਾ ਆਸ਼ੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮੁਦ੍ਭਿਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ

ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਨਾ ਦੇ ਸਚੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਆਪਣਾ ਤਲਵਾਰ ਫੈਲਾਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੈਲਜਂ ਰਤ੍ਨਜਂ ਵਾਪਿ ਧਾਤੁਜਂ ਵਾਪਿ ਦਾਰੁਜਮ੍ ਮृਨ੍ਮਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਿਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਸਕਲਂ ਵਪੁਃ

ਪੱਥਰ, ਰਤਨ, ਧਾਤੂ, ਲੱਕੜ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਕਸ਼ਣਿਕ ਲਿੰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਰੂਪ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਿਧਿਨਾ ਚੈਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋਮਾਸਹਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਕੁਨ੍ਦਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਯਃ ਸ੍ਥਾਪਯੇਨ੍ਨਰਃ

ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸਕੰਦ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੁੰਦ ਤੇ ਗੋਦਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨृਣਾਂ ਤਨੁਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਲਭਨ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਨਰਾਃ

ਰੁਦਰ ਜੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਯਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਯੁਗਸ਼ਤੈਰਪਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਨੈਵ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵੈ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ ਤਥਾ

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਭੋਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਪੁਃ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸਕਲਂ ਭਾਵਨਾਯੋਗ੍ਯਂ ਯੋਗਿਨਾਮੇਵ ਨਿष੍ਕਲਮ੍

ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ; ਪਰ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਉਹ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੈ।

ਨਿष੍ਕਲੋ ਨਿਰ੍ਮਲੋ ਨਿਤ੍ਯਃ ਸਕਲਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਗਤਃ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍

ਉਹ ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਂਗ ਦੱਸੋ।

ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਦਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਣਵਰੂਪਿਣਮ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼ਿਰਸ੍ਯਜਮ੍

ਕੁਝ ਪਰਮ ਸੱਚ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਓਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਵੈਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਹਾ।

ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਵਿषਯਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਮਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰਹਿਤਮ੍ ਇਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਨੇਤਿ ਚਾਪਰੇ

ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਭੁਲ-ਭੁਲੇਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਐਸਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ 'ਇਹ ਨਹੀਂ'।

ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਂ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਗੁਰੁਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਂ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਇਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਮੁਨਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਜੋ ਗਿਆਨ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ, ਵਿਭੇਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਮੁਨੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਜ੍ਞਾਨੇਨੈਵ ਭਵੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧਯੇ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਯੋਗੀ ਤਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਮਯੋ ਭਵੇਤ੍

ਮੁਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਦਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਸ੍ਯ ਸਂਗਤਿਮ੍ ਕਲ੍ਪਨਾਕਲ੍ਪਿਤਂ ਰੂਪਂ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯੈਵ ਹਿ

ਕੁਝ ਮੁਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ ਰੂਪ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਯੌਰ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਤੁ ਵਿਭੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਖਂ ਨਾਭਿਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਯੋ ਨੇਤ੍ਰੇ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ; ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਾਭੀ ਖ਼ਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ; ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੰਨ ਹਨ।

ਚਰਣੌ ਚੈਵ ਪਾਤਾਲਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਂਬਰਮ੍ ਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੁਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੂषਣਮ੍

ਪਾਤਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਚ ਪੁਰੁषੋ ਲਿਙ੍ਗਮੁਚ੍ਯਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ

ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਭਗਵਾਨ, ਉਪਜਦੇ ਹਨ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਰੁਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਪਾਦਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਃ

ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਪਿੰਦਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ, ਵੈਸ਼ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਂਗਾਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।

ਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕੇਸ਼ਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਵਾਯਵੋ ਘ੍ਰਾਣਜਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੌਤਂ ਸ੍ਮृਤਿਸ੍ ਤਥਾ

ਪੁਸ਼ਕਰਾਵਰਤ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹਵਾ ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਤੋਂ, ਗਤੀ ਸੁਣਨ ਤੋਂ, ਤੇ ਯਾਦ ਵੀ ਉਥੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ।

ਅਥਾਨੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ ਪੁਂਸਾਂ ਤੁ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਰਮ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।

ਕਰ੍ਮਯਜ੍ਞਸਹਸ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਪੋਯਜ੍ਞੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਤਪੋਯਜ੍ਞਸਹਸ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਜਪਯਜ੍ਞੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰਮ-ਯਜਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤਪ-ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਪ-ਯਜਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਪ-ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਜਪਯਜ੍ਞਸਹਸ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਧ੍ਯਾਨਯਜ੍ਞੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਧ੍ਯਾਨਯਜ੍ਞਾਤ੍ਪਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧ੍ਯਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਪ-ਯਜਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਧਿਆਨ-ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਧਿਆਨ-ਯਜਨ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਧਿਆਨ ਹੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।

ਯਦਾ ਸਮਰਸੇ ਨਿष੍ਠੋ ਯੋਗੀ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਧ੍ਯਾਨਯਜ੍ਞਰਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਦਾ ਸਂਨਿਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ

ਜਦੋਂ ਯੋਗੀ ਸਮਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ-ਯਜਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਸ਼ੌਚਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਦਿ ਚੋਦਨਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦੋ ਜਨਾਃ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰਸਮੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਜਾਂ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਨਾਸ੍ਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚ ਲੋਕੇषੁ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਵਿਚਾਰਤਃ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੌ ਜਪੋ ਹੋਮੋ ਧ੍ਯਾਨਿਨਾਂ ਸਂਨਿਧਿਃ ਸਦਾ

ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਰਮ, ਅਧਰਮ, ਜਪ ਅਤੇ ਹਵਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਦਰ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਪਰਾਨਨ੍ਦਾਤ੍ਮਕਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ਿਵਮਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਨਿष੍ਕਲਂ ਸਰ੍ਵਗਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਉੱਚ ਆਨੰਦ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮੰਗਲਮਈ, ਅਟੱਲ, ਅੰਗ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਲਿੰਗ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਲਿਙ੍ਗਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਬਾਹ੍ਯਮਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਬਾਹ੍ਯਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲਿੰਗ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਬਾਹਰਲਾ ਤੇ ਅੰਦਰਲਾ; ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਾਹਰਲਾ ਲਿੰਗ ਮੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਦਰਲਾ ਸੁਖਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਕਰ੍ਮਯਜ੍ਞਰਤਾਃ ਸ੍ਥੂਲਾਃ ਸ੍ਥੂਲਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਾਃ ਅਸਤਾਂ ਭਾਵਨਾਰ੍ਥਾਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਸ੍ਥੂਲਵਿਗ੍ਰਹਃ

ਜੋ ਕਰਮ ਤੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਮੋਟੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੋਟਾ ਰੂਪ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।

ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਚ ਯਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਯਸ੍ਯ ਨੋ ਭਵੇਤ੍ ਅਸੌ ਮੂਢੋ ਬਹਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵੈਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ

ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਲਿੰਗ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਾਹਰਲਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।