ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਗਣਾਨਾਂ ਚੈਵ ਮਾਤਰਃ ਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ

ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਗਣਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ—

ਭਾਤਿ ਮਧ੍ਯੇ ਗਣਾਨਾਂ ਚ ਰਥਮਧ੍ਯੇ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨਭਸ੍ਯਮਲਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਤਾਰਾਮਧ੍ਯ ਇਵੋਡੁਰਾਟ੍

ਗਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਰਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਮਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਦ—

ਰਰਾਜ ਦੇਵੀ ਦੇਵਸ੍ਯ ਗਿਰਿਜਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਤਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤੋ ਗੌਰੀ ਭਵਸ੍ਯੇਵ ਜਗਨ੍ਮਯੀ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗਿਰਿਜਾ, ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਖੜੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਗੌਰੀ, ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਭਵ ਦੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ—

ਸ਼ੁਭਾਵਤੀ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸਂਸ੍ਥਾ ਵਿਭਾਤਿ ਸਾ ਚਾਮਰਾਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਾ ਸਾ ਹੇਮਾਂਬੁਜਵਰ੍ਣਿਕਾ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੁਭਾਵਤੀ ਦੇਵੀ, ਪਾਸ ਖੜੀ, ਚਮਕ ਰਹੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਰੇ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਫੜੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਕਮਲ ਰੰਗੀ—

ਅਥ ਵਿਭਾਤਿ ਵਿਭੋਰ੍ਵਿਸ਼ਦਂ ਵਪੁਰ੍ ਭਸਿਤਭਾਸਿਤਮਂਬਿਕਯਾ ਤਯਾ ਸਿਤਮਿਵਾਭ੍ਰਮਹੋ ਸਹ ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਨਭਸਿ ਦੇਵਪਤੇਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਫਿਰ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਾਫ ਅਕਰਤੀ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਸਮੇਤ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ—

ਭਾਤੀਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁषਾਕਾਸ਼ਂ ਮੇਰੁਣਾ ਚ ਯਥਾ ਜਗਤ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਧਨੁषਾ ਸੌਮ੍ਯਂ ਵਪੁਃ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ਼ਸ਼ਿਦ੍ਯੁਤਿ

ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਨਾਲ ਜਗਤ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮ੍ਰਿਦੁ ਅਕਰਤੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ—

ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਂ ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਯਥੋਦਯੇ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸ੍ਯ ਭਾਤ੍ਯਖਣ੍ਡਂ ਹਿ ਮਣ੍ਡਲਮ੍

ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤ੍ਰ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਅਖੰਡ ਚਕ੍ਰ—

ਸਦੁਕੂਲਾ ਸ਼ਿਵੇ ਰਕ੍ਤਾ ਲਮ੍ਬਿਤਾ ਭਾਤਿ ਮਾਲਿਕਾ ਛਤ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਰਤ੍ਨਜਾਕਾਸ਼ਾਤ੍ ਪਤਨ੍ਤੀਵ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ

ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ, ਲਟਕ ਰਹੀ, ਚਮਕ ਰਹੀ, ਛਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਵੇ—

ਅਥ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਰਿਞ੍ਚਿਵਿਭਾਵਸੁਪ੍ਰਭृਤਿਭਿਰ੍ ਨਤਪਾਦਸਰੋਰੁਹਃ ਸਹ ਤਦਾ ਚ ਜਗਾਮ ਤਯਾਂਬਯਾ ਸਕਲਲੋਕਹਿਤਾਯ ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍

ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ—

ਦਗ੍ਧੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋ ਮਨਸਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚਰਾਚਰਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੀ ਕਿਮਤ੍ਰ ਦਗ੍ਧੁਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪਿਨਾਕੀ ਸ੍ਵਯਂ ਗਤਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਸਾਰ੍ਧਮ੍

ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ—

ਰਥੇਨ ਕਿਂ ਚੇषੁਵਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਕਿਂ ਦੇਵਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਦਗ੍ਧੁਮਲੁਪ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਕਿਮੇਤਦ੍ ਇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ ਅਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ

ਉਸਨੂੰ ਰਥ, ਵਧੀਆ ਤੀਰ, ਆਪਣੇ ਗਣ, ਜਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ; ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟ ਨਹੀਂ ਗਈ?'

ਮਨ੍ਵਾਮ ਨੂਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਿਨਾਕੀ ਲੀਲਾਰ੍ਥਮੇਤਤ੍ਸਕਲਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤੁਮ੍ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚੇਤਿ ਤਥਾਨ੍ਯਥਾ ਚੇਦ੍ ਆਡਮ੍ਬਰੇਣਾਸ੍ਯ ਫਲਂ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍

ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਿਨਾਕੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਤਨਾ ਵੱਡਾ ਡੰਗ-ਡੌਰ ਕਿਸ ਲਈ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਪੁਰਤ੍ਰਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਮੀਪਵਰ੍ਤੀ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ ਨਨ੍ਦਿਮੁਖੈਸ਼੍ ਚ ਨਨ੍ਦੀ ਗਣੈਰ੍ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਰਰਾਜ ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਰਥੋ ਮੇਰੁਰਿਵਾष੍ਟਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਗੀ ਗਣਾਂ, ਗਣੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਣਾਂ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਨਾਲ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਥ ਬਣ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਅਥ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸਗਣਮਦ੍ਰਿਸੁਤਾਸਹਿਤਂ ਤਦਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਰਙ੍ਗਤਲੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸੁਰਗਣੋ ऽਨੁਜਗਾਮ ਸ੍ਵਯਂ ਤਥਾ

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।

ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਂ ਸਰ੍ਵਮਿਵਾਪਰਂ ਤਤ੍ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਭਾਤਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਦੇਵੈਃ ਸੁਰੇਤਰੈਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧੈਰ੍ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਃ

ਉਥੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ, ਗਣ, ਦੇਵਤੇ, ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਅਥ ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸਂਧਾਯ ਤਂ ਸ਼ਰਮ੍ ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍

ਫਿਰ, ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਤੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਹਾਦੇਵੇ ਰੁਦ੍ਰੇ ਵਿਤਤਕਾਰ੍ਮੁਕੇ ਪੁਰਾਣਿ ਤੇਨ ਕਾਲੇਨ ਜਗ੍ਮੁਰੇਕਤ੍ਵਮਾਸ਼ੁ ਵੈ

ਜਦ ਮਹਾਂਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕ ਹੋ ਗਏ।

ਏਕੀਭਾਵਂ ਗਤੇ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਸਮੁਪਾਗਤੇ ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲੋ ਹਰ੍षੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍

ਜਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।

ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ ਜਯੇਤਿ ਵਾਚੋ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ऽष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਕਮ੍

ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਗਣ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅੱਠ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ 'ਜਿੱਤ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਾਈ।

ਅਥਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਗਨੇਤ੍ਰਨਿਪਾਤਨਮ੍ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇ ऽਪਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਲੀਲਾਵਸ਼ਮੁਮਾਪਤਿਮ੍

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਗਾ ਦੇ ਨੇਤਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸ੍ਥਾਨੇ ਤਵ ਮਹਾਦੇਵ ਚੇष੍ਟੇਯਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਸ੍ਤਵ ਯਤਃ ਪ੍ਰਭੋ

ਤੇਰੇ ਇਹ ਕੰਮ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ।

ਤਥਾਪਿ ਦੇਵਾ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਃ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਪਾਪਿਨਃ ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਲੀਲਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ

ਪਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਪਾਪੀ ਸਨ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਹ ਖੇਡ ਛੱਡ ਦੇ।

ਕਿਂ ਰਥੇਨ ਧ੍ਵਜੇਨੇਸ਼ ਤਵ ਦਗ੍ਧੁਂ ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍ ਇषੁਣਾ ਭੂਤਸਂਘੈਸ਼੍ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ

ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਤੀਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?

ਪੁष੍ਯਯੋਗੇ ਤ੍ਵਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ ਯਾਵਨ੍ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿਯੋਗਂ ਤਾਵਦੇਵ ਤੁ

ਜਦ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਰ ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ।

ਦਗ੍ਧੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਪੁਰਾਣਿ ਵੈ ਅਥ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤਦਵੈਕ੍ਸ਼ਤ

ਤੂੰ ਇਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦੇ; ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਦੇਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਭਸ੍ਮ ਵੈ ਕृਤਮ੍ ਸੋਮਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਾਯੁਰੇਵ ਚ

ਵਿਰੂਪਾਖ਼ ਨੇ ਉਸੀ ਵੇਲੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਸੋਮ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਕਾਲ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।

ਸ਼ਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਮੂਚੁਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍ ਦਗ੍ਧਮਪ੍ਯਥ ਦੇਵੇਸ਼ ਵੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੀਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੜ ਗਿਆ।'

ਅਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਰਂ ਮੋਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ ਅਥ ਸਂਮृਜ੍ਯ ਧਨੁषੋ ਜ੍ਯਾਂ ਹਸਨ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰ੍ਦਨਃ

ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਤੀਰ ਛੱਡ; ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਪੋਂਝੀ।

ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਕृष੍ਯਾਕਰ੍ਣਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕਰਃ ਸ਼ਰਃ

ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ ਛੱਡਿਆ; ਉਸੀ ਵੇਲੇ, ਤੀਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।