ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੇਸ਼ੋ ਵਿਗਤਵਾਸਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਜ੍ਵਰਃ ਸੋਮਵਲ੍ਲੀ ਸਵਰ੍ਣਸ਼੍ ਚ ਸੋਮਪਃ ਸੇਨਕਸ੍ ਤਥਾ

ਕੇਸ਼ਾ, ਨੰਗਾ, ਮਹਾਕੇਸ਼ਾ, ਮਹਾਜ਼ਵਰਾ, ਸੋਮਵੱਲੀ, ਸਵਰਨਾ, ਸੋਮਪਾ ਤੇ ਸੇਨਕ ਵੀ।

ਸੋਮਧृਕ੍ ਸੂਰ੍ਯਵਾਚਸ਼੍ ਚ ਸੂਰ੍ਯਪੇषਣਕਸ੍ ਤਥਾ ਸੂਰ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੂਰਿਨਾਮਾ ਚ ਸੁਰਃ ਸੁਨ੍ਦਰ ਏਵ ਚ

ਸੋਮਧ੍ਰਿਕ, ਸੂਰਯਵਾਚ, ਸੂਰਯਪੇਸ਼ਣਕ, ਸੂਰਯਾਖ, ਸੂਰਿਨਾਮਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ।

ਪ੍ਰਕੁਦਃ ਕਕੁਦਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਕਮ੍ਪਨਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਨਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਭੀਰ੍ ਭੀਮਕਸ੍ ਤਥਾ

ਪ੍ਰਕੁਦਾ, ਕਕੁਦੰਤ, ਕੰਪਨਾ, ਪ੍ਰਕੰਪਨਾ, ਇੰਦਰ, ਇੰਦਰਜਯ, ਮਹਾਬੀਰ ਤੇ ਭੀਮਕ ਵੀ।

ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹੋਦਰਃ ਯਮਜਿਹ੍ਵਃ ਸ਼ਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ ਚ ਕਣ੍ਠਨਃ ਕਣ੍ਠਪੂਜਨਃ

ਉਹ ਜਿਸਦੇ ਸੌ ਅੱਖ ਹਨ, ਪੰਜ ਅੱਖ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖ ਹਨ, ਵੱਡਾ ਪੇਟ ਹੈ, ਯਮ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਗਲ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—

ਦ੍ਵਿਸ਼ਿਖਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਸ਼ਿਖੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਮੁਣ੍ਡੋ ऽਰ੍ਧਮੁਣ੍ਡੋ ਦੀਰ੍ਘਸ਼੍ ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ੍ਯਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍

ਉਹ ਦੋ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਪੰਜ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਮੁੰਡਾ, ਅੱਧਾ ਮੁੰਡਾ, ਲੰਮਾ, ਪਿਸਾਚ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ—

ਪਿਪ੍ਪਲਾਯਤਨਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਹ੍ਯਙ੍ਗਾਰਕਾਸ਼ਨਃ ਸ਼ਿਥਿਲਃ ਸ਼ਿਥਿਲਾਸ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਅਕ੍ਸ਼ਪਾਦੋ ਹ੍ਯਜਃ ਕੁਜਃ

ਉਹ ਜਿਸਦਾ ਵਾਸ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਹੈ, ਅੰਗਾਰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਢਿੱਲਾ, ਢਿੱਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਜਨਮਾ, ਤੇ ਮੰਗਲ ਵਰਗਾ—

ਅਜਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਹਯਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ऽਰ੍ਧ੍ਵਵਕ੍ਤ੍ਰਕਃ ਇਤ੍ਯਾਦ੍ਯਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੇਸ਼ਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਵਰ੍ਜਿਤਾਃ

ਉਹ ਬਕਰੀ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਘੋੜੇ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਹਾਥੀ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਉੱਤੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਲਕੜੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—

ਵृਨ੍ਦਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੋਮਂ ਗਣੈਰ੍ਵृਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍

ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਟੋਲੀ, ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਤੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ—

ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਦਗ੍ਧੁਂ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗਣੈਰ੍ਵृਤਾਃ

ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਕੋਟੀਆਂ ਕੋਟੀਆਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ ਚਲੇ—

ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸੁਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਾਸ੍ ਤਥਾ ਤ੍ਰਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਤੇਤੀਸ ਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੌ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਚਲੇ—

ਮਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਗਣਾਨਾਂ ਚੈਵ ਮਾਤਰਃ ਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ

ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਗਣਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ—

ਭਾਤਿ ਮਧ੍ਯੇ ਗਣਾਨਾਂ ਚ ਰਥਮਧ੍ਯੇ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨਭਸ੍ਯਮਲਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਤਾਰਾਮਧ੍ਯ ਇਵੋਡੁਰਾਟ੍

ਗਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਰਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਮਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਦ—

ਰਰਾਜ ਦੇਵੀ ਦੇਵਸ੍ਯ ਗਿਰਿਜਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਤਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤੋ ਗੌਰੀ ਭਵਸ੍ਯੇਵ ਜਗਨ੍ਮਯੀ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗਿਰਿਜਾ, ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਖੜੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਗੌਰੀ, ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਭਵ ਦੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ—

ਸ਼ੁਭਾਵਤੀ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸਂਸ੍ਥਾ ਵਿਭਾਤਿ ਸਾ ਚਾਮਰਾਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਾ ਸਾ ਹੇਮਾਂਬੁਜਵਰ੍ਣਿਕਾ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੁਭਾਵਤੀ ਦੇਵੀ, ਪਾਸ ਖੜੀ, ਚਮਕ ਰਹੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਰੇ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਫੜੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਕਮਲ ਰੰਗੀ—

ਅਥ ਵਿਭਾਤਿ ਵਿਭੋਰ੍ਵਿਸ਼ਦਂ ਵਪੁਰ੍ ਭਸਿਤਭਾਸਿਤਮਂਬਿਕਯਾ ਤਯਾ ਸਿਤਮਿਵਾਭ੍ਰਮਹੋ ਸਹ ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਨਭਸਿ ਦੇਵਪਤੇਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਫਿਰ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਾਫ ਅਕਰਤੀ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਸਮੇਤ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ—

ਭਾਤੀਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁषਾਕਾਸ਼ਂ ਮੇਰੁਣਾ ਚ ਯਥਾ ਜਗਤ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਧਨੁषਾ ਸੌਮ੍ਯਂ ਵਪੁਃ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ਼ਸ਼ਿਦ੍ਯੁਤਿ

ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਨਾਲ ਜਗਤ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮ੍ਰਿਦੁ ਅਕਰਤੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ—

ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਂ ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਯਥੋਦਯੇ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸ੍ਯ ਭਾਤ੍ਯਖਣ੍ਡਂ ਹਿ ਮਣ੍ਡਲਮ੍

ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤ੍ਰ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਅਖੰਡ ਚਕ੍ਰ—

ਸਦੁਕੂਲਾ ਸ਼ਿਵੇ ਰਕ੍ਤਾ ਲਮ੍ਬਿਤਾ ਭਾਤਿ ਮਾਲਿਕਾ ਛਤ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਰਤ੍ਨਜਾਕਾਸ਼ਾਤ੍ ਪਤਨ੍ਤੀਵ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ

ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ, ਲਟਕ ਰਹੀ, ਚਮਕ ਰਹੀ, ਛਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਵੇ—

ਅਥ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਰਿਞ੍ਚਿਵਿਭਾਵਸੁਪ੍ਰਭृਤਿਭਿਰ੍ ਨਤਪਾਦਸਰੋਰੁਹਃ ਸਹ ਤਦਾ ਚ ਜਗਾਮ ਤਯਾਂਬਯਾ ਸਕਲਲੋਕਹਿਤਾਯ ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍

ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ—

ਦਗ੍ਧੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋ ਮਨਸਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚਰਾਚਰਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੀ ਕਿਮਤ੍ਰ ਦਗ੍ਧੁਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪਿਨਾਕੀ ਸ੍ਵਯਂ ਗਤਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਸਾਰ੍ਧਮ੍

ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ—

ਰਥੇਨ ਕਿਂ ਚੇषੁਵਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਕਿਂ ਦੇਵਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਦਗ੍ਧੁਮਲੁਪ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਕਿਮੇਤਦ੍ ਇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ ਅਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ

ਉਸਨੂੰ ਰਥ, ਵਧੀਆ ਤੀਰ, ਆਪਣੇ ਗਣ, ਜਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ; ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟ ਨਹੀਂ ਗਈ?'

ਮਨ੍ਵਾਮ ਨੂਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਿਨਾਕੀ ਲੀਲਾਰ੍ਥਮੇਤਤ੍ਸਕਲਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤੁਮ੍ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚੇਤਿ ਤਥਾਨ੍ਯਥਾ ਚੇਦ੍ ਆਡਮ੍ਬਰੇਣਾਸ੍ਯ ਫਲਂ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍

ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਿਨਾਕੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਤਨਾ ਵੱਡਾ ਡੰਗ-ਡੌਰ ਕਿਸ ਲਈ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਪੁਰਤ੍ਰਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਮੀਪਵਰ੍ਤੀ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ ਨਨ੍ਦਿਮੁਖੈਸ਼੍ ਚ ਨਨ੍ਦੀ ਗਣੈਰ੍ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਰਰਾਜ ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਰਥੋ ਮੇਰੁਰਿਵਾष੍ਟਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਗੀ ਗਣਾਂ, ਗਣੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਣਾਂ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਨਾਲ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਥ ਬਣ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਅਥ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸਗਣਮਦ੍ਰਿਸੁਤਾਸਹਿਤਂ ਤਦਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਰਙ੍ਗਤਲੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸੁਰਗਣੋ ऽਨੁਜਗਾਮ ਸ੍ਵਯਂ ਤਥਾ

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।

ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਂ ਸਰ੍ਵਮਿਵਾਪਰਂ ਤਤ੍ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਭਾਤਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਦੇਵੈਃ ਸੁਰੇਤਰੈਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧੈਰ੍ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਃ

ਉਥੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ, ਗਣ, ਦੇਵਤੇ, ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਅਥ ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸਂਧਾਯ ਤਂ ਸ਼ਰਮ੍ ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍

ਫਿਰ, ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਤੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਹਾਦੇਵੇ ਰੁਦ੍ਰੇ ਵਿਤਤਕਾਰ੍ਮੁਕੇ ਪੁਰਾਣਿ ਤੇਨ ਕਾਲੇਨ ਜਗ੍ਮੁਰੇਕਤ੍ਵਮਾਸ਼ੁ ਵੈ

ਜਦ ਮਹਾਂਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕ ਹੋ ਗਏ।

ਏਕੀਭਾਵਂ ਗਤੇ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਸਮੁਪਾਗਤੇ ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲੋ ਹਰ੍षੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍

ਜਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।

ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ ਜਯੇਤਿ ਵਾਚੋ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ऽष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਕਮ੍

ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਗਣ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅੱਠ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ 'ਜਿੱਤ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਾਈ।