ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਯੋਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਿਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਵਾਹਨਤ੍ਵੇ ਚ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਭਵਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਰਮਸਵਾਮੀ, ਭਵ ਨੂੰ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਵਾਹਨ ਬਣਨ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦਿੱਤੀ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਵਿष੍ਣਵੇ ਚ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਭੂਤਸਂਘੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰ੍ਵਃ

ਇਹ ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵੀ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।

ਤਤਸ੍ਤਦਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਗਤੇ ਰਣਾਦ੍ਗਣੈਃ ਸਹ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਭਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍

ਫਿਰ, ਜਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਯਯੁਸ਼੍ ਚ ਦੁਃਖਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸ੍ਵਵਾਹਨੈਰ੍ਦਿਵਂ ਤਤਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਾਃ

ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਚਲੇ ਗਏ — ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਚਮਕਦੇ।

ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੇਰਿਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਵਾ ਦੈਵੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਈ ਸੀ — ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਦਿਵਿਆ ਕਰਮ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ,

ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਮਾਨਸੈਰ੍ਵਾਚਿਕੈਃ ਪਾਪੈਸ੍ ਤਥਾ ਵੈ ਕਾਯਿਕੈਃ ਪੁਨਃ

ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਥੂਲੈਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੈਃ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਭਵੈਃ ਪਾਤਕੈਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਉਪਪਾਤਕਸਂਭਵੈਃ

ਮੋਟੇ, ਸੁਖਮ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਪਾਪਾਂ, ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੇ ਉਪਪਾਪਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਡੀਆਂ ਉਲੰਘਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਪਾਪਾਂ,

ਪਾਪੈਸ਼੍ ਚ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਮਿਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯੀਭਵੇਤ੍

ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਰੋਗੈਰ੍ਨ ਬਾਧ੍ਯੇਤ ਆਪਦੋ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤਮ੍ ਧਨਮਾਯੁਰ੍ਯਸ਼ੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਲਭੇਤ੍

ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਧਨ, ਆਯੁ, ਯਸ਼, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਗਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਦੇਵੇ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਦਸ੍ਯਾਹ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ

ਜਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸਾੜ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਾਰਪੌਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਬਲੀ

ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਲਿੰਗ-ਰੂਪ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਾਰਕ ਦਾ ਪੋਤਾ, ਮਹਾਤੀਜੀ, ਤਾਰਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਹਿ ਗਿਆ।

ਤਾਰਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ऽਪਿ ਦਿਤਿਜਃ ਕਮਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਃ ਅਨ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਃ

ਤਾਰਕਾਕਸ਼, ਜੋ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਕਮਲਾਕਸ਼ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ—

ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਾਯਯਾ ਚ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਧ੍ਵਸ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਪੁਰੈਃ ਪੁਰਸਂਭਵੈਃ

ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਅਤੇ ਹਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਹੋ ਗਈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦਾ ਪੂਜਨੀਯੋ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਯਾਵਤ੍ਪੂਜਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਾਂ ਤਾਵਦੇਵ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਯਤਃ

ਇਸ ਲਈ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵੀ ਉਤਨਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਪੂਜਨੀਯਃ ਸ਼ਿਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਦੇਵਪੁਙ੍ਗਵੈਃ ਸਰ੍ਵਲਿਙ੍ਗਮਯੋ ਲੋਕਃ ਸਰ੍ਵਂ ਲਿਙ੍ਗੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍

ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮ੍ਪੂਜਯੇਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਯ ਇਚ੍ਛੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਨਾਦੇਵ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਿਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ ਪਿਤਰੋ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਦਯਃ

ਯਕਸ਼, ਵਿਦਯਾਧਰ, ਸਿਧ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਰ, ਮੁਨੀ, ਪਿਸਾਚ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਹੋਰ—

ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿ ਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਯਜੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਵਾ ਸੁਰਾਃ

ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੱਲੋਂ, ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।

ਪਸ਼ਵਸ਼੍ ਚ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤਤਃ

ਅਸੀਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੁ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।

ਪੂਜਨੀਯੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸਨਾਤਨਃ ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪ੍ਰਣਵੈਃ ਸਮਮ੍

ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪ੍ਰਣਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸੁਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਣਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾਯਣੈਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਣਵਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈਆਂ ਸਮੇਤ—

ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਣਵੈਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੈਸ੍ਤਥਾਵਿਧੈਃ ਦ੍ਵਿਧਾ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਥੌਂਕਾਰਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾਯਣਃ

ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਣਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਓਂਕਾਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ—

ਤਤਸ਼੍ਚੌਂਕਾਰਮ੍ ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚ ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤੇਨ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਆਪੂਰ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਚ

ਫਿਰ ਓਂਕਾਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਭਰ ਲੈਣਾ—

ਗੁਣਤ੍ਰਯਂ ਚਤੁਰ੍ਧਾਖ੍ਯਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਂ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਤਥਾ ਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ

ਤਿੰਨ ਗੁਣ, ਜੋ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਹੇ ਸਤਕਰਮੀਓ, ਤੱਤ, ਭੂਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ—

ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਪੁਰੁषਂ ਯੁਗਲਂ ਤਥਾ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਗ੍ਨਿਰ੍ਭਸ੍ਮੇਤਿ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍

ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਚਿੱਤ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਬਣਾਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਪর্শ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਾਯੁਰ੍ਭਸ੍ਮੇਤਿ ਚ ਵ੍ਯੋਮ ਤਥਾਮ੍ਭਃ ਪृਥਿਵੀ ਤਥਾ ਤ੍ਰਿਯਾਯੁषਂ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਚ ਧੂਲਯੇਦ੍ ਭਸਿਤੇਨ ਯਃ

ਹਵਾ ਦੀ ਭਸਮ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਸਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ—ਸਵੇਰ, ਦੁਪਹਿਰ, ਸ਼ਾਮ—ਭਸਮ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਸ ਯੋਗੀ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ ਭਵੇਨ ਪਾਸ਼ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕਥਿਤਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਹ ਜੋਗੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਵਰਤ ਭਵ ਨੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।

ਏਵਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਲਿਙ੍ਗੇ ਪੁਰਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵੀ।

ਪਸ਼ਵੋ ਨੈਵ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਵਰ੍षਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੇਵਤਾਃ ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਦੇਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ

ਕੋਈ ਜੀਵ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿਚ ਪਸ਼ੁ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।