ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਾਲੀ ਤਦਾ ਕਾਲਨਿਸ਼ਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ੂਲਂ ਕਪਾਲਾਭਰਣਾ ਕਰੇਣ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤੀ ਚ ਤਦਾ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਮਹਾਸੁਰਾਸृਙ੍ਮਧੁਪਾਨਮਤ੍ਤਾ

ਕਾਲੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਤ ਦੀ ਕਾਲੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋਈ।

ਮਤ੍ਤੇਭਗਾਮੀ ਮਦਲੋਲਨੇਤ੍ਰਾ ਮਤ੍ਤੈਃ ਪਿਸ਼ਾਚੈਸ਼੍ ਚ ਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਮਤ੍ਤੈਃ ਮਤ੍ਤੇਭਚਰ੍ਮਾਂਬਰਵੇष੍ਟਿਤਾਙ੍ਗੀ ਯਯੌ ਪੁਰਸ੍ਤਾਚ੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ

ਉਹ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲੀ, ਮਸਤ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਪਿਸਾਚਾਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।

ਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਿਸ਼ਾਚਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰੁਚ੍ਚੈਰਭਿਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ ਚ ਜਯੇਤਿ ਦੇਵੀਂ ਹਿਮਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰੀਮ੍

ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ।

ਮਾਤਰਃ ਸੁਰਵਰਾਰਿਸੂਦਨਾਃ ਸਾਦਰਂ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤਾਃ ਮਾਤਰਂ ਯਯੁਰਥ ਸ੍ਵਵਾਹਨੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਗਣੈਰ੍ਧ੍ਵਜਧਰੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਮਾਤਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਵ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰਥ ਵੱਲ ਗਈਆਂ।

ਦੁਰ੍ਗਾਰੂਢਮृਗਾਧਿਪਾ ਦੁਰਤਿਗਾ ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਵृਨ੍ਦੈਃ ਸ਼ਿਵਾ ਬਿਭ੍ਰਾਣਾਙ੍ਕੁਸ਼ਸ਼ੂਲਪਾਸ਼ਪਰਸ਼ੁਂ ਚਕ੍ਰਾਸਿਸ਼ਙ੍ਖਾਯੁਧਮ੍ ਪ੍ਰੌਢਾਦਿਤ੍ਯਸਹਸ੍ਰਸਦृਸ਼ੈਰ੍ਨੇਤ੍ਰੈਰ੍ਦਹਨ੍ਤੀ ਪਥਂ ਬਾਲਾਬਾਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾ ਭਗਵਤੀ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਯਯੌ

ਦੁਰਗਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਕੁਸ਼, ਸ਼ੂਲ, ਫੰਨ੍ਹਾ, ਕੁਹਾੜੀ, ਚੱਕਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਸਾੜਦੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਭਗਵਤੀ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਚਲ ਪਈ।

ਤਂ ਦੇਵਮੀਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਤਦਾ ਤੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਰਵਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਃ ਗਜੈਰ੍ਹਯੈਃ ਸਿਂਹਵਰੈ ਰਥੈਸ਼੍ ਚ ਵृषੈਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਗਣਰਾਜਮੁਖ੍ਯਾਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ।

ਹਲੈਸ਼੍ ਚ ਫਾਲੈਰ੍ ਮੁਸਲੈਰ੍ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੈਰ੍ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਕੂਟੈਰ੍ ਗਿਰਿਸਨ੍ਨਿਭਾਸ੍ਤੇ ਯਯੁਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਧਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾ ਭੂਤਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ ਚ

ਹਲ, ਫਾਲ, ਮੂਸਲ, ਗੱਡੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੇ ਭੂਤ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਚਲ ਪਏ।

ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵਵਿष੍ਣੁਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸੁਰਾ ਗਣੇਸ਼ਾਸ਼੍ ਚ ਗਣੇਸ਼ਮੀਸ਼ਮ੍ ਜਯੇਤਿ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਭਗਵਨ੍ਤਮੂਚੁਃ ਕਿਰੀਟਦਤ੍ਤਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍

ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਹੋਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤਾਜ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਨਨृਤੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਾ ਜਟਾਧਰਾਃ ਵਵृषੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਖੇਚਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਣਦਤ੍ਸਰ੍ਵਤਸ੍ ਤਥਾ

ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਡੰਡਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਨੱਚੇ; ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।

ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ ਦੇਵਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਭृਙ੍ਗੀ ਸਹਾਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਯਃ ਜਗਾਮ ਯੋਗੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਥਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ

ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਜੋਗੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਹਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।

ਕੇਸ਼ੋ ਵਿਗਤਵਾਸਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਜ੍ਵਰਃ ਸੋਮਵਲ੍ਲੀ ਸਵਰ੍ਣਸ਼੍ ਚ ਸੋਮਪਃ ਸੇਨਕਸ੍ ਤਥਾ

ਕੇਸ਼ਾ, ਨੰਗਾ, ਮਹਾਕੇਸ਼ਾ, ਮਹਾਜ਼ਵਰਾ, ਸੋਮਵੱਲੀ, ਸਵਰਨਾ, ਸੋਮਪਾ ਤੇ ਸੇਨਕ ਵੀ।

ਸੋਮਧृਕ੍ ਸੂਰ੍ਯਵਾਚਸ਼੍ ਚ ਸੂਰ੍ਯਪੇषਣਕਸ੍ ਤਥਾ ਸੂਰ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੂਰਿਨਾਮਾ ਚ ਸੁਰਃ ਸੁਨ੍ਦਰ ਏਵ ਚ

ਸੋਮਧ੍ਰਿਕ, ਸੂਰਯਵਾਚ, ਸੂਰਯਪੇਸ਼ਣਕ, ਸੂਰਯਾਖ, ਸੂਰਿਨਾਮਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ।

ਪ੍ਰਕੁਦਃ ਕਕੁਦਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਕਮ੍ਪਨਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਨਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਭੀਰ੍ ਭੀਮਕਸ੍ ਤਥਾ

ਪ੍ਰਕੁਦਾ, ਕਕੁਦੰਤ, ਕੰਪਨਾ, ਪ੍ਰਕੰਪਨਾ, ਇੰਦਰ, ਇੰਦਰਜਯ, ਮਹਾਬੀਰ ਤੇ ਭੀਮਕ ਵੀ।

ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹੋਦਰਃ ਯਮਜਿਹ੍ਵਃ ਸ਼ਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ ਚ ਕਣ੍ਠਨਃ ਕਣ੍ਠਪੂਜਨਃ

ਉਹ ਜਿਸਦੇ ਸੌ ਅੱਖ ਹਨ, ਪੰਜ ਅੱਖ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖ ਹਨ, ਵੱਡਾ ਪੇਟ ਹੈ, ਯਮ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਗਲ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—

ਦ੍ਵਿਸ਼ਿਖਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਸ਼ਿਖੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਮੁਣ੍ਡੋ ऽਰ੍ਧਮੁਣ੍ਡੋ ਦੀਰ੍ਘਸ਼੍ ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ੍ਯਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍

ਉਹ ਦੋ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਪੰਜ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਮੁੰਡਾ, ਅੱਧਾ ਮੁੰਡਾ, ਲੰਮਾ, ਪਿਸਾਚ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ—

ਪਿਪ੍ਪਲਾਯਤਨਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਹ੍ਯਙ੍ਗਾਰਕਾਸ਼ਨਃ ਸ਼ਿਥਿਲਃ ਸ਼ਿਥਿਲਾਸ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਅਕ੍ਸ਼ਪਾਦੋ ਹ੍ਯਜਃ ਕੁਜਃ

ਉਹ ਜਿਸਦਾ ਵਾਸ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਹੈ, ਅੰਗਾਰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਢਿੱਲਾ, ਢਿੱਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਜਨਮਾ, ਤੇ ਮੰਗਲ ਵਰਗਾ—

ਅਜਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਹਯਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ऽਰ੍ਧ੍ਵਵਕ੍ਤ੍ਰਕਃ ਇਤ੍ਯਾਦ੍ਯਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੇਸ਼ਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਵਰ੍ਜਿਤਾਃ

ਉਹ ਬਕਰੀ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਘੋੜੇ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਹਾਥੀ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਉੱਤੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਲਕੜੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—

ਵृਨ੍ਦਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੋਮਂ ਗਣੈਰ੍ਵृਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍

ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਟੋਲੀ, ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਤੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ—

ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਦਗ੍ਧੁਂ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗਣੈਰ੍ਵृਤਾਃ

ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਕੋਟੀਆਂ ਕੋਟੀਆਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ ਚਲੇ—

ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸੁਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਾਸ੍ ਤਥਾ ਤ੍ਰਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਤੇਤੀਸ ਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੌ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਚਲੇ—

ਮਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਗਣਾਨਾਂ ਚੈਵ ਮਾਤਰਃ ਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ

ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਗਣਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ—

ਭਾਤਿ ਮਧ੍ਯੇ ਗਣਾਨਾਂ ਚ ਰਥਮਧ੍ਯੇ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨਭਸ੍ਯਮਲਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਤਾਰਾਮਧ੍ਯ ਇਵੋਡੁਰਾਟ੍

ਗਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਰਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਮਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਦ—

ਰਰਾਜ ਦੇਵੀ ਦੇਵਸ੍ਯ ਗਿਰਿਜਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਤਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤੋ ਗੌਰੀ ਭਵਸ੍ਯੇਵ ਜਗਨ੍ਮਯੀ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗਿਰਿਜਾ, ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਖੜੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਗੌਰੀ, ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਭਵ ਦੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ—

ਸ਼ੁਭਾਵਤੀ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸਂਸ੍ਥਾ ਵਿਭਾਤਿ ਸਾ ਚਾਮਰਾਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਾ ਸਾ ਹੇਮਾਂਬੁਜਵਰ੍ਣਿਕਾ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੁਭਾਵਤੀ ਦੇਵੀ, ਪਾਸ ਖੜੀ, ਚਮਕ ਰਹੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਰੇ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਫੜੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਕਮਲ ਰੰਗੀ—

ਅਥ ਵਿਭਾਤਿ ਵਿਭੋਰ੍ਵਿਸ਼ਦਂ ਵਪੁਰ੍ ਭਸਿਤਭਾਸਿਤਮਂਬਿਕਯਾ ਤਯਾ ਸਿਤਮਿਵਾਭ੍ਰਮਹੋ ਸਹ ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਨਭਸਿ ਦੇਵਪਤੇਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਫਿਰ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਾਫ ਅਕਰਤੀ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਸਮੇਤ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ—

ਭਾਤੀਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁषਾਕਾਸ਼ਂ ਮੇਰੁਣਾ ਚ ਯਥਾ ਜਗਤ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਧਨੁषਾ ਸੌਮ੍ਯਂ ਵਪੁਃ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ਼ਸ਼ਿਦ੍ਯੁਤਿ

ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਨਾਲ ਜਗਤ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮ੍ਰਿਦੁ ਅਕਰਤੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ—

ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਂ ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਯਥੋਦਯੇ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸ੍ਯ ਭਾਤ੍ਯਖਣ੍ਡਂ ਹਿ ਮਣ੍ਡਲਮ੍

ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤ੍ਰ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਅਖੰਡ ਚਕ੍ਰ—

ਸਦੁਕੂਲਾ ਸ਼ਿਵੇ ਰਕ੍ਤਾ ਲਮ੍ਬਿਤਾ ਭਾਤਿ ਮਾਲਿਕਾ ਛਤ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਰਤ੍ਨਜਾਕਾਸ਼ਾਤ੍ ਪਤਨ੍ਤੀਵ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ

ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ, ਲਟਕ ਰਹੀ, ਚਮਕ ਰਹੀ, ਛਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਵੇ—

ਅਥ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਰਿਞ੍ਚਿਵਿਭਾਵਸੁਪ੍ਰਭृਤਿਭਿਰ੍ ਨਤਪਾਦਸਰੋਰੁਹਃ ਸਹ ਤਦਾ ਚ ਜਗਾਮ ਤਯਾਂਬਯਾ ਸਕਲਲੋਕਹਿਤਾਯ ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍

ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ—