ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਮਰਸੇਨੈਵ ਦੇਹਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਮਰੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ ਏਕੀਭਾਵਂ ਸਮੇਤ੍ਯੈਵਂ ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਰਸਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸਮਾਨ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਰਸ ਉਥੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ।
ਆਨਨ੍ਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਮਰਸੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਧਾਰਣਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਯਾਮਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਧਾਰਣਮ੍
ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸਮਾਨ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਆਨੰਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਧਾਰਣਾ ਬਾਰਾਂ ਮਾਪ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਬਾਰਾਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਂ ਯਾਵਤ੍ ਸਮਾਧਿਰ੍ ਅਭਿਧੀਯਤੇ ਅਥਵਾ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਮ੍ਪਰ੍ਕਾਦੇਵ ਜਾਯਤੇ
ਧਿਆਨ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਪੜਾਵਾਂ ਤੱਕ ਜੋ ਅਵਸਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਦ੍ਵਾ ਤਯੋਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਚਿਰਾਦ੍ਵਾ ਹ੍ਯਚਿਰਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਯੋਗਾਨ੍ਤਰਾਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਥ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਯੁਞ੍ਜਤਃ ਪੁਨਃ
ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ, ਦੋਵੇਂ। ਪਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਯੋਗ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯਾਸਤਸ੍ ਤੇ ऽਪਿ ਪ੍ਰਣਿਧਾਨੇਨ ਵੈ ਗੁਰੋਃ
ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵੀ, ਅਭਿਆਸ ਕਰ-ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਲਸ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਧਿਪੀਡਾ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਪ੍ਰਮਾਦਃ ਸਂਸ਼ਯਸ੍ਥਾਨੇ ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯੇਹਾਨਵਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਲਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਰੋਗ ਦੀ ਪੀੜਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਬੇਧਿਆਨੀ, ਸ਼ੱਕ, ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਵੀ ਇਸ ਰਾਹ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਦੁਃਖਂ ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਤਤਃ ਦੌਰ੍ਮਨਸ੍ਯਮਯੋਗ੍ਯੇषੁ ਵਿषਯੇषੁ ਚ ਯੋਗ੍ਯਤਾ
ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਘਾਟ, ਨਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਭਟਕਣਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਨ ਦੀ ਉਦਾਸੀ, ਅਣਉਚਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਅਣਉਚਿਤਤਾ, ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਯੋਗਤਾ।
ਦਸ਼ਧਾਭਿਪ੍ਰਜਾਯਨ੍ਤੇ ਮੁਨੇਰ੍ਯੋਗਾਨ੍ਤਰਾਯਕਾਃ ਆਲਸ੍ਯਂ ਚਾਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਗੁਰੁਤ੍ਵਾਤ੍ਕਾਯਚਿਤ੍ਤਯੋਃ
ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਦਸ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਆਲਸ, ਅਕਰਤਾ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਭਾਰੀਅਤ।
ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਧਾਤੁਵੈषਮ੍ਯਾਤ੍ ਕਰ੍ਮਜਾ ਦੋषਜਾਸ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਮਾਦਸ੍ਤੁ ਸਮਾਧੇਸ੍ਤੁ ਸਾਧਨਾਨਾਮ੍ ਅਭਾਵਨਮ੍
ਧਾਤੂਆਂ ਦੇ ਅਸਮਤਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਰੋਗ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਰੋਗ, ਅਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਰੋਗ; ਸਮਾਧੀ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਾਧਨਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦੇਣਾ ਹੀ ਬੇਧਿਆਨੀ ਹੈ।
ਇਦਂ ਵੇਤ੍ਯੁਭਯਸ੍ਪृਕ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਥਾਨਸਂਸ਼ਯਃ ਅਨਵਸ੍ਥਿਤਚਿਤ੍ਤਤ੍ਵਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਹਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਇਹ ਗਿਆਨ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ, ਥਾਂ ਬਾਰੇ ਸ਼ੱਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਅਡੋਲਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧਾਯਾਮਪਿ ਭੂਮੌ ਚ ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਭਾਵਰਹਿਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵੈ ਸਾਧਨੇषੁ ਚ
ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਮਨ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਸਾਧਨਾਂ 'ਚ ਅਡੋਲਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸਾਧ੍ਯੇ ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਗੁਰੌ ਜ੍ਞਾਨਾਚਾਰਸ਼ਿਵਾਦਿषੁ ਵਿਪਰ੍ਯਯਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਗੁਰੂ, ਗਿਆਨ, ਆਚਰਨ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ 'ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਲਤ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਤ੍ਮਨ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ ਦੁਃਖਮਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਚੈਵਾਧਿਭੌਤਿਕਮ੍
ਅਸਲੀਅਤ ਨਾ ਹੋਣ 'ਚ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਕਾਰਨਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਦੁੱਖ ਵੀ।
ਆਧਿਦੈਵਿਕਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਸਹਜਂ ਪੁਨਃ ਇਚ੍ਛਾਵਿਘਾਤਾਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਸ਼੍ ਚੇਤਸਸ੍ਤਦੁਦਾਹृਤਮ੍
ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਦੁੱਖ ਤੀਜਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਕੁਦਰਤੀ ਹਨ; ਇੱਛਾ ਰੁਕਣ ਕਰਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੌਰ੍ਮਨਸ੍ਯਂ ਨਿਰੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਣ ਪਰੇਣ ਤੁ ਤਮਸਾ ਰਜਸਾ ਚੈਵ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਦੁਰ੍ਮਨਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਵੈਰਾਗਤਾ ਨਾਲ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਦਾਸੀ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਰਜਸ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਰਮਨਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਮਨਸਿ ਸਂਜਾਤਂ ਦੌਰ੍ਮਨਸ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਹਠਾਤ੍ਸ੍ਵੀਕਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋਗ੍ਯਾਯੋਗ੍ਯਵਿਵੇਕਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਰਮਨਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਬਰਦਸਤੀ ਕੁਝ ਲੈ ਲੈਣਾ, ਉਚਿਤ ਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਾ ਕਰਨਾ।
ਵਿषਯੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ਵਿषਯਲੋਲਤਾ ਅਨ੍ਤਰਾਯਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾ ਯੋਗਸ੍ਯੈਤੇ ਹਿ ਯੋਗਿਨਾਮ੍
ਜੀਵ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਲਾਲਚ ਆਉਣਾ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਦੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਨ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤੋਤ੍ਸਾਹਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਚ ਸਂਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇष੍ਵਨ੍ਤਰਾਯੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦੋਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਯੋਗੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਉਪਸਰ੍ਗਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ऽਸਿਦ੍ਧਿਸੂਚਕਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਫਲਤਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹਨ; ਪਹਿਲੀ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਸੁਣਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤृਤੀਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤੁਰੀਯਾ ਚੇਹ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾ ਆਸ੍ਵਾਦਾ ਪਞ੍ਚਮੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਵੇਦਨਾ षष੍ਠਿਕਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਤੀਜੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ; ਚੌਥੀ ਇੱਥੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ; ਪੰਜਵੀਂ ਆਸਵਾਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੇਵੀਂ ਅਨੁਭੂਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪषਟ੍ਸਿਦ੍ਧਿਸਂਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ ਸਿਦ੍ਧਿਦਾਃ ਸਿਦ੍ਧਯੋ ਮੁਨੇਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵृਤਿਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਧੂ ਦੀਆਂ ਅਸਲ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਮਝ, ਸਮਝ ਦਾ ਉਤਪਨ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਾਲਤ ਜੋ ਸਮਝ ਹੀ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਵੇਚਨਾ ਵੇਦ੍ਯਂ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇ ਵ੍ਯਵਹਿਤੇ ऽਤੀਤੇ ਵਿਪ੍ਰਕृष੍ਟੇ ਤ੍ਵਨਾਗਤੇ
ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੁਖਮ ਹੋਵੇ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਜੇ ਆਇਆ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨੁਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਬ੍ਦਾਨਾਮ੍ ਅਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਯੋਗਿਨਃ
ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਗਿਆਨ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਮਝ ਦੇ ਲੜੀਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੋਗੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵਦੀਰ੍ਘਪ੍ਲੁਤਾਦੀਨਾਂ ਗੁਹ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦਪਿ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਧਿਗਮੋ ਯਸ੍ ਤੁ ਵੇਦਨਾ ਤੂਪਪਾਦਿਤਾ
ਛੋਟੇ, ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਧੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੁਕੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਛੂਹ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਣਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਾਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਸਂਵਿਦ੍ਦਿਵ੍ਯਰਸੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਆਸ੍ਵਾਦੋ ਹ੍ਯਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਦਿਵਿਆ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਜਤਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਿਵਿਆ ਸੁਆਦ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਜਤਨ ਦੇ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨਾਂ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸਂਵਿਦਾ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤੇ ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਭੁਵਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਅਤੇ, ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰਾਹੀਂ, ਯੋਗੀ ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ।
ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਿ ਦੇਹਸ੍ਥਂ ਚਤੁਃषष੍ਟਿਗੁਣਂ ਸਮਮ੍ ਔਪਸਰ੍ਗਿਕਮ੍ ਏਤੇषੁ ਗੁਣੇषੁ ਗੁਣਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਚੌਂਹਠ ਗੁਣ ਇਕਸਾਰ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ; ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਗੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸਂਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਔਪਸਰ੍ਗਿਕਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪੈਸ਼ਾਚੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਚਾਪ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪੁਰੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਪੈਸ਼ਾਚ, ਧਰਤੀ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਯਾਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਤੈਜਸਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਵਸਨਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵ੍ਯੋਮਾਤ੍ਮਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੌਮ੍ਯੇ ਚੈਵ ਤੁ ਮਾਨਸਮ੍
ਯਕਸ਼ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਗੁਣ ਹੈ; ਗੰਧਰਵ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਾਲਾ; ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਲਾ; ਅਤੇ ਸੋਮ ਵਿੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇ ਤ੍ਵਹਙ੍ਕਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਬੋਧਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਆਦ੍ਯੇ ਚਾष੍ਟੌ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਚ ਤਥਾ षੋਡਸ਼ਰੂਪਕਮ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਪਹਿਲੇ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਰੂਪ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰੂਪ ਹਨ।