ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਥੇਨ ਕਿਂ ਚੇषੁਵਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਕਿਂ ਦੇਵਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਦਗ੍ਧੁਮਲੁਪ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਕਿਮੇਤਦ੍ ਇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ ਅਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ

ਉਸਨੂੰ ਰਥ, ਵਧੀਆ ਤੀਰ, ਆਪਣੇ ਗਣ, ਜਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ; ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟ ਨਹੀਂ ਗਈ?'

ਮਨ੍ਵਾਮ ਨੂਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਿਨਾਕੀ ਲੀਲਾਰ੍ਥਮੇਤਤ੍ਸਕਲਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤੁਮ੍ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚੇਤਿ ਤਥਾਨ੍ਯਥਾ ਚੇਦ੍ ਆਡਮ੍ਬਰੇਣਾਸ੍ਯ ਫਲਂ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍

ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਿਨਾਕੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਤਨਾ ਵੱਡਾ ਡੰਗ-ਡੌਰ ਕਿਸ ਲਈ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਪੁਰਤ੍ਰਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਮੀਪਵਰ੍ਤੀ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ ਨਨ੍ਦਿਮੁਖੈਸ਼੍ ਚ ਨਨ੍ਦੀ ਗਣੈਰ੍ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਰਰਾਜ ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਰਥੋ ਮੇਰੁਰਿਵਾष੍ਟਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਗੀ ਗਣਾਂ, ਗਣੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਣਾਂ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਨਾਲ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਥ ਬਣ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਅਥ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸਗਣਮਦ੍ਰਿਸੁਤਾਸਹਿਤਂ ਤਦਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਰਙ੍ਗਤਲੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸੁਰਗਣੋ ऽਨੁਜਗਾਮ ਸ੍ਵਯਂ ਤਥਾ

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।

ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਂ ਸਰ੍ਵਮਿਵਾਪਰਂ ਤਤ੍ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਭਾਤਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਦੇਵੈਃ ਸੁਰੇਤਰੈਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧੈਰ੍ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਃ

ਉਥੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ, ਗਣ, ਦੇਵਤੇ, ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਅਥ ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸਂਧਾਯ ਤਂ ਸ਼ਰਮ੍ ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍

ਫਿਰ, ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਤੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਹਾਦੇਵੇ ਰੁਦ੍ਰੇ ਵਿਤਤਕਾਰ੍ਮੁਕੇ ਪੁਰਾਣਿ ਤੇਨ ਕਾਲੇਨ ਜਗ੍ਮੁਰੇਕਤ੍ਵਮਾਸ਼ੁ ਵੈ

ਜਦ ਮਹਾਂਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕ ਹੋ ਗਏ।

ਏਕੀਭਾਵਂ ਗਤੇ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਸਮੁਪਾਗਤੇ ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲੋ ਹਰ੍षੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍

ਜਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।

ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ ਜਯੇਤਿ ਵਾਚੋ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ऽष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਕਮ੍

ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਗਣ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅੱਠ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ 'ਜਿੱਤ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਾਈ।

ਅਥਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਗਨੇਤ੍ਰਨਿਪਾਤਨਮ੍ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇ ऽਪਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਲੀਲਾਵਸ਼ਮੁਮਾਪਤਿਮ੍

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਗਾ ਦੇ ਨੇਤਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸ੍ਥਾਨੇ ਤਵ ਮਹਾਦੇਵ ਚੇष੍ਟੇਯਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਸ੍ਤਵ ਯਤਃ ਪ੍ਰਭੋ

ਤੇਰੇ ਇਹ ਕੰਮ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ।

ਤਥਾਪਿ ਦੇਵਾ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਃ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਪਾਪਿਨਃ ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਲੀਲਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ

ਪਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਪਾਪੀ ਸਨ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਹ ਖੇਡ ਛੱਡ ਦੇ।

ਕਿਂ ਰਥੇਨ ਧ੍ਵਜੇਨੇਸ਼ ਤਵ ਦਗ੍ਧੁਂ ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍ ਇषੁਣਾ ਭੂਤਸਂਘੈਸ਼੍ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ

ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਤੀਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?

ਪੁष੍ਯਯੋਗੇ ਤ੍ਵਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ ਯਾਵਨ੍ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿਯੋਗਂ ਤਾਵਦੇਵ ਤੁ

ਜਦ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਰ ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ।

ਦਗ੍ਧੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਪੁਰਾਣਿ ਵੈ ਅਥ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤਦਵੈਕ੍ਸ਼ਤ

ਤੂੰ ਇਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦੇ; ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਦੇਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਭਸ੍ਮ ਵੈ ਕृਤਮ੍ ਸੋਮਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਾਯੁਰੇਵ ਚ

ਵਿਰੂਪਾਖ਼ ਨੇ ਉਸੀ ਵੇਲੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਸੋਮ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਕਾਲ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।

ਸ਼ਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਮੂਚੁਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍ ਦਗ੍ਧਮਪ੍ਯਥ ਦੇਵੇਸ਼ ਵੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੀਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੜ ਗਿਆ।'

ਅਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਰਂ ਮੋਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ ਅਥ ਸਂਮृਜ੍ਯ ਧਨੁषੋ ਜ੍ਯਾਂ ਹਸਨ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰ੍ਦਨਃ

ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਤੀਰ ਛੱਡ; ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਪੋਂਝੀ।

ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਕृष੍ਯਾਕਰ੍ਣਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕਰਃ ਸ਼ਰਃ

ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ ਛੱਡਿਆ; ਉਸੀ ਵੇਲੇ, ਤੀਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਰੇਜੇ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਦਗ੍ਧਂ ਦੈਤ੍ਯਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰ੍ਵृਤਮ੍

ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਠੀਕ ਥਾਂ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਇषੁਣਾ ਤੇਨ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰੇਣੇਵ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਯੇ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਃ

ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਲੋਕ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੀ ਦੈਤ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਜਣ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਤਦਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਯਯੁਃ ਪੂਜਾਵਿਧੇਰ੍ਬਲਾਤ੍ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ

ਉਹ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ। ਇੰਦਰ, ਉਪੇਂਦਰ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹੇ।

ਭਯਾਦ੍ਦੇਵਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਦੇਵੀਂ ਹਿਮਵਤਃ ਸੁਤਾਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਤਂ ਤਦਾਨੀਕਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵਪੁਙ੍ਗਵਃ

ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ—

ਕਿਂ ਚੇਤ੍ਯਾਹ ਤਦਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਵਵਨ੍ਦਿਰੇ ਨਨ੍ਦਿਨਮਿਨ੍ਦੁਭੂषਣਂ ਵਵਨ੍ਦਿਰੇ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਸਂਭਵਾਮ੍ ਵਵਨ੍ਦਿਰੇ ਚਾਦ੍ਰਿਸੁਤਾਸੁਤਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਵਵਨ੍ਦਿਰੇ ਦੇਵਗਣਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਹ ਨੰਦਿਨ, ਜੋ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤੁष੍ਟਾਵ ਹृਦਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਸਮਾਹਿਤਃ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਭਵਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਾਤਿਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਵ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਸੀਦ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥ ਪ੍ਰਸੀਦਾਨਨ੍ਦਦਾਵ੍ਯਯ

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਹੇ ਅਮਰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।

ਪਞ੍ਚਾਸ੍ਯਰੁਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਾਯ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਮੂਰ੍ਤਯੇ ਆਤ੍ਮਤ੍ਰਯੋਪਵਿष੍ਟਾਯ ਵਿਦ੍ਯਾਤਤ੍ਤ੍ਵਾਯ ਤੇ ਨਮਃ

ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਤੱਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵਾਯ ਅਘੋਰਾਯ ਨਮੋਨਮਃ ਅਘੋਰਾष੍ਟਕਤਤ੍ਤ੍ਵਾਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੇ

ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ, ਅਘੋਰਾ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਅਠ ਅਘੋਰਾ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ, ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।