ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਥੋ ਰਥੀ ਦੇਵਵਰੋ ਹਰਿਸ਼੍ ਚ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪਿਤਾਮਹੌ ਚ ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇ ਭਗਵਨ੍ ਕਥਂ ਤੁ ਸ੍ਤੋष੍ਯੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਤੋष੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ

ਰਥ, ਰਥੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵ, ਹਰੀ, ਰੁਦਰ ਆਪ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪਿਤਾ ਜੀ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਲਾਹ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਹੀ।

ਅਨਨ੍ਤਪਾਦਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਬਾਹੁਰ੍ ਅਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਧਾਨ੍ਤਕਰਃ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ ਚ ਅਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਃ ਕਥਮ੍ ਈਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੋष੍ਯੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਤੋष੍ਯਂ ਕਥਮੀਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਾਮ੍

ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿਰ ਅੰਤਹੀਨ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ; ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਹੀਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਐਸੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਲਾਹ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?

ਨਮੋਨਮਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦੇ ਸ਼ਿਵਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਭਵਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਸ੍ਥੂਲਾਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਰ੍ਥਵਿਦੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ

ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸ਼ਿਵ, ਰੁਦਰ, ਸ਼ਰਵ, ਭਵ—ਤੁਸੀਂ ਮੋਟੇ, ਸੁੱਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਕੇ, ਸੁੱਕੀ ਮਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸ੍ਰष੍ਟ੍ਰੇ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਜਗਤਾਂ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਦਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਮਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ

ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਚਨਹਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦ੍ਯਾਯ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾਯ ਵੇਦਾਰ੍ਥਵਿਦ੍ਭਿਃ ਸਤਤਂ ਸ੍ਤੁਤਾਯ ਵੇਦਾਤ੍ਮਰੂਪਾਯ ਭਵਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਾਯ ਮਧ੍ਯਾਯ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਯ

ਜੋ ਵੇਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਅੰਤ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਭਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਸ਼ੂਨ੍ਯਾਯ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਯ ਤਥਾ ਤ੍ਵਸ਼ੂਨ੍ਯਾਯ ਚ ਲਿਙ੍ਗਿਨੇ ਚ ਅਲਿਙ੍ਗਿਨੇ ਲਿਙ੍ਗਮਯਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਲਿਙ੍ਗਾਯ ਵੇਦਾਦਿਮਯਾਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍

ਜੋ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੂਨ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੂਤ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਮੂਰ੍ਧਾਨਨਿਕृਨ੍ਤਨਾਯ ਮਮਾਦਿਦੇਵਸ੍ਯ ਚ ਯਜ੍ਞਮੂਰ੍ਤੇਃ ਵਿਧ੍ਵਾਨ੍ਤਭਙ੍ਗਂ ਮਮ ਕਰ੍ਤੁਮੀਸ਼ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਭੂਮੌ ਕਰਜਾਗ੍ਰਕੋਟ੍ਯਾ

ਰੁਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਆਦਿ ਦੇਵ ਦੀ ਯਜਨ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ।

ਅਹੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਤਵ ਦੇਵਦੇਵ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਂ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਸੁਰੇਸ਼ ਦੇਹੀਵ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਸੇ ਨਿਰ੍ਗੁਣਰੂਪਤਤ੍ਤ੍ਵ

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ ਹੈ; ਦੇਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਮ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ।

ਏਕਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮੇਕਂ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਮੂਰ੍ਤਾਮੂਰ੍ਤਂ ਮੂਰ੍ਤਮੇਕਂ ਹ੍ਯਮੂਰ੍ਤਮ੍ ਏਕਂ ਦृष੍ਟਂ ਵਾਙ੍ਮਯਂ ਚੈਕਮੀਸ਼ਂ ਧ੍ਯੇਯਂ ਚੈਕਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਂ ਤੇ

ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਹੋ, ਮੋਟਾ; ਇੱਕ ਹੋ, ਸੁੱਕਾ; ਇੱਕ ਹੋ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਕਾ; ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਦੇ; ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਦੇ; ਇੱਕ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਬੋਲ ਦਾ, ਇੱਕ ਮਾਲਕ, ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਅਚੰਭੀ ਸੱਚਾਈ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ।

ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦृष੍ਟਂ ਯਤ੍ਪਦਾਰ੍ਥਂ ਹ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਨੂਨਂ ਭਾਤਿ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਚਾਪਿ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਨੋ ਵੈ ਦੈਵਕੀਸ਼ਾਨ ਦੇਵੈਰ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਯਤ੍ਨੈਰਪ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਕਥਂ ਤੁ

ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਦਿੱਖੀ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਕੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਦਿੱਖੀ ਹੋਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ—ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵੀ ਜਤਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਦਿਵ੍ਯਃ ਕ੍ਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਵਯਂ ਕ੍ਵ ਭਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਵ ਚ ਤੇ ਸ੍ਤੁਤਿਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਪਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਲਪਨ੍ਤਮੀਸ਼ ਪਿਤਾਮਹਂ ਮਾਂ ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ

ਤੇਰਾ ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਿੱਥੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ? ਭਗਤੀ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਿੱਥੇ? ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।

ਯ ਇਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾ ਭੁਵਿ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪਠੇਤ੍ ਸ ਚ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਪਾਪਬਨ੍ਧਨਂ ਭਵਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰਸ਼ਾਸਿਤੁਃ ਸ੍ਤਵਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਤੁਰਾਨਨੇਨ ਸ੍ਤੁਤੋ ਹਸਞ੍ਸ਼ੈਲਸੁਤਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਤਵਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਨੁਭਾਵਂ ਮਹਾਭੁਜੋ ਮਨ੍ਦਰਸ਼ृਙ੍ਗਵਾਸੀ

ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਮਹਾ ਬਾਹੂ, ਮਹਾ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।

ਸ੍ਤਵੇਨਾਨੇਨ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਦ੍ਮਜ ਵਰਾਨ੍ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍

ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਦਮਜਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹੇਦਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ

ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਭਗਵਾਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।

ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਸ਼ੰਕਰ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਦਿੱਲ, ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮਸਵਾਮੀ।

ਦੇਵਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗੇਨ ਸਾਰਥ੍ਯੇਨ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਦਇਆ ਕਰ।

ਜਨਾਰ੍ਦਨੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਂਬਂ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍

ਜਨਾਰਦਨ ਭੀ, ਭਗਵਾਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਵਾਹਨਤ੍ਵਂ ਤਵੇਸ਼ਾਨ ਨਿਤ੍ਯਮੀਹੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਵਦੇਵ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਸਦਾ ਮਹ੍ਯਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਵੋਢੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਤ੍ਵਂ ਚ ਵਰਦ ਸਰ੍ਵਗਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਣਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ, ਹੇ ਵਰਦਾਤਾ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹੋਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।

ਤਯੋਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਿਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਵਾਹਨਤ੍ਵੇ ਚ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਭਵਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਰਮਸਵਾਮੀ, ਭਵ ਨੂੰ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਵਾਹਨ ਬਣਨ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦਿੱਤੀ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਵਿष੍ਣਵੇ ਚ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਭੂਤਸਂਘੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰ੍ਵਃ

ਇਹ ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵੀ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।

ਤਤਸ੍ਤਦਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਗਤੇ ਰਣਾਦ੍ਗਣੈਃ ਸਹ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਭਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍

ਫਿਰ, ਜਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਯਯੁਸ਼੍ ਚ ਦੁਃਖਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸ੍ਵਵਾਹਨੈਰ੍ਦਿਵਂ ਤਤਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਾਃ

ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਚਲੇ ਗਏ — ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਚਮਕਦੇ।

ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੇਰਿਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਵਾ ਦੈਵੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਈ ਸੀ — ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਦਿਵਿਆ ਕਰਮ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ,

ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਮਾਨਸੈਰ੍ਵਾਚਿਕੈਃ ਪਾਪੈਸ੍ ਤਥਾ ਵੈ ਕਾਯਿਕੈਃ ਪੁਨਃ

ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਥੂਲੈਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੈਃ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਭਵੈਃ ਪਾਤਕੈਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਉਪਪਾਤਕਸਂਭਵੈਃ

ਮੋਟੇ, ਸੁਖਮ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਪਾਪਾਂ, ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੇ ਉਪਪਾਪਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਡੀਆਂ ਉਲੰਘਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਪਾਪਾਂ,

ਪਾਪੈਸ਼੍ ਚ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਮਿਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯੀਭਵੇਤ੍

ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਰੋਗੈਰ੍ਨ ਬਾਧ੍ਯੇਤ ਆਪਦੋ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤਮ੍ ਧਨਮਾਯੁਰ੍ਯਸ਼ੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਲਭੇਤ੍

ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਧਨ, ਆਯੁ, ਯਸ਼, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।