ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦृष੍ਟਂ ਯਤ੍ਪਦਾਰ੍ਥਂ ਹ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਨੂਨਂ ਭਾਤਿ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਚਾਪਿ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਨੋ ਵੈ ਦੈਵਕੀਸ਼ਾਨ ਦੇਵੈਰ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਯਤ੍ਨੈਰਪ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਕਥਂ ਤੁ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਦਿੱਖੀ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਕੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਦਿੱਖੀ ਹੋਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ—ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵੀ ਜਤਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਦਿਵ੍ਯਃ ਕ੍ਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਵਯਂ ਕ੍ਵ ਭਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਵ ਚ ਤੇ ਸ੍ਤੁਤਿਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਪਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਲਪਨ੍ਤਮੀਸ਼ ਪਿਤਾਮਹਂ ਮਾਂ ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ
ਤੇਰਾ ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਿੱਥੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ? ਭਗਤੀ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਿੱਥੇ? ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।
ਯ ਇਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾ ਭੁਵਿ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪਠੇਤ੍ ਸ ਚ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਪਾਪਬਨ੍ਧਨਂ ਭਵਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰਸ਼ਾਸਿਤੁਃ ਸ੍ਤਵਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਤੁਰਾਨਨੇਨ ਸ੍ਤੁਤੋ ਹਸਞ੍ਸ਼ੈਲਸੁਤਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਤਵਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਨੁਭਾਵਂ ਮਹਾਭੁਜੋ ਮਨ੍ਦਰਸ਼ृਙ੍ਗਵਾਸੀ
ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਮਹਾ ਬਾਹੂ, ਮਹਾ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਤਵੇਨਾਨੇਨ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਦ੍ਮਜ ਵਰਾਨ੍ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਦਮਜਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹੇਦਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਭਗਵਾਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਸ਼ੰਕਰ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਦਿੱਲ, ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮਸਵਾਮੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗੇਨ ਸਾਰਥ੍ਯੇਨ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਜਨਾਰ੍ਦਨੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਂਬਂ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ ਭੀ, ਭਗਵਾਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਵਾਹਨਤ੍ਵਂ ਤਵੇਸ਼ਾਨ ਨਿਤ੍ਯਮੀਹੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਵਦੇਵ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਸਦਾ ਮਹ੍ਯਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਵੋਢੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਤ੍ਵਂ ਚ ਵਰਦ ਸਰ੍ਵਗਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਣਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ, ਹੇ ਵਰਦਾਤਾ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹੋਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਤਯੋਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਿਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਵਾਹਨਤ੍ਵੇ ਚ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਭਵਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਰਮਸਵਾਮੀ, ਭਵ ਨੂੰ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਵਾਹਨ ਬਣਨ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਵਿष੍ਣਵੇ ਚ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਭੂਤਸਂਘੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰ੍ਵਃ
ਇਹ ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵੀ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਦਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਗਤੇ ਰਣਾਦ੍ਗਣੈਃ ਸਹ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਭਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਯਯੁਸ਼੍ ਚ ਦੁਃਖਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸ੍ਵਵਾਹਨੈਰ੍ਦਿਵਂ ਤਤਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਾਃ
ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਚਲੇ ਗਏ — ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਚਮਕਦੇ।
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੇਰਿਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਵਾ ਦੈਵੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਈ ਸੀ — ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਦਿਵਿਆ ਕਰਮ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ,
ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਮਾਨਸੈਰ੍ਵਾਚਿਕੈਃ ਪਾਪੈਸ੍ ਤਥਾ ਵੈ ਕਾਯਿਕੈਃ ਪੁਨਃ
ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥੂਲੈਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੈਃ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਭਵੈਃ ਪਾਤਕੈਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਉਪਪਾਤਕਸਂਭਵੈਃ
ਮੋਟੇ, ਸੁਖਮ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਪਾਪਾਂ, ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੇ ਉਪਪਾਪਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਡੀਆਂ ਉਲੰਘਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਪਾਪਾਂ,
ਪਾਪੈਸ਼੍ ਚ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਮਿਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯੀਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਰੋਗੈਰ੍ਨ ਬਾਧ੍ਯੇਤ ਆਪਦੋ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤਮ੍ ਧਨਮਾਯੁਰ੍ਯਸ਼ੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਧਨ, ਆਯੁ, ਯਸ਼, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਦੇਵੇ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਦਸ੍ਯਾਹ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ
ਜਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸਾੜ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਾਰਪੌਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਬਲੀ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਲਿੰਗ-ਰੂਪ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਾਰਕ ਦਾ ਪੋਤਾ, ਮਹਾਤੀਜੀ, ਤਾਰਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਾਰਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ऽਪਿ ਦਿਤਿਜਃ ਕਮਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਃ ਅਨ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਤਾਰਕਾਕਸ਼, ਜੋ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਕਮਲਾਕਸ਼ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ—
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਾਯਯਾ ਚ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਧ੍ਵਸ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਪੁਰੈਃ ਪੁਰਸਂਭਵੈਃ
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਅਤੇ ਹਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦਾ ਪੂਜਨੀਯੋ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਯਾਵਤ੍ਪੂਜਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਾਂ ਤਾਵਦੇਵ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਯਤਃ
ਇਸ ਲਈ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵੀ ਉਤਨਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਨੀਯਃ ਸ਼ਿਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਦੇਵਪੁਙ੍ਗਵੈਃ ਸਰ੍ਵਲਿਙ੍ਗਮਯੋ ਲੋਕਃ ਸਰ੍ਵਂ ਲਿਙ੍ਗੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮ੍ਪੂਜਯੇਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਯ ਇਚ੍ਛੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਨਾਦੇਵ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਿਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ ਪਿਤਰੋ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਦਯਃ
ਯਕਸ਼, ਵਿਦਯਾਧਰ, ਸਿਧ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਰ, ਮੁਨੀ, ਪਿਸਾਚ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਹੋਰ—
ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿ ਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਯਜੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਵਾ ਸੁਰਾਃ
ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੱਲੋਂ, ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਪਸ਼ਵਸ਼੍ ਚ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤਤਃ
ਅਸੀਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੁ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।