ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਾਰਪੌਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਬਲੀ

ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਲਿੰਗ-ਰੂਪ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਾਰਕ ਦਾ ਪੋਤਾ, ਮਹਾਤੀਜੀ, ਤਾਰਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਹਿ ਗਿਆ।

ਤਾਰਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ऽਪਿ ਦਿਤਿਜਃ ਕਮਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਃ ਅਨ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਃ

ਤਾਰਕਾਕਸ਼, ਜੋ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਕਮਲਾਕਸ਼ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ—

ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਾਯਯਾ ਚ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਧ੍ਵਸ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਪੁਰੈਃ ਪੁਰਸਂਭਵੈਃ

ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਅਤੇ ਹਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਹੋ ਗਈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦਾ ਪੂਜਨੀਯੋ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਯਾਵਤ੍ਪੂਜਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਾਂ ਤਾਵਦੇਵ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਯਤਃ

ਇਸ ਲਈ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵੀ ਉਤਨਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਪੂਜਨੀਯਃ ਸ਼ਿਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਦੇਵਪੁਙ੍ਗਵੈਃ ਸਰ੍ਵਲਿਙ੍ਗਮਯੋ ਲੋਕਃ ਸਰ੍ਵਂ ਲਿਙ੍ਗੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍

ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮ੍ਪੂਜਯੇਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਯ ਇਚ੍ਛੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਨਾਦੇਵ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਿਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ ਪਿਤਰੋ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਦਯਃ

ਯਕਸ਼, ਵਿਦਯਾਧਰ, ਸਿਧ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਰ, ਮੁਨੀ, ਪਿਸਾਚ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਹੋਰ—

ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿ ਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਯਜੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਵਾ ਸੁਰਾਃ

ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੱਲੋਂ, ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।

ਪਸ਼ਵਸ਼੍ ਚ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤਤਃ

ਅਸੀਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੁ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।

ਪੂਜਨੀਯੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸਨਾਤਨਃ ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪ੍ਰਣਵੈਃ ਸਮਮ੍

ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪ੍ਰਣਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸੁਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਣਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾਯਣੈਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਣਵਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈਆਂ ਸਮੇਤ—

ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਣਵੈਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੈਸ੍ਤਥਾਵਿਧੈਃ ਦ੍ਵਿਧਾ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਥੌਂਕਾਰਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾਯਣਃ

ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਣਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਓਂਕਾਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ—

ਤਤਸ਼੍ਚੌਂਕਾਰਮ੍ ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤੇਨ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਆਪੂਰ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਚ

ਫਿਰ ਓਂਕਾਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਭਰ ਲੈਣਾ—

ਗੁਣਤ੍ਰਯਂ ਚਤੁਰ੍ਧਾਖ੍ਯਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਂ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਤਥਾ ਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ

ਤਿੰਨ ਗੁਣ, ਜੋ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਹੇ ਸਤਕਰਮੀਓ, ਤੱਤ, ਭੂਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ—

ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਪੁਰੁषਂ ਯੁਗਲਂ ਤਥਾ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਗ੍ਨਿਰ੍ਭਸ੍ਮੇਤਿ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍

ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਚਿੱਤ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਬਣਾਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਪর্শ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਾਯੁਰ੍ਭਸ੍ਮੇਤਿ ਚ ਵ੍ਯੋਮ ਤਥਾਮ੍ਭਃ ਪृਥਿਵੀ ਤਥਾ ਤ੍ਰਿਯਾਯੁषਂ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਚ ਧੂਲਯੇਦ੍ ਭਸਿਤੇਨ ਯਃ

ਹਵਾ ਦੀ ਭਸਮ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਸਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ—ਸਵੇਰ, ਦੁਪਹਿਰ, ਸ਼ਾਮ—ਭਸਮ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਸ ਯੋਗੀ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ ਭਵੇਨ ਪਾਸ਼ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕਥਿਤਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਹ ਜੋਗੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਵਰਤ ਭਵ ਨੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।

ਏਵਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਲਿਙ੍ਗੇ ਪੁਰਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵੀ।

ਪਸ਼ਵੋ ਨੈਵ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਵਰ੍षਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੇਵਤਾਃ ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਦੇਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ

ਕੋਈ ਜੀਵ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿਚ ਪਸ਼ੁ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਬਾਹ੍ਯੇ ਚਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਮਨ੍ਯੇ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਮਮ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ ਚ ਦਿਵ੍ਯੈषਾ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰ ਦੋਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ!

ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਨ ਸਂਦੇਹਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮ੍ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ ਸਾ ਹਾਨਿਸ੍ਤਨ੍ਮਹਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਸ ਮੋਹਃ ਸਾ ਚ ਮੂਕਤਾ

ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਾ ਪੂਜਣੀ, ਉਹ ਘਾਟ, ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼, ਭੁਲੇਖਾ ਤੇ ਚੁੱਪੀ ਹੈ।

ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵਾ ਸ਼ਿਵਮੇਕਂ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ ਭਵਭਕ੍ਤਿਪਰਾ ਯੇ ਚ ਭਵਪ੍ਰਣਤਚੇਤਸਃ

ਜਦੋਂ ਵੀ, ਇਕ ਪਲ ਜਾਂ ਛਿਨ ਲਈ ਵੀ, ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਜੋ ਭਵ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਹਨ,

ਭਵਸਂਸ੍ਮਰਣੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਨ ਤੇ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍ ਭਵਨਾਨਿ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਮਾਭਰਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ

ਜੋ ਭਵ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਸੋਹਣੇ ਘਰ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣੇ, ਤੇ ਸਤਰੀਆਂ,

ਧਨਂ ਵਾ ਤੁष੍ਟਿਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਵਿਧੇਃ ਫਲਮ੍ ਯੇ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯੇ ਤੇ ऽਰ੍ਚਯਨ੍ਤੁ ਸਦਾ ਕਾਲਂ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੱਕ ਧਨ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੀਆਂ ਭੋਗਵਾਦੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਰਾਜ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਲਿੰਗ-ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਣ।

ਹਤ੍ਵਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍

ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਟੁੱਟ ਕੇ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਾੜ ਕੇ,

ਯਜੇਦੇਕਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਪਾਪੈਃ ਸ ਪ੍ਰਲਿਪ੍ਯਤੇ ਸ਼ੈਲਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਮਦੀਯਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍

ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਪੱਥਰ ਦਾ ਲਿੰਗ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਇष੍ਟਾਭਿਰ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਰੁਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਚਾਹੀ ਗਈਆਂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਨੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੇ ਭਸਮ ਲਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵੈਵਂ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਾਨੁਰੂਪਤਃ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਦਦੌ ਤੇषਾਂ ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿੰਗ ਬਣਾਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਦਿੱਤੇ।